به گزارش ایسنا، دپورتیوو لاکرونیا، پارما و هامبورگ در سال‌های اخیر به لیگ‌های برتر کشورشان بازگشته‌اند ولی هنوز جای خالی تیم‌های بزرگی حس می‌شود که روزگاری سرآمد بودند. می‌توانید لیدز یونایتد، ناتینگهام فارست، شالکه و مالاگا را به این جمع اضافه کنید. این غول‌های خفته کجا هستند؟ کدام تیم‌هایی که زمانی قدرتمند بودند هنوز در خوابند؟
۱۰. بورسااسپور (ترکیه)
قهرمانی لیگ: یک (۲۰۱۰-۲۰۰۹). دسته: لیگ دسته دوم. ورزشگاه: آتاتورک (۴۳,۳۶۱ نفر).
بورسااسپور با قهرمانی در سال ۲۰۱۰، سلطه طولانی‌مدت تیم‌های نخبه استانبول را شکست. آن قهرمانی به معنای تجربه شب‌های لیگ قهرمانان مقابل منچستریونایتد و رنجرز بود اما در سال ۲۰۲۴، «کروکودیل‌های سبز» برای اولین بار در تاریخ به دسته چهارم سقوط کردند. این باشگاه در شهری با حدود ۲.۵ میلیون نفر جمعیت و با ورزشگاهی منحصربه‌فرد به شکل سر کروکودیل، در حال صعود دوباره به سوپرلیگ است.
۹. دینامو درسدن (آلمان)
قهرمانی لیگ: هشت‌بار (آخرین بار ۱۹۹۰-۱۹۸۹). دسته: بوندسلیگا ۲. ورزشگاه رادولف هاربیگ (۳۲,۰۸۵ نفر).
دینامو درسدن با تاریخ پیچیده و حضور در شرق آلمان، در سال‌های قبل یکی از برترین باشگاه‌های آلمان شرقی بود و هشت قهرمانی لیگ و هفت جام حذفی کسب کرد. آنها در سال ۱۹۹۱ به بوندسلیگا پیوستند اما چهار سال بعد به دسته سوم سقوط کردند. این باشگاه با هواداران پرشورش، میانگین بیش از ۳۰ هزار تماشاگر در بازی‌های خانگی فصل گذشته را ثبت کرده است.
۸. کایزرسلاترن (آلمان)
قهرمانی لیگ: چهار بار (آخرین بار ۱۹۹۸-۱۹۹۷). دسته: بوندسلیگا ۲. ورزشگاه: فریتز والتر (۴۹,۳۲۷ نفر).
کایزرسلاترن با قهرمانی در سال ۱۹۹۸، تنها تیمی شده است که که بلافاصله پس از صعود، بوندسلیگا را برده است. آنها در دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ حضور منظمی در اروپا داشتند اما نزدیک به ۱۵ سال است که در بوندسلیگا بازی نکرده‌اند. با این حال، میانگین تماشاگران آنها بیش از ۴۶ هزار نفر در هر بازی است.
۷. شفیلد ونزدی (انگلستان)
قهرمانی لیگ: چهار بار (آخرین بار ۱۹۳۰-۱۹۲۹). دسته: لیگ یک. ورزشگاه: هیلزبورو (۳۹,۷۳۲ نفر).
شفیلد ونزدی در سال ۱۹۹۱ قهرمان جام اتحادیه شد و خاطراتی زیبا با بازیکنانی چون دیوید هرست، کریس وادل و پائولو دی کانیو ساخت. آنها اکنون در دسته دوم قرار دارند. این باشگاه دوازدهمین ورزشگاه بزرگ انگلیس را در اختیار دارد و هواداران امیدوار به بیداری دوباره این تیم هستند.
۶. هرتابرلین (آلمان)
قهرمانی لیگ: دو بار (آخرین بار ۱۹۳۱). دسته: بوندسلیگا ۲. ورزشگاه: المپیا اشتادیون (۷۴,۴۷۵ نفر).
هرتا پتانسیل عظیمی دارد. آنها یک بار به نیمه‌نهایی جام یوفا رسیدند و در سال ۱۹۹۹ چلسی را در لیگ قهرمانان (با هنرنمایی علی دایی) شکست دادند. این فصل چهارمین فصل متوالی آنها خارج از بوندسلیگاست اما همچنان در ورزشگاه المپیک برلین بازی می‌کنند و به طور منظم بیش از ۵۰ هزار هوادار در هر بازی دارند.
۵. بوردو (فرانسه)
قهرمانی لیگ: شش بار (آخرین بار ۲۰۰۹-۲۰۰۸). دسته: منطقه‌ای ۱ (سطح ششم). ورزشگاه: استاد آتلانتیک (۴۲,۱۱۵ نفر).
