محققان بر این باورند که ژنتیک، حدود نیمی از خطر ابتلا به دیابت نوع یک را توضیح می‌دهد و تعیین اینکه چه چیزی بقیه را تعیین می‌کند، بسیار دشوار بوده است.

آنان ارتباط میان روند تکامل باکتری‌های روده و خطر ابتلا به دیابت نوع یک را بررسی کردند. در این تحقیق، نمونه‌های مدفوع ۸۸۷ کودک با ابتلای بالا به بیماری دیابت نوع یک در فنلاند، آلمان، سوئد و آمریکا، طی چند سال بررسی شد. نتایج نشان داد، کودکانی که تنوع باکتری‌های روده آنان در مراحل اولیه زندگی متوقف شده بود، حدود ۳.۲ تا ۳.۳ برابر بیشتر از سایر گروه‌ها در معرض خطر قرار داشتند.

محققان دریافتند که فقط کند بودن رشد باکتری‌های روده در ماه‌های نخست زندگی با افزایش مشخص خطر همراه نبود بلکه ادامه‌ نیافتن روند تکامل این باکتری‌ها، عامل مرتبط با خطر بالاتر بود.

دیابت نوع یک، بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی به سلول‌های تولیدکننده انسولین در لوزالمعده حمله می‌کند. افراد مبتلا به این بیماری، برای کنترل بیماری به تزریق انسولین در طول زندگی نیاز دارند.  در سراسر جهان، حدود ۸.۵ میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند که از این تعداد، حدود ۱.۵ میلیون نفر زیر ۲۰ سال سن دارند.

محققان همچنین تفاوت‌هایی در توانایی باکتری‌های روده برای تجزیه مواد غذایی میان گروه‌های مختلف کودکان مشاهده کردند. در کودکانی که روند تکامل باکتری‌های روده آنان زود متوقف شده بود، باکتری‌ها در مراحل بعدی زندگی همچنان بیشتر بر تجزیه قند موجود در شیر متمرکز بودند. با این حال، این تحقیق تاثیر مستقیم این تفاوت‌ها بر وضعیت تغذیه کودکان را اندازه‌گیری نکرد.

آنان تاکید کردند: این یافته‌ها فقط وجود ارتباط میان تکامل باکتری‌های روده و خطر دیابت نوع یک را نشان می‌دهد و ثابت نمی‌کند که توقف رشد این باکتری‌ها به‌طور مستقیم باعث بیماری می‌شود.

از آنجا که تمام کودکان شرکت‌کننده استعداد ژنتیکی بالایی برای ابتلا به دیابت نوع یک داشتند، مشخص نیست این نتایج تا چه اندازه درباره سایر کودکان نیز صدق می‌کند.

بر اساس گزارش ارث، پژوهشگران اظهار کردند: برای مشخص‌ شدن اینکه آیا تغییر روند تکامل باکتری‌های روده می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع یک را کاهش دهد، انجام کارآزمایی‌های بالینی و پیگیری طولانی‌مدت کودکان ضروری است.

نتایج این تحقیق در نشریه Nature Metabolism منتشر شده است.

انتهای پیام