احمد رضاپور در گفت‌وگو با ایسنا با بیان اینکه کاهش خسارت‌های ناشی از حوادث طبیعی، پیش از هر چیز نیازمند آمادگی، شناخت خطر و اقدام به موقع است، اظهار کرد: بارش‌های شدید می‌تواند در مدت‌زمان کوتاهی موجب آب‌گرفتگی و جاری شدن سیلاب در برخی مناطق شود.
وی اظهار کرد: سیلاب از جمله مخاطراتی است که گاهی به خصوص در شهرهای سیل‌خیز مانند کلات، درگز و برخی شهرهای دیگری به دلیل کوهستانی بودن در فاصله زمانی کوتاه شکل می‌گیرد و به همین دلیل، بی‌توجهی به هشدارها و انجام اقدامات پرخطر می‌تواند خسارت‌های جبران‌ناپذیری به همراه داشته باشد.
این کارشناس ارشد مخاطرات محیطی افزود: با آغاز فصل بارندگی، ضروری است مردم نسبت به هشدارهای رسمی توجه بیشتری داشته باشند و از حضور و توقف در مسیر رودخانه‌ها، مسیل‌ها و نقاطی که احتمال جاری شدن سیلاب در آن‌ها وجود دارد، خودداری کنند.
وی اظهار کرد: تجربه حوادث مختلف نشان داده است که بخشی از خسارت‌های ناشی از سیلاب با رعایت نکات ساده ایمنی قابل پیشگیری است. عبور با خودرو یا به صورت پیاده از مسیرهای سیلابی، توقف در حاشیه رودخانه‌ها و مسیل‌ها و بی‌توجهی به هشدارهای صادر شده از جمله اقداماتی است که می‌تواند جان افراد را با خطر جدی مواجه کند.
رضاپور با تأکید بر اینکه شهروندان نباید شدت جریان آب را دست‌کم بگیرند، گفت: گاهی حجم و سرعت جریان آب در مدت کوتاهی افزایش پیدا می‌کند و شرایطی به وجود می‌آورد که امکان کنترل آن وجود ندارد. به همین دلیل، مردم باید در زمان وقوع بارش‌های شدید و هشدارهای مربوط به سیلاب، از نزدیک شدن به مسیرهای پرخطر پرهیز کنند.
مخاطرات محیطی محل زندگی خود را بشناسید
این کارشناس ارشد مخاطرات محیطی تأکید کرد: مردم هر منطقه باید مخاطرات محیطی محل زندگی خود را بشناسند و بدانند در صورت وقوع حادثه، چه نقاطی امن و چه مسیرهایی خطرناک هستند.
وی افزود: شناخت مسیرهای تخلیه، توجه به هشدارهای رسمی، تهیه برنامه ارتباطی خانوادگی و آماده نگه داشتن برخی اقلام ضروری برای شرایط اضطراری می‌تواند میزان آمادگی خانواده‌ها را افزایش دهد.
رضاپور خاطرنشان کرد: سامانه‌های هشدار زمانی می‌توانند مؤثر باشند که پیام هشدار به موقع به مردم برسد و شهروندان نیز بدانند پس از دریافت آن چه اقدامی باید انجام دهند. اطلاع از وقوع بارش شدید یا احتمال سیلاب به تنهایی کافی نیست، بلکه باید آموزش‌های لازم درباره نحوه واکنش صحیح نیز در اختیار مردم قرار گیرد.
مدیریت بحران نباید تنها پس از وقوع حادثه آغاز شود
این کارشناس ارشد مخاطرات محیطی با تأکید بر اهمیت پیشگیری اظهار کرد: مدیریت بحران نباید تنها پس از وقوع حادثه آغاز شود. بخش مهمی از مدیریت حوادث، مربوط به اقداماتی است که پیش از وقوع بحران انجام می‌شود و هرچه میزان آمادگی بیشتر باشد، امکان کاهش خسارت‌ها نیز افزایش پیدا می‌کند.
