به گزارش ایسنا، فلسطینی‌ها در غزه یک سال پس از آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵ در تلاشند زندگی و معیشت خود را از میان آوارها بازسازی کنند و کمی شرایط را برای زیست خود عادی‌تر کنند. برخی هر چیزی که بتوانند برای این بازسازی جمع می‌کنند. برخی دیگر در تلاشند کسب‌وکار خود را احیا کنند یا کارهای جدیدی راه بیندازند.
سه سال است که زندگی آن‌ها در مرگ و ویرانی فرو رفته اما بمب‌ها، گرسنگی و آوارگی، آرزوهایشان برای چیزی بهتر را از بین نبرده است. اگرچه حملات رژیم صهیونیستی به غزه با نقض تعهداتش در توافق آتش‌بس متوقف نشده و طبق اعلام مقامات محلی در حوزه بهداشت و سلامت، طی حملات پس از آتش‌بس هزار و ۴۰۰ نفر در غزه به شهادت رسیده‌اند.
نیویورک تایمز در گزارشی با این مقدمه درباره زندگی روزمره فلسطینیان غزه در دوران آتش‌بس نوشت: با توجه به این که طبق گزارش سازمان ملل، حدود ۸۰ درصد از ساختمان‌های غزه بر اثر حملات اسرائیل که در آن تفاوتی میان نظامیان و غیرنظامیان قائل نمی‌شد، تخریب شده یا آسیب دیده‌اند، شماری کمی از غزه‌ای‌ها شانس پابرجا بودن خانه‌هایشان را داشته‌اند یا پول کافی برای پرداخت اجاره خانه در محله‌های دیگر را دارند. بیشتر مردم غزه در چادرهای اردوگاه‌ها زندگی می‌کنند.
رژیم صهیونیستی از ورود بتن، سیمان و ماشین آلات سنگین به غزه به بهانه این که برای ساخت تونل در اختیار جنبش حماس قرار نگیرند، محدود می‌کند. اما در این میان، برخی فلسطینی‌ها در تلاشند از فراوان‌ترین منبع این باریکه یعنی آوار استفاده کنند.
حسن الحویحه، ۳۴ ساله از شکستن بتن ساختمان‌های آسیب‌دیده برای استخراج میله‌های آهنی داخل آن کسب‌وکاری راه انداخته است؛ فلز صاف می‌شود و سپس به عنوان چارچوب برای سازه‌های تازه ساخت یا در حال تعمیر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
جعفر عطاالله، ۲۸ ساله، یکی دیگر از ساکنان غزه است که خانه‌اش در جریان حملات به‌کلی تخریب شد. او که پیش از جنگ در کارگاه خانوادگی‌شان از خاک رس کاسه و گلدان می‌ساخت، اکنون کسب‌وکار جدیدش را در شهرکی در مرکز غزه از نو راه‌اندازی کرده است.
عطاءالله خانه ساده‌ای از آجرهای قرمزی که در کوره‌شان پخته شده، ساخته است. با وجود این که آن‌ها دیگر ماشین‌آلات سنگین برای استخراج خاک رس از زمین ندارند، از گودال ایجاد شده بر اثر حملات رژیم صهیونیستی برای دست یافتن به خاک رس استفاده می‌کنند که پس از تصفیه قابل استفاده است.
برگزاری مراسم‌های عروسی به همان رنگ و بوی پیش از جنگ، اکنون برای بسیاری از غزه‌ای‌ها تجملاتی دور از دسترسی به نظر می‌رسد اما به‌کلی رنگ نباخته است. یک زوج مراسم عروسی خود را در یک مدرسه سازمان ملل برگزار کردند که مهمانان آن انبوه جمعیت آوارگان بود. سعید کفرنه، ۲۱ ساله با همسرش در اردوگاه آوارگان در مرکز نوار غزه در چادری بزرگ اهدایی یک سازمان امدادی پاکستانی که تزئین شده بود، مراسم عروسی برگزار کردند.
سفر کردن حتی در مسافت‌های کوتاه به دلیل سرسام‌آور بودن قیمت سوخت در غزه بسیار پرهزینه است و مردم از آن می‌پرهیزند. کفرنه می‌گوید بسیاری از دوستان، اعضای خانواده و بستگان او و همسرش نتوانستند در این مراسم شرکت کنند و آن‌ها با همان افراد اردوگاه جشن گرفتند.
نیفین الاشقر که به همراه خانواده‌اش پیش از جنگ حدود ۴۰۰ کندوی زنبور داشتند، می‌گوید تقریبا تمامی آن کندوها در جریان درگیری نابود شدند. او به همراه خانواده‌اش در جریان حملات، جبالیا را ترک کرده بود. آن‌ها یک سال بعد، برای تلاش برای پاکسازی خانه‌شان که به شدت آسیب دیده بود، بازگشتند و صدای وزوز بی‌امانی شنیدند. الاشقر آن لحظه را این گونه توصیف کرد: «به پشت بام رفتیم و ابری از زنبورها را دیدیم که از آوار بیرون می‌آمد. احساس باورنکردنی و وصف‌ناپذیری بود». او که در جنگ همسرش و یکی از پسرانش مجروح شده‌اند، دوباره به زنبورداری روی آورده و امیدوار است که بتواند عسلش را بفروشد.
ماهیگران غزه همچنان به دریا می‌روند، اگرچه می‌ترسند اگر بیش از حد دور شوند، با تدابیر نظامی در محاصره دریایی رژیم صهیونیستی علیه غزه مواجه شوند.
محمد عبدالهادی، ۳۹ ساله نجاری بود که با کارگاه مبل‌سازی خود و تجربه کار در ترکیه به طبقه متوسط غزه رسیده بود اما جنگ باعث پسرفت او شد. با این حال، عبدالهادی مصمم است زندگی بهتری برای خانواده‌اش فراهم کند که در چادر زندگی می‌کنند، آب لوله‌کشی و برق ندارند، غذای ساده اهدایی نیروهای امدادی را می‌خورند و برای ناهار و شام به آشپزخانه‌های اشتراکی وابسته‌اند.
بیشتر فرزندان عبدالهادی به مدرسه عادی دسترسی ندارند و او نگران آینده آن‌هاست: «سرنوشتشان اینجا چه خواهد بود؟ بیدار شدن، پر کردن مخازن آب، رفتن به آشپزخانه‌های خیریه، بدون مدرسه؟». توده‌های زباله و هجوم شبانه موش‌ها به دلیل از بین رفتن خدمات عمومی در غزه آزارشان می‌دهد اما او در پایان روز برای بچه‌ها آتش روشن می‌کند، چای دم می‌کند و با محمود-فرزند ۹ ماه‌اش که خانه‌اش چادر آوارگان است، بازی می‌کند.
انتهای پیام
