نمایش «ما همه گمنامیم»، در فضایی ساده تلاش می‌کند روایتی از آرزوها، ناکامی‌ها و دشواری‌های مسیر ورود به دنیای هنر ارائه دهد، مسیری که برای بسیاری از علاقه‌مندان به بازیگری، هم با عشق و امید همراه است و هم با موانعی که گاهی آن‌ها را از رسیدن به رؤیاهایشان دور می‌کند.
در جریان اجرا، طنز تنها وسیله‌ای برای سرگرم کردن مخاطب نیست، بلکه بستری برای طرح دغدغه‌های هنرمندانی است که برای دیده شدن و یافتن جایگاه خود تلاش می‌کنند. شخصیت اصلی نمایش نیز برای رسیدن به پرده سینما راه‌های مختلفی را امتحان می‌کند و در این مسیر با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که گاه خنده‌دار و گاه تأمل‌برانگیزند. همین آمیختگی طنز با مسائل اجتماعی، مخاطب را از خندیدن به موقعیت‌ها به فکر کردن درباره شرایطی سوق می‌دهد که شخصیت‌ها در آن قرار گرفته‌اند.
نسل جوان تئاتر برای دیده شدن به حمایت بیشتری نیاز دارد
علی نظری، نویسنده، طراح، کارگردان و بازیگر تئاتر «ما همه گمنامیم» در گفت‌وگو با ایسنا درباره ایده شکل‌گیری نمایش اظهار کرد: من عاشق تئاتر هستم و برای آن تلاش زیادی کرده‌ام. بسیاری از اتفاقات و سختی‌هایی که در این نمایش به تصویر کشیده می‌شود، برای خودم ملموس است. به یاد دارم ۶ سال پیش با افتخار در پشت صحنه یکی از کارهای استاد رضا صابری فعالیت می‌کردم و به‌عنوان سیاهی‌لشکر در کنار ایشان حضور داشتم. در طول این سال‌ها، سختی‌های زیادی را تجربه کردم و بارها زمین خوردم، اما دوباره بلند شدم و به مسیرم ادامه دادم، زیرا علاقه زیادی به تئاتر دارم.
وی اضافه کرد: احساس می‌کنم نسل جوان فرصت کافی برای بیان حرف‌ها و دغدغه‌های خود ندارد. تلاش کردم در این نمایش، علاوه بر اینکه مخاطب را بخندانم، حرف‌ها و مسائل موردنظرم را نیز مطرح کنم و از طریق تئاتر، بخشی از تجربه‌ها و دغدغه‌های نسل خودم را به مردم نشان دهم.
این نویسنده درباره چالش‌های تولید نمایش بیان کرد: تولید این نمایش با دشواری‌های زیادی همراه بود. متأسفانه به نظر من، از نسل دهه ۸۰ در عرصه تئاتر حمایت کافی نمی‌شود. قرار بود نمایش در سالن دیگری اجرا شود و تهیه‌کننده متفاوتی نیز داشتیم، اما در مراحل پایانی و زمانی که قرار بود زمان‌های اجرا مشخص شود، مشکلاتی برای تهیه‌کننده پیش آمد و آن برنامه به نتیجه نرسید.
نظری ادامه داد: بخش عمده زحمات این کار بر عهده خودم و تهیه‌کننده نمایش بوده است. تولید یک نمایش هزینه‌های زیادی دارد، به‌ویژه زمانی که با گروهی حدود ۲۰ نفره کار می‌کنید و باید برای بازیگران لباس طراحی و تهیه کنید. در چنین شرایطی، هزینه‌های مختلفی به گروه تحمیل می‌شود و تأمین آن‌ها دشوار است.
وی با بیان اینکه گروه اجرایی تلاش کرده است اثری قابل قبول برای مخاطبان به صحنه ببرد، خاطرنشان کرد: با وجود تمام مشکلات، سعی کردیم از امکانات لازم استفاده کنیم که مردم بتوانند یک کار باکیفیت ببینند. با این حال، تولید تئاتر برای نسل جوان با چالش‌های جدی همراه است و امیدوارم مسئولان توجه بیشتری به هنرمندان جوان داشته باشند. ما برای فعالیت در این حوزه زحمت زیادی می‌کشیم، اما احساس می‌کنیم آن‌طور که باید دیده نمی‌شویم.
