این اثر در ۵ فصل شامل «کلیات پژوهش»، «مبانی نظری و پیشینه تحقیق»، «روش اجرای پژوهش»، «بحث و بررسی» و «نتیجه‌گیری» تألیف شده است.
این پژوهش به تصحیح و تحلیل سبک کتاب(تذکره النصایح) اثرمحمدباقر هشترودی در قرن ۱۳ هجری می‌پردازد. این اثر، مجموعه‌ای اخلاقی-عرفانی با سبکی معتدل است که میان اثر پندآموز سنتی و نثر ساده‌گرایانه دوران مشروطه قرار دارد. نویسنده با انتقال شفاف پیام‌های تربیتی، از پیچیدگی‌های زائد پرهیز کرده و بر وضوح و سادگی در بخش‌های حکایات تمرکز کرده است.
در بخشی از این کتاب آمده است: دوران قاجار به ویژه نیمه دوم آن، به لحاظ تحولات نثری یکی از ادوار مهم تاریخ ادبیات فارسی محسوب می‌شود. با ظهور دوره قاجار در تاریخ ایران (آغاز سده سیزدهم هجری) جریان‌های ادبی متعددی شکل گرفته و متون مهمی در حوزه‌های تاریخ تذکره و نصایح حکما پدید آمد.
بخش قابل توجهی از میراث نوشتاری ایران، به ویژه آثاری که به صورت تک نسخه خطی در کتابخانه‌ها نگهداری می‌شوند، هنوز تصحیح و منتشر نشده‌اند. این آثار، نه تنها به دلیل محتوای تاریخی یا ادبی بلکه به دلیل انعکاس شگردهای نگارشی و سنت‌های زبان شناسی دوره‌های مختلف از اهمیت فوق العاده‌ای برخوردارند. وظیفه محقق در این زمینه، بازیابی و احیای این متون و سپس تحلیل ساختاری و سبکی آن‌ها به کمک روشهای علمی است.
«تذکره النصایح» اثر اختیار بن محمد باقر ملقب به خان بابا هشترودی که یکی از همین متون مغفول مانده از دوره قاجار است، نه تنها به لحاظ محتوایی حاوی نکات مهم در خصوص تذکره نویسی است، بلکه مجموعه‌ای از حکایات اخلاقی و توصیه‌های حکیمانه است. سندی مهم برای مطالعه پایان دوره نثر فنی محسوب می‌شود. این نثر نشان دهنده اوج تلاش نویسندگان برای آراستن کلام به زیورهای لفظی است.
انتهای پیام
