این یافته می‌تواند مسیر جدیدی برای بررسی روش‌های مقابله با سرطان ارائه کند اما هنوز شواهدی وجود ندارد که نشان دهد مصرف این مواد غذایی به درمان سرطان کمک می‌کند. «کوئرستین» از خانواده ترکیبات گیاهی موسوم به فلاونوئیدها است و به دلیل اثرات احتمالی آن بر التهاب و فرایندهای موثر بر رشد سلول‌ها مورد توجه دانشمندان قرار دارد.
پژوهشگران دانشگاه فریدریش الکساندر ارلانگن-نورنبرگ آلمان، اثر این ترکیب را بر سلول‌های سرطان ریه، بافت ریه موش و موش‌های زنده بررسی کردند. هدف آنان این بود که مشخص کنند «کوئرستین» چگونه بر چند مسیر زیستی مرتبط با رفتار تومورها تاثیر می‌گذارد.
نتایج آزمایش‌ها نشان داد که سلول‌های سرطانی با «کوئرستین» آهسته‌تر تقسیم می‌شوند و توانایی این سلول‌ها برای حرکت نیز به‌طور چشمگیری کاهش یافت. حرکت سلول‌های سرطانی در گسترش بیماری اهمیت دارد زیرا این سلول‌ها می‌توانند از محل اولیه تومور جدا شوند و در بخش‌های دیگر بدن توده‌های جدیدی تشکیل دهند. با این حال، کاهش حرکت سلول‌ها در آزمایشگاه فقط به معنای جلوگیری از گسترش سرطان در بدن انسان نیست.
پژوهشگران همچنین تغییراتی را در دو پروتئین به نام‌های EGFR و PD-L۱ مشاهده کردند. پروتئین EGFR، در انتقال پیام‌های رشد سلولی نقش دارد و PD-L۱ می‌تواند به سلول‌های سرطانی کمک کند تا از حملات دستگاه ایمنی فرار کنند. «کوئرستین» سطح هر دو پروتئین را در سلول‌های بررسی‌شده کاهش داد.
در بافت ریه موش نیز تغییراتی در پیام‌رسانی دستگاه ایمنی، ازجمله افزایش ماده‌ای به نام «اینترفرون آلفا-۲» مشاهده شد. نتایج آزمایش‌های حیوانی همچنین نشان دادند که این ترکیب ممکن است بر باکتری‌های روده اثر بگذارد. تعداد برخی باکتری‌های مرتبط با تولید اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه افزایش یافت که می‌تواند زمینه بررسی ارتباط احتمالی میان روده و ریه را فراهم کند.
برخی نتایج آزمایش روی موش‌ها از احتمال کاهش تعداد کانون‌های توموری حکایت داشتند اما تعداد حیواناتی که در این آزمایش‌ها به تومور مبتلا شدند کم بود، بنابراین، تفسیر قطعی این یافته‌ها امکان‌پذیر نیست.
این پژوهش چند سازوکار احتمالی اثرگذاری «کوئرستین» بر فرایندهای مرتبط با سرطان را شناسایی می‌کند اما اثربخشی آن را به‌عنوان یک درمان ثابت نمی‌کند.
دانشمندان برای ارزیابی کاربرد درمانی این ترکیب باید غلظت موثر و ایمنی آن را مشخص کنند و دریابند که آیا اثرات مشابهی در انسان نیز مشاهده می‌شود یا خیر. ترکیبی که با تماس مستقیم با سلول‌ها در آزمایشگاه اثر می‌گذارد، ممکن است پس از مصرف خوراکی و پردازش در بدن، عملکرد متفاوتی داشته باشد.
سایت نوریج گزارش کرد، پژوهش‌های آینده باید مشخص کنند که آیا تغییرات مشاهده شده واقعا رشد تومور را محدود می‌کنند یا فقط نتایجی امیدوارکننده در شرایط آزمایشگاهی هستند که به درمان موثر منجر نمی‌شوند. در حال حاضر، بررسی نقش «کوئرستین» در درمان سرطان ریه به پژوهش‌های بیشتر و کارآزمایی‌های بالینی نیاز دارد.
نتایج این پژوهش در مجله علمی Cell Death Discovery منتشر شده است.
انتهای پیام