این بازیگر تئاتر درباره مخاطبان هدف نمایش اضافه کرد: من همیشه یک جمله داشته‌ام و آن اینکه تئاتر را برای همکارانم، اهالی تئاتر و هنرمندان اجرا نمی‌کنم. ممکن است آن‌ها هم نمایش را ببینند و از آن لذت ببرند، اما هدف اصلی من مردم هستند. می‌خواهم مخاطب از تماشای نمایش حال خوبی پیدا کند، بخندد و بخشی از زندگی و دغدغه‌های خود را روی صحنه ببیند.
نظری درباره روند انتخاب بازیگران، بیان کرد: همیشه سعی کرده‌ام به‌جز دو یا سه بازیگر که برای حفظ ریتم و انسجام کار حضور دارند، از بازیگرانی استفاده کنم که برای نخستین بار روی صحنه می‌روند. خودم سختی‌های زیادی را در مسیر تئاتر تجربه کرده‌ام و دوست ندارم جوانانی که تازه می‌خواهند وارد این عرصه شوند، همان دشواری‌ها را پشت سر بگذارند. به همین دلیل، تلاش می‌کنم فرصتی فراهم شود که بازیگران تازه‌کار تجربه حضور روی صحنه را به دست بیاورند و به جامعه تئاتر معرفی شوند.
وی با اشاره به تأثیر واکنش تماشاگران بر اجرای نمایش‌های کمدی، خاطرنشان کرد: واکنش مخاطب در کار ما بسیار تأثیرگذار است، زیرا نمایش کمدی با نفس و انرژی تماشاگر جان می‌گیرد. در نمایش‌های درام ممکن است واکنش مخاطب به اندازه کار کمدی در روند اجرا آشکار نباشد، اما در کمدی شرایط متفاوت است. گاهی در صحنه‌ای انتظار داریم مخاطب بخندد، اما این اتفاق نمی‌افتد و در صحنه‌ای دیگر که انتظار خنده نداریم، تماشاگر می‌خندد. به همین دلیل، ارتباط با مخاطب و واکنش‌های او نقش مهمی در اجرای کمدی دارد.
این کارگردان تئاتر درباره تفاوت نمایش «ما همه گمنامیم» با آثار پیشین خود توضیح داد: معمولاً در سبک کمدی کار می‌کنم و از جمله آثار قبلی‌ام می‌توان به نمایش‌های «قهوه قجری» و «جان‌نثار» اشاره کرد، که حال‌وهوای قدیمی‌تری داشتند. نمایش «ما همه گمنامیم» نیز از نظر داستانی با تجربه‌های قبلی من ارتباط دارد و ادامه‌ای از نمایش «سوپراستار» محسوب می‌شود. در این نمایش، مانند «سوپراستار»، به موضوعات عاشقانه و بازیگر و همچنین فضایی مرتبط با جهان ماتریکس پرداخته شده است. با این حال، تلاش کرده‌ام در کنار حفظ سبک کلی کارهایم، داستان، روند روایت و شکل تازه‌ای را به مخاطب ارائه دهم که هر نمایش تجربه متفاوتی برای تماشاگر باشد.
وی درباره سخت‌ترین و احساسی‌ترین صحنه نمایش بیان کرد: صحنه ابتدایی و پایانی نمایش برای من از جذاب‌ترین و در عین حال دشوارترین بخش‌هاست. در صحنه نخست، شخصیت به نقطه‌ای از خستگی می‌رسد که گویی از جهان هنر به ستوه آمده و قصد دارد به زندگی خود پایان دهد. این موقعیت از نظر اجرایی و احساسی برای من چالش‌برانگیز است.
این طراح ادامه داد: در صحنه پایانی نیز شخصیت در موقعیتی شبیه برزخ قرار می‌گیرد و قرار است درباره سرنوشت او تصمیم گرفته شود، اینکه به بهشت برود یا جهنم. این بخش برای من معنای خاصی دارد، زیرا حتی در آن جهان نیز دیگران درباره سرنوشت شخصیت تصمیم می‌گیرند. همین موضوع و نحوه مواجهه شخصیت با این وضعیت، صحنه پایانی را به یکی از بخش‌های مهم و دشوار نمایش تبدیل کرده است.
تئاتر مشهد به‌رغم تعدد اجراها با کمبود حمایت مواجه است
نظری در ارزیابی وضعیت تئاتر مشهد، خاطرنشان کرد: نمایش‌های زیادی در مشهد روی صحنه می‌روند و امیدوارم آثار همکارانم همیشه با استقبال مخاطبان مواجه شوند، اما مسئله‌ای که همچنان وجود دارد، کمبود حمایت از گروه‌های تئاتری است. من این موضوع را بر اساس تجربه خودم و گروه اجرایی‌ام مطرح می‌کنم، چراکه برای معرفی نمایش و پر کردن سالن، ناچار شده‌ایم شخصاً در خیابان‌ها تراکت و پوستر توزیع کنیم.
