فرشته اشتری، به‌مناسبت هفته ملی سلامت روان، در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: با افزایش سالمندی، تمام فعالیت‌های بدن نیز پابه‌پای آن دچار پدیده افزایش سن می‌شود. به‌عنوان نمونه، افزایش سن سلول‌های مغزی منجر به کاهش پیدا کردن فعالیت‌های مغزی شناختی همچون حافظه، توانایی در قضاوت، عکس‌العمل سریع و... می‌شود. این روند در طول زمان، به مرور و در یک پروسه کاملاً طبیعی انجام می‌شود.
وی درباره نقش ارتباطات اجتماعی بر سلامت روان سالمندان افزود: انسان در سن جوانی به دلیل شرایط شغلی و فعالیت‌های گوناگون، ارتباطات اجتماعی بیشتری با دیگران برقرار می‌کند. با قدم نهادن در سن بالاتر، فعالیت‌ها محدود شده و ارتباطات اجتماعی نیز کاهش می‌یابد، اما سالمند باید همچنان در جریان ارتباطات قرار گیرد. در غیر این صورت، آن‌ها مانند حبس شدن در یک چرخه منفی، دچار افسردگی و سرخوردگی شده و بر عملکردشان تأثیر می‌گذارد.
عضو هیئت علمی گروه داخلی اعصاب دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تصریح کرد: پررنگ شدن ارتباطات اجتماعی و عاطفی باعث فاصله گرفتن فرد مسن از بیماری‌های روانی می‌شود، چرا که احساس می‌کند در حد توانایی خود می‌تواند فعالیت‌هایی را انجام دهد و با تقویت آن‌ها از عملکرد بهتری برخوردار شود.
اشتری ادامه داد: فراموشی (آلزایمر) یکی از مسائل نگران‌کننده درباره سالمندان است. فراموش کردن برخی از مسائل و اسامی برای مدت کوتاه طبیعی است، اما زنگ خطر اصلی زمانی است که ازدیاد یابد و زندگی روزمره فرد را مختل کند.
وی در توضیح راهکارهای پیشگیری و کاهش بیماری‌های روانی گفت: برای جلوگیری و حل این مسئله، سالمند باید در کنار فعالیت‌های ورزشی و فیزیکی، به فعالیت‌های ذهنی بپردازد. از جمله این کارها می‌توان به حل کردن جدول، یادگیری یک موضوع جدید و کنش‌هایی که نیاز به تمرکز دارند اشاره کرد. این موارد در راستای فعالیت مغزی بهتر کمک‌کننده خواهد بود.
این نورولوژیست تأکید کرد: امروزه صاحبنظران معتقدند که اگر افراد از سنین جوانی به فعالیت‌های ورزشی مشغول شوند، همچنین سبک زندگی و تغذیه سالمی داشته باشند می‌توانند خطر آلزایمر را کاهش دهند.
اشتری اضافه کرد: افسردگی و ناامیدی یکی از فعالیت‌های مختل‌کننده عملکرد سالمند است که به‌سبب بازنشست شدن آن‌ها و کاهش ناگهانی در ارتباطاتشان به وجود می‌آید. این بیماری می‌تواند به‌سرعت آن‌ها را ناتوان کند. برای جلوگیری از آن علاوه‌بر حفظ ارتباطات اجتماعی با هم‌سالان و دیگر افراد، لازم است داروهایی تجویز شود که از پیشروی آن جلوگیری شود.
وی اشاره کرد: همین که سالمندان احساس کنند از آن‌ها حمایت می‌شود و می‌توانند تجربیات خود را با دیگران به اشتراک بگذارند، احساس خوبی به آن‌ها دست می‌دهد.
دکترای تخصصی بیماری‌های اعصاب اظهار کرد: کاهش توانایی سالمندان نباید باعث استفاده نکردن آن‌ها از پتانسیل موجودشان شود. گاهی به‌دلیل علاقه زیاد خانواده به این افراد، اجازه انجام کارها توسط فرد مسن سلب می‌شود. این عمل نتیجه مثبتی ندارد و فرد باید در حد توان خود فعالیت داشته باشد.
انتهای پیام
