«باکتری استرپتوکوک پنومونیه»، در بینی و گلوی تقریبا یک نفر از هر پنج بزرگسال وجود دارد و در بیشتر افراد هیچ بیماری ایجاد نمی‌کند، با این حال، آلودگی هوا می‌تواند شرایطی ایجاد کند که این باکتری به ریه‌ها، جریان خون یا پرده‌های اطراف مغز راه پیدا کرده و باعث عفونت‌های جدی شود.
پژوهشگران برای بررسی این ارتباط، ۵۹ هزار و ۱۷ مورد عفونت شدید را در ۵۳۱ بیمارستان طی سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۳ بررسی و نتایج را با داده‌های هفتگی آلودگی هوا و وضعیت آب‌وهوا مقایسه کردند.
نتایج نشان داد، افزایش ذرات معلق ریز موسوم به PM۲.۵ با افزایش خطر بیماری پنوموکوکی مهاجم ارتباط دارد. اگر میانگین این ذرات در یک هفته به ۵۰ میکروگرم در هر مترمکعب برسد، خطر ابتلا به عفونت شدید طی هشت هفته بعد، حدود ۳.۴ درصد افزایش می‌یابد.
این افزایش در غلظت ۱۰۰ میکروگرم، به حدود ۱۸ درصد می‌رسد. ذرات PM۲.۵ قطری کمتر از ۲.۵ میکرومتر دارند و می‌توانند تا عمیق‌ترین بخش‌های ریه نفوذ کنند.
نقش سویه باکتری در زمان بروز بیماری
پژوهشگران دریافتند، واکنش بدن به آلودگی هوا برای همه افراد یکسان نیست و سویه باکتری می‌تواند نقش مهمی در شدت و زمان بروز عفونت داشته باشد. بیش از ۱۰۰ زیرگونه از این باکتری شناسایی شده است. برخی از آنها، با افزایش بیشتر خطر عفونت در هفته‌های پس از افزایش آلودگی مرتبط بودند.
سالمندان آسیب‌پذیرترند
نتایج نشان داد، سن افراد نیز بر میزان افزایش خطر تاثیر دارد. در افراد ۶۵ سال به بالا، یک هفته قرار گرفتن در معرض آلاینده با غلظت ۵۰ میکروگرم PM۲.۵ در هر مترمکعب، خطر ابتلا طی هشت هفته بعد حدود ۱۶ درصد افزایش یافت. کودکان زیر ۶ سال نیز نزدیک به یک‌چهارم موارد عفونت را تشکیل دادند و خطر ابتلا در آنان حدود ۳درصد افزایش داشت.
نوع بیماری نیز اهمیت داشت. پس از یک هفته قرار گرفتن در معرض آلودگی ۵۰ میکروگرم، خطر ابتلا به مننژیت، حدود ۵درصد افزایش یافت و افزایش خطر عفونت خونی حدود یک درصد بود. همچنین عفونت‌های مقاوم به پنی‌سیلین حدود ۹ درصد افزایش داشتند.
گرما و رطوبت نیز تاثیر داشتند
شرایط آب‌وهوایی نیز زمان و میزان افزایش خطر را تغییر داد. هفته‌های گرم با دمای حدود ۲۷ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد می‌توانستند طی چند روز خطر عفونت را تا ۱۰ درصد افزایش دهند. هفته‌های سرد نیز حدود ۴درصد به خطر اضافه کردند اما موارد مرتبط با آنها دیرتر ظاهر شدند. رطوبت متوسط با افزایش حدود پنج درصدی خطر همراه بود، در حالی که رطوبت حدود ۷۵ درصد می‌توانست خطر را نزدیک به یک‌چهارم کاهش دهد.
کاهش آلودگی می‌تواند از برخی موارد عفونت جلوگیری کند
نتایج نشان داد، اگر سطح آلودگی به استاندارد توصیه‌شده سازمان جهانی بهداشت، ۱۵ میکروگرم در هر مترمکعب می‌رسید، حدود ۲۵ مورد می‌توانست قابل پیشگیری باشد با این حال، پژوهشگران تاکید کردند که این بررسی بر اساس داده‌های ثبت‌شده انجام شده و رابطه علت و معلولی را اثبات نمی‌کند.
بر اساس گزارش سایت ارث، در این تحقیق همچنین میزان آلودگی هوای داخل ساختمان‌ها اندازه‌گیری نشده و اطلاعات آلودگی برای منطقه محل بستری بیمار در دسترس بوده است.
پژوهشگران اظهار کردند: هنوز مشخص نیست چرا برخی سویه‌های باکتری فقط چند روز پس از افزایش آلودگی فعال‌تر می‌شوند، در حالی که واکنش برخی سویه‌های دیگر ممکن است چند هفته طول بکشد. آسیب به سازوکار پاکسازی راه‌های هوایی و تغییر توانایی باکتری برای چسبیدن به سلول‌ها ازجمله توضیحات احتمالی مطرح شده است.
نتایج این پژوهش در نشریه Nature Microbiology منتشر شده است.
انتهای پیام
