پژوهشگران به سرپرستی موسسه پیشرفته علوم و فناوری ژاپن، ترکیبی از دو باکتری را توسعه داده‌اند که آن را AUN نام‌گذاری کرده‌اند. آزمایش‌های این روش روی سلول‌های سرطانی و موش‌ها، ازجمله مدل‌های آزمایشی حاوی سلول‌های سرطانی انسانی انجام شده، با این حال، تاکنون اثربخشی این روش در بیماران انسانی نشان داده نشده است.
این پژوهش به یکی از چالش‌های مهم تحقیقات سرطان می‌پردازد؛ برخی روش‌های درمانی تا حد زیادی به سلول‌های ایمنی وابسته هستند و زمانی که این سلول‌ها نتوانند پاسخ قدرتمندی ایجاد کنند، اثربخشی درمان ممکن است محدود شود.
پژوهشگران دو نوع باکتری به نام‌های «پروتئوس میرابیلیس» (Proteus mirabilis) و «رودوسودوموناس پالستریس»(Rhodopseudomonas palustris) را با یکدیگر ترکیب کردند. آنان سویه‌های این دو باکتری را به‌ترتیب «آگیو» (A-gyo) و «یون‌گیو» (UN-gyo) نام‌گذاری کردند.
در ترکیب اولیه، نسبت باکتری «آگیو» به «یون‌گیو» حدود سه به ۹۷ بود. با ورود این باکتری‌ها به محیط تومور، نسبت آن‌ها به‌شدت تغییر کرد و باکتری «آگیو» در واکنش به شرایط محیطی به باکتری غالب تبدیل شد.
پژوهشگران دریافتند این ترکیب می‌تواند بدون نیاز به ورود سلول‌های ایمنی به داخل تومور، تاثیرات قدرتمندی در از بین بردن بافت سرطانی ایجاد کند. این ویژگی، روش پیشنهادی را از درمان‌هایی متمایز می‌کند که عمدتا با هدف تحریک سیستم ایمنی بدن طراحی شده‌اند.
یکی از تاثیرات مهم این ترکیب، ایجاد لخته در رگ‌های خونی داخل تومور بود. مسدود شدن این رگ‌ها می‌تواند جریان اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز تومور را قطع کند و در نهایت به مرگ بافت سرطانی منجر شود.
باکتری‌ها همچنین رفتار خود را در محیط تومور تغییر دادند. پژوهشگران نحوه تعامل این دو سویه و تغییرات رفتاری آن‌ها را بررسی کردند تا مشخص شود این فرایند چگونه باعث تمرکز اثرات باکتری‌ها در بافت سرطانی می‌شود، به‌جای آنکه اثر یکسانی در سراسر بدن داشته باشند.
حفظ این تعادل اهمیت زیادی دارد زیرا باکتری‌هایی که توانایی آسیب رساندن به تومورها را دارند، ممکن است خطر بروز عفونت را نیز به همراه داشته باشند. نتایج امیدوارکننده در مدل‌های آزمایشی به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که استفاده از باکتری‌های زنده در درمان بیماران سرطانی بی‌خطر است.
پژوهشگران همچنین روش‌هایی را برای کنترل جمعیت باکتری‌ها، از جمله حساسیت آن‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها، بررسی کردند. این تدابیر بخشی از فرایند توسعه روش درمانی هستند، اما پیش از استفاده پزشکی، انجام آزمایش‌های گسترده ایمنی همچنان ضروری است.
پژوهشگران باید مشخص کنند کدام نوع سرطان ممکن است به این روش پاسخ دهد، باکتری‌ها چگونه باید به تومور منتقل شوند و آیا اثرگذاری آن‌ها در محیط‌های مختلف توموری نیز قابل اعتماد خواهد بود یا خیر. تومورهای انسانی تنوع بیشتری نسبت به مدل‌هایی دارند که در مراحل اولیه آزمایش به کار می‌روند.
براساس گزارش سایت نوریج، این دستاورد، راهبرد جدیدی برای ادامه تحقیقات سرطان ارائه می‌دهد اما جایگزینی برای درمان‌های تثبیت شده این بیماری نیست. ظرفیت اصلی این روش در ترکیب دو میکروب نهفته شده که فعالیت آن‌ها در داخل تومور متمرکز می‌شود و ممکن است مسیر تازه‌ای برای مقابله با سرطان‌های مقاوم به درمان فراهم کند.
نتایج این پژوهش در نشریه Nature Biomedical Engineering) منتشر شده است.
انتهای پیام