وی با اشاره به علاقه مردم مشهد به هنر تئاتر، اضافه کرد: معتقدم مردم مشهد تئاتر را دوست دارند و از هنر استقبال می‌کنند، اما گاهی از اجرای نمایش‌ها اطلاع کافی ندارند. اگر اطلاع‌رسانی مناسب‌تری انجام شود، امکان حضور مخاطبان بیشتری در سالن‌ها فراهم خواهد شد. امیدوارم مردم همچنان از گروه‌های تئاتری حمایت کنند و مسئولان نیز توجه بیشتری به نیازهای هنرمندان داشته باشند.
تئاتر مشهد به حمایت بیشتری از گروه‌های جوان نیاز دارد
محمد رسول طهماسبی، بازیگر تئاتر «ما همه گمنامیم»، درباره حضور خود در نمایش اظهار کرد: چند سال است که با آقای علی نظری، نویسنده و کارگردان این نمایش، دوستی و همکاری دارم. پیش از این در نمایش «قهوه قجری» با او همکاری کردم که در جشنواره استانی موفق به کسب هشت جایزه شد و من نیز در آن جشنواره مقام بازیگری کسب کردم. در نمایش جدید نیز به دلیل بروز مشکلاتی برای برخی بازیگران، در میانه کار به گروه اضافه شدم و با پیشنهاد آقای نظری، ایفای نقشی را بر عهده گرفتم.
وی درباره چالش‌های ایفای نقش خود، ادامه داد: مهم‌ترین چالش من صداسازی بود. در آثار قبلی تجربه استفاده از صداهای متفاوت را داشتم، اما در این نمایش باید به صدایی می‌رسیدم که بتوانم آن را در تمام طول اجرا به شکل یکنواخت حفظ کنم.
این بازیگر تئاتر با اشاره به پیام نمایش بیان کرد: افراد زیادی عاشق سینما و تئاتر هستند و برای رسیدن به آرزوهایشان تلاش می‌کنند، اما در این مسیر با موانع و بی‌مهری‌هایی روبه‌رو می‌شوند. گاهی این شرایط باعث می‌شود افراد برای رسیدن به خواسته‌های خود به راه‌های دیگری متوسل شوند. در این نمایش نیز شخصیت اصلی برای رسیدن به پرده سینما، اقداماتی مانند زن‌پوشی و فروش دی‌وی‌دی را تجربه می‌کند و تلاش او برای تحقق رؤیای بازیگری به تصویر کشیده می‌شود.
طهماسبی با اشاره به احساسی‌ترین بخش نمایش ادامه داد: صحنه ابتدایی نمایش برای من از بخش‌های مهم اجراست، چراکه در این قسمت، دیالوگ‌هایی درباره شرایط جامعه و مسائل شخصیت‌ها مطرح می‌شود و هماهنگی بازیگران برای انتقال فضای موردنظر اهمیت زیادی دارد.
وی در ارزیابی وضعیت تئاتر مشهد، اضافه کرد: خودم را در جایگاهی نمی‌دانم، که بخواهم درباره وضعیت تئاتر مشهد قضاوت قطعی داشته باشم، اما به نظر من شرایط چندان مناسب نیست و گروه‌های جوان به حمایت بیشتری نیاز دارند. حدود ۹۰ درصد اعضای گروه نمایش «ما همه گمنامیم» برای نخستین بار در چنین اجرایی روی صحنه می‌روند، اما با ذوق و اشتیاق فراوان کار می‌کنند. امیدوارم از گروه‌های جوان تئاتری حمایت بیشتری شود که بتوانند توانایی‌های خود را نشان دهند، تجربه کسب کنند و با انگیزه بیشتری به فعالیت هنری ادامه دهند.
«ما همه گمنامیم» در نهایت، در کنار لحظات کمدی و فضای ساده اجرایی خود، فرصتی برای دیدن بخشی از دغدغه‌های کسانی است که رؤیای حضور در دنیای هنر را دنبال می‌کنند، کسانی که برای رسیدن به جایگاه موردنظرشان تلاش می‌کنند و بیش از هر چیز، به فرصتی برای دیده شدن و ارتباط با مخاطب نیاز دارند.
انتهای پیام
