به گزارش ایسنا، کووید طولانی به مجموعه‌ای از علائم گفته می‌شود که پس از ابتلا به کووید-۱۹ ادامه پیدا می‌کنند یا در فاصله‌ای پس از بیماری اولیه ظاهر می‌شوند. این علائم ممکن است برای مدت طولانی زندگی روزمره افراد را تحت تأثیر قرار دهند و توانایی آن‌ها را برای کار، فعالیت اجتماعی، ورزش یا انجام امور معمول کاهش دهند. شدت و نوع علائم در افراد مختلف یکسان نیست و ممکن است در طول زمان تغییر کند. برخی افراد با خستگی، کاهش توانایی جسمی، مشکلات تمرکز یا دیگر نشانه‌های مداوم روبه‌رو می‌شوند، در حالی که علائم در گروهی دیگر شکل متفاوتی دارد. به همین دلیل، بررسی روند تغییر علائم در طول زمان اهمیت زیادی دارد.
ضرورت انجام پژوهش در این خصوص از آنجا ناشی می‌شود که شمار زیادی از بزرگسالان پس از عفونت اولیه کووید-۱۹ همچنان با پیامدهای طولانی‌مدت بیماری زندگی می‌کنند. برای بیماران و پزشکان، دانستن اینکه علائم معمولاً تا چه اندازه و در چه بازه‌ای ممکن است کاهش پیدا کنند، اهمیت عملی دارد. چنین اطلاعاتی می‌تواند به افراد کمک کند انتظار واقع‌بینانه‌تری از روند بهبود داشته باشند و به پژوهشگران نیز نشان دهد چه گروه‌هایی بیش از دیگران به درمان‌های مؤثر نیاز دارند. همچنین، هنگامی که مشخص شود بخشی از بیماران بدون درمان اختصاصی بهبود پیدا می‌کنند اما گروهی دیگر برای مدت طولانی درگیر علائم باقی می‌مانند، ضرورت انجام آزمایش‌های درمانی دقیق‌تر آشکارتر می‌شود.
در همین زمینه، پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست آمریکا و همکارانشان مطالعه‌ای را برای بررسی احتمال بهبود علائم کووید طولانی انجام دادند. این بررسی بر روند تغییر علائم و میزان بازگشت سلامت در افراد مبتلا تمرکز داشت، اما عنوان پژوهش به‌طور کلی به ارزیابی احتمال بهبود در طول زمان مربوط می‌شد. محققان تلاش کردند مشخص کنند چند نفر از بیماران بهبود پایدار، کاهش چشمگیر علائم یا بهبود کامل را تجربه می‌کنند.
در این مطالعه، بیش از ۱۰۰۰ بزرگسال از گروه پژوهشی RECOVER-Adult بررسی شدند. همه این افراد، ۱۲ ماه پس از تشخیص اولیه کووید-۱۹، همچنان احتمالاً به کووید طولانی مبتلا بودند. محققان وضعیت شرکت‌کنندگان را در طول زمان پیگیری کردند و علائم آن‌ها را با استفاده از شاخصی که در پژوهش‌های مربوط به کووید طولانی به‌طور معمول استفاده می‌شود، ارزیابی کردند. سپس بررسی کردند که چه تعداد از افراد بهبود پایدار داشته‌اند، چه تعداد با کاهش عمده علائم روبه‌رو شده‌اند و چه تعداد بهبود کامل علائم را تجربه کرده‌اند. به این ترتیب، وضعیت بیماران فقط در یک زمان مشخص اندازه‌گیری نشد، بلکه تغییرات آن‌ها در فاصله یک تا سه سال پس از عفونت اولیه دنبال شد.
نتایج نشان دادند که دو سال پس از عفونت اولیه، ۳۶٫۲ درصد از بیماران بهبود پایدار علائم را تجربه کرده بودند. این میزان تا سه سال پس از عفونت به ۵۰٫۱ درصد رسید. بهبود پایدار به این معناست که کاهش علائم برای مدتی ادامه پیدا کرده و فقط یک تغییر کوتاه‌مدت یا موقتی نبوده است. این یافته نشان می‌دهد که روند بهبودی در بسیاری از افراد ممکن است آهسته باشد و با گذشت زمان ادامه پیدا کند. بنابراین، نداشتن بهبود چشمگیر در ماه‌ها یا سال نخست الزاماً به معنای غیرممکن بودن بهبودی در سال‌های بعد نیست.
همچنین، تا سه سال پس از عفونت اولیه، ۵۶٫۴ درصد از شرکت‌کنندگان کاهش قابل توجه علائم را همراه با کیفیت زندگی خوب تجربه کردند. نزدیک به ۲۶٫۹ درصد نیز به بهبود کامل علائم رسیدند. این نتایج نشان می‌دهد که در حدود یک‌چهارم افراد مورد بررسی، نشانه‌های مرتبط با کووید طولانی به‌طور کامل برطرف شده بود. با این حال، باقی‌ماندن علائم در بخش قابل توجهی از شرکت‌کنندگان نشان می‌دهد که همه بیماران مسیر یکسانی ندارند و برای بخشی از افراد، مشکلات ناشی از بیماری ممکن است طولانی‌تر ادامه پیدا کند.
اهمیت این یافته‌ها که در نشریه علمی پژوهشی «Annals of Internal Medicine» منتشر شده‌اند، در آن است که تصویری واقع‌بینانه از کووید طولانی ارائه می‌کنند. از یک سو، نتایج نشان می‌دهند که بهبود برای بسیاری از بیماران امکان‌پذیر است و این بهبود ممکن است حتی چند سال پس از عفونت اولیه نیز ادامه داشته باشد. از سوی دیگر، بهبود تدریجی یا خودبه‌خودی نباید باعث شود نیاز بیماران دارای علائم مداوم نادیده گرفته شود. افرادی که مدت طولانی با علائم زندگی می‌کنند ممکن است همچنان به مراقبت پزشکی و حمایت‌های لازم نیاز داشته باشند.
پژوهشگران تأکید کرده‌اند که تعداد زیاد بزرگسالان مبتلا به کووید طولانی، ضرورت انجام مطالعه‌های درمانی دقیق را نشان می‌دهد. در چنین مطالعه‌هایی، دارو یا روش درمانی با یک ماده یا روش بی‌اثر مقایسه می‌شود تا مشخص شود آیا تغییر مشاهده‌شده واقعاً نتیجه درمان است یا ممکن است به دلیل عوامل دیگری رخ داده باشد. بر اساس این یافته‌ها، انجام پژوهش‌های کنترل‌شده با دارونما می‌تواند به شناسایی درمان‌های مؤثر برای بیمارانی کمک کند که علائمشان ادامه پیدا می‌کند و بهبود خودبه‌خودی در آن‌ها رخ نمی‌دهد.
انتهای پیام