رضاپور با اشاره به ضرورت توجه به نقاط آسیب‌پذیر شهری و روستایی بیان کرد: در مناطقی که سابقه وقوع سیلاب وجود دارد، باید شناسایی نقاط پرخطر و برنامه‌ریزی برای کاهش آسیب‌ها به صورت جدی دنبال شود.
وی ادامه داد: حفاظت از مسیل‌ها و توجه به مدیریت صحیح حوضه‌های آبریز از موضوعات مهم در کاهش خطر سیلاب است. ساخت‌وسازهای غیرایمن و بی‌توجهی به مسیرهای طبیعی عبور آب می‌تواند در زمان بارش‌های شدید، خطر را افزایش دهد.
این کارشناس ارشد مخاطرات محیطی همچنین به اهمیت ایمنی ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها اشاره کرد و گفت: مقاوم‌سازی بناهای آسیب‌پذیر، نظارت دقیق بر اجرای مقررات ملی ساختمان و ارزیابی ایمنی مراکز مهم باید همواره مورد توجه قرار گیرد.
وی افزود: مدارس، بیمارستان‌ها، مراکز امدادی، تأسیسات آب و برق و مسیرهای اصلی دسترسی از جمله زیرساخت‌هایی هستند که عملکرد آن‌ها پس از وقوع حادثه اهمیت زیادی دارد. اگر این مراکز در زمان بحران دچار مشکل شوند، روند امدادرسانی و بازگشت شرایط به وضعیت عادی با دشواری بیشتری روبه‌رو خواهد شد.
در بافت‌های قدیمی و متراکم، تنها کیفیت ساختمان‌ها مطرح نیست
رضاپور اظهار کرد: در بافت‌های قدیمی و متراکم، تنها کیفیت ساختمان‌ها مطرح نیست، بلکه عرض معابر، امکان ورود خودروهای امدادی، خطر سقوط اجزای غیرسازه‌ای و دسترسی مردم به فضاهای امن نیز باید مورد توجه قرار گیرد.
وی ادامه داد: وقوع حوادثی مانند زلزله یا سیلاب می‌تواند موجب انسداد مسیرها و اختلال در شبکه خدمات شهری شود؛ بنابراین، برنامه‌ریزی برای شرایط اضطراری باید پیش از وقوع حادثه انجام شده باشد و دستگاه‌های مسئول، امکانات و ظرفیت‌های موجود را برای شرایط بحرانی پیش‌بینی کنند.
این کارشناس ارشد مخاطرات محیطی افزود: آموزش و مانور نباید تنها به برگزاری برنامه‌های نمادین محدود شود. هدف اصلی باید افزایش توان مردم برای تصمیم‌گیری درست در شرایط اضطراری باشد. هر اندازه افراد از قبل بدانند که در زمان وقوع حادثه چه کاری باید انجام دهند، احتمال بروز رفتارهای خطرناک و سردرگمی کاهش پیدا می‌کند.
رضاپور با تأکید بر اینکه آمادگی باید به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود، افزود: حوادث طبیعی را نمی‌توان به‌طور کامل از محیط زندگی حذف کرد، اما می‌توان با شناخت بهتر خطرات، رعایت ضوابط، افزایش ایمنی و آموزش عمومی، از تبدیل شدن یک حادثه طبیعی به بحرانی گسترده جلوگیری کرد.
وی تأکید کرد: تاب‌آوری شهرها و روستاها تنها با اقدامات پس از حادثه افزایش پیدا نمی‌کند، بلکه آمادگی از خانه و خانواده آغاز می‌شود. زمانی می‌توان خسارت‌های ناشی از سیلاب و دیگر مخاطرات طبیعی را کاهش داد که شناخت خطر در رفتار روزمره مردم، نحوه ساخت‌وساز، مدیریت منابع طبیعی و برنامه‌ریزی شهری و روستایی مورد توجه قرار گیرد.
انتهای پیام
