به گزارش ایسنا، به نقل از Times Higher Education، دانشگاه موکوگاوا، بزرگ‌ترین موسسه آموزش عالی ویژه زنان در ژاپن، از آوریل ۲۰۲۷ پذیرش دانشجویان مرد را آغاز می‌کند. دانشگاه هِیان جوگاکوئین در کیوتو نیز از سال ۲۰۲۸ مختلط می‌شود. دانشکده دخترانه گاکوشوئین هم امسال در دانشگاه مختلط گاکوشوئین ادغام شد و دانشگاه خصوصی کینجو گاکوئین در ناگویا هم اعلام کرده است که از آوریل ۲۰۲۹ پذیرای دانشجویان مرد خواهد بود.
یکی از دلایل اصلی این تغییرات، بحران جمعیتی ژاپن است. نرخ باروری این کشور در سال ۲۰۲۵ به رکورد پایین ۱٫۱۴ فرزند به ازای هر زن رسید و کاهش جمعیت جوان، رقابت دانشگاه‌ها برای جذب دانشجو را دشوارتر کرده است. دانشگاه‌های دخترانه که تنها نیمی از جمعیت بالقوه دانشجویان را هدف قرار می‌دهند، بیش از دیگر موسسات با این محدودیت روبه‌رو هستند.
اما مسئله فقط کاهش زاد و ولد نیست. میوکو واتانابه، معاون پیشین شورای علوم ژاپن، می‌گوید دانشگاه‌های مختلط نیز در سال‌های اخیر برای جذب بیشتر زنان تلاش کرده‌اند؛ از جمله با استخدام استادان زن و افزایش سهمیه پذیرش زنان در رشته‌هایی مانند مهندسی.
ابعاد این تحول قابل توجه است: شمار دانشگاه‌های ویژه دختران ژاپن از سال ۱۹۹۸ تاکنون یک‌سوم کاهش یافته و در سال ۲۰۲۵ به ۶۶ موسسه رسیده است. در شهر ناگویا، از میان سه دانشگاه دخترانه شناخته‌شده، تنها دانشگاه سوگی‌یاما جوهاکوئن همچنان به پذیرش انحصاری دختران ادامه خواهد داد.
با این حال، دانشگاه‌های دخترانه صرفا مؤسسات آموزشی نیستند؛ بسیاری از آن‌ها به شبکه‌ای از مدارس دخترانه وابسته‌اند و بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی آموزش زنان در ژاپن را شکل داده‌اند. دیوید مک‌نیل، استاد دانشگاه قلب مقدس توکیو، می‌گوید این دانشگاه‌ها در دوره‌ای شکل گرفتند که تحصیل زنان چندان ارزشمند تلقی نمی‌شد و از آن‌ها بیشتر انتظار می‌رفت خانه‌دار شوند. برخی والدین نیز همچنان این موسسات را محیطی امن‌تر برای دخترانشان می‌دانند.
تجربه دانشگاه آئویی ناگویا نشان می‌دهد تغییر سیاست پذیرش می‌تواند نتیجه‌بخش باشد؛ این دانشگاه پس از آغاز پذیرش مردان در آوریل ۲۰۲۵، با افزایش یک‌سومی ثبت‌نام‌ها روبه‌رو شد. اما کارشناسان تاکید می‌کنند که نمی‌توان موفقیت مشابهی را برای همه دانشگاه‌ها پیش‌بینی کرد.
فوتائو هوانگ، استاد دانشگاه هیروشیما معتقد است تغییر نام و مقررات پذیرش آسان‌تر از تغییر تصویر عمومی یک دانشگاه است. برای موسساتی که نسل‌ها با هویت زنانه شناخته شده‌اند، جذب شمار قابل‌توجهی از دانشجویان مرد ممکن است سال‌ها زمان ببرد. در نتیجه، باز کردن درهای دانشگاه‌ها به روی مردان شاید راهی برای بقا باشد، اما تضمینی برای عبور از بحران نیست.
انتهای پیام