مشکلات اخیر بوردو به خوبی نمایان شده است. آنها در سال ۲۰۲۲ از لوشامپیونه سقوط کردند و پس از مشکلات مالی به دسته چهارم سقوط کردند. تابستان امسال نیز به دلیل مشکلات مالی به سطح ششم تنزل یافتند. این باشگاه که روزگاری خانه ژان تیگانا، زین‌الدین زیدان، اورلین شوامنی و ژول کونده بود، اکنون توسط یک صندوق سرمایه‌گذاری آمریکایی به قیمت یک یورو خریداری شده است.
۴. نورنبرگ (آلمان)
قهرمانی لیگ: ۹ بار (آخرین بار ۱۹۶۸-۱۹۶۷). دسته: بوندسلیگا ۲. ورزشگاه: مکس-مورلوک (۵۰,۰۰۰ نفر).
نورنبرگ همه معیارهای حضور در این فهرست را دارد. تاریخ غنی (۹ عنوان بوندسلیگا)، ورزشگاه ۵۰ هزار نفری و هواداران زیاد در شهری تک‌باشگاهی. آنها به دلیل جایگاهشان در فوتبال اولیه آلمان، احترام زیادی بین سایر تیم‌ها دارند. میروسلاو کلوزه، قهرمان جهان و بهترین گلزن تاریخ آلمان سرمربی فعلی آنهاست.
۳. رئال ساراگوسا (اسپانیا)
جام داخلی: شش بار (آخرین بار ۲۰۰۴-۲۰۰۳). جام اروپایی: جام برندگان اروپا (۱۹۹۵-۱۹۹۴). دسته: سطح سوم. ورزشگاه: لاروماردا
ساراگوسا قهرمان جام برندگان اروپا با شکست آرسنال است. از آن زمان، دو قهرمانی کوپا دل ری برای این تیم به دست آمد و ستارگانی چون پابلو آیمار، دیگو میلیتو و داوید ویا پیراهن تیم را به تن کردند اما اوضاع الان برای این تیم اصلا خوب نیست و ساراگوسا در دسته سوم اسپانیاست. باشگاه در حال ساخت ورزشگاه جدید ۴۳ هزار نفری برای جام جهانی ۲۰۳۰ است.
۲. سن‌اتین (فرانسه)
قهرمانی لیگ: ۱۰ بار (آخرین بار ۱۹۸۱-۱۹۸۰). نایب‌قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (۱۹۷۶-۱۹۷۵). دسته: لیگ ۲. ورزشگاه: استاد جفروی گیشار (۴۱,۹۶۵ نفر).
سن‌اتین تا پیش از ظهور پاری‌سن‌ژرمن در دهه گذشته، پرافتخارترین باشگاه فرانسه با ۱۰ عنوان قهرمانی بود. آنها در سال ۱۹۷۶ به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسیدند و به بایرن مونیخ باختند. آنها اکنون چهارمین فصل خود در پنج سال اخیر را در دسته دوم سپری می‌کنند اما همچنان استعدادهای برتر را پرورش می‌دهند. ویلیام سالیبا و وسلی فوفانا از این باشگاه آمده‌اند و جایلین انگوسان ۱۸ ساله در ژانویه به لیورپول خواهد پیوست.
۱. سمپدوریا (ایتالیا)
قهرمانی لیگ: ۱۹۹۱-۱۹۹۰. اروپایی: جام برندگان اروپا (۱۹۹۰-۱۹۸۹)، نایب‌قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (۱۹۹۲-۱۹۹۱). دسته: سری بی. ورزشگاه: لوئیجی فراریس (۳۳,۲۰۵ نفر).
سمپدوریا روزگاری یک مدعی در سطح قاره بود ولی اکنون حتی در سطح اول ایتالیا هم حضور ندارد. سمپدوریا در سال ۱۹۹۱ اسکودتو را برد و به سه فینال اروپایی رسید. در سال ۱۹۹۲، تیم جانلوکا ویالی، روبرتو مانچینی و جانلوکا پالیوکا در وقت اضافه فینال جام باشگاه‌های اروپا به بارسلونا باخت.
نام‌های بزرگی پس از آن آمدند؛ کلارنس سیدورف، خوان سباستین ورون و آریل اورتگا در سمپدوریا بودند. این تیم پیش از سقوط به سری بی در سال ۲۰۲۳ با مشکلات مالی جدی روبرو شد و اکنون با مالکیت جدید، هواداران امیدوارند آینده باشگاه روشن باشد.
انتهای پیام
