به گزارش ایسنا، هفت صبح نوشت: پروفایل امروزمان را به قدیر کریم‌نژاد اختصاص دادم. او که از کودکی به همراه پدر و برادرش در زمین گلف آبادان بازی می‌کرد و توانست طی مدت کوتاهی به عنوان یک چهره به یاد ماندنی در این رشته «‌پدر گلف ایران» لقب بگیرد. دو روز پیش عرفان خبرنگار خوش‌ذوق و پرانرژی هفت‌صبح، به آبادان رفته بود ‌و در یک گزارش باحال یک فیلم از اولین پمپ بنزین ایران و خاورمیانه در آبادان برای‌مان گرفت؛ از شهر اولین‌ها.

آبادان واقعا شهر اولین‌هاست و یکی دو تا شهر هستند ‌اسم‌شان را نمی‌آورم که خیلی دوست دارند مثلا بگویند فلان چیز اول در شهر ما بود. افتخاری نیست ها یا تاج پادشاهی برای این به کسی نمی‌دهند اما سعی نکنید ادای ارجینال‌ها را دربیاورید. (خب این کری نامحسوس بود برای آنها). دیگر به لقب دیگر آبادان «شهر سینماها» با ۱۵سینمای فعال‌ اشاره نکنم؛ القصه... یکدفعه یاد پدر گلف ایران افتادم. مردی از دیار آبادان. ‌مردی محجوب‌، کم‌حرف و دوست داشتنی که هیچ وقت ‌به تعریف از خود نپرداخت. زمانی که حتی در اکثر شهرهای بزرگ ایران فوتبال هم بازی نمی‌کردند، آبادانی‌ها گلف بازی می‌کردند. مثلا عکس‌هایی از پدربزرگم دارم که مشغول بازی گلف و بیلیارد بود حتی. 

از قدیر کریم‌نژاد چه می‌دانیم؟

‌متولد ۱۳۰۵ در آبادان بود. او از کودکی به همراه پدرش در زمین گلف آبادان گف بازی می‌کرد. قدیر کریم‌نژاد معروف به ساکی، برای گلف ایران فقط یک قهرمان نبود؛ مردی ‌که از ۱۶‌سالگی‌اش برای این رشته، معلم و ستون بود. در روزگاری که گلف با هویت انگلیسی به آبادان آمده بود، با استعدادی که داشت به بریتانیا تحمیل می‌شد و بعد از آن بیست‌ونهم اسفند معروف، قدیر جاپای مصدق گذاشت و گلف را هم مثل نفت، ایرانی کرد. ‌در روزهایی که خبری از گرفتن سلفی و فضای مجازی و لایک نبود، قدیر بدون آنکه سینه‌ای را به غرور پهن کند، عصرها بعد از کارگری‌اش در ‌ در اداره حمل‌ونقل پالایشگاه، به زمین‌های خاکی آبادان نزدیکی فلکه فرودگاه و باشگاه اسب‌دوانی می‌رفت تا از همان‌جا قهرمان جهان شود.

شاهین‌شهر دوست‌داشتنی

هیولای جنگ هشت‌ساله به کاپ‌ها و مدال‌های قدیر رحم نکرد اما او توقف هم نکرد؛ گلف را در ‌ اصفهان دوباره به دنیا آورد و با آماده‌سازی زمین شاهین‌شهر، نقش احیاگرانه‌اش را در روزگار جنگ‌زدگی هم ثبت کرد؛ تا جایی که هنوز اهالی این رشته آن زمین را با نام «عامو کریم» می‌شناسند. اسم شاهین‌شهر را آوردم و باید از مردم خوب این شهر و اصفهانی‌های عزیز هم اینجا قدردانی کنم که ‌خیل‌ عظیم آبادانی‌های جنگ‌زده را به گرمی در آغوش کشیدند و حالا بیشتر جمعیت این شهر را هم آبادانی‌های جنگ‌زده تشکیل می‌دهند. همان‌ها که آب‌وهوای خوب اصفهان را به گرما و گرد و خاک و نبود امکانات شهری این روزهای آبادان ترجیح دادند و در شاهین‌شهر ماندگار شدند.

بازگشت قدیر به آبادان

عامو قدیر بعد از برگشتن به خانه‌ در سال ۱۳۷۵، آنقدر عاشقانه دوید تا با اصرارش، زمین گلف کنار باشگاه سوارکاری آبادان از نفس نیفتد. ثمره سال‌ها آموزش و دلسوزی‌اش، شاگردانی بودند که بارها به عضویت تیم ملی گلف درآمدند. اما ‌در کارنامه درخشان ورزشی قدیر می‌توان به ‌نفر دوم گلف آسیا در مسابقات آسیایی بحرین سال ۱۳۳۸ اشاره کرد که ‌به عنوان یک گلف‌باز مطرح در آسیا و ایران شناخته شد.

او حتی در دهه ۷۰ به مدت دو ماه در ‌کویت مشغول‌ آموزش گلف شد. ناگفته نماند که در کتاب‌های آموزشی گلف آسیا هم عکس قدیر را چاپ می‌کردند. از مسابقات سریالی که بین مناطق نفت‌خیز جنوب در قبل از انقلاب برگزار می‌شد، از مسابقه او به همراه برادرش در غالب تیم آبادان در برابر شهباز حسین‌پور و علی جمعه قلی‌زاده از مسجدسلیمان،‌ به عنوان یکی از مسابقات پرتماشاگر و فنی تاریخ گلف یاد می‌کنند. 

قدیر قهرمان شد

جایی که در بریده یکی از جراید می‌خوانیم؛ قدیر ساکی کارگر آبادانی امسال قهرمان گلف جهان شد. شاید شما این موضوع را حادثه فکر کنید و این خبر را شوخی انگارید اما حقیقت اینطور است ‌ که نوشتیم. یعنی یک گارگر ساده آبادنی که مدت ۱۶ سال خاک خورد و گلف تمرین کرد تاج افتخار برسر نهاد که هیچ کس گمان آن را نمی‌برد. قدیر در مسابقات گلف ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ هم شرکت کرده بود اما پیروزی نهایی او ماه گذشته در تهران و با حضور بهترین‌های گلف به دست آمد. او بین ۴۴ نفر از بهترین‌های دنیا به عنوان قهرمانی رسید. قدیر با هزینه شخصی خود از آبادان به تهران آمد و صاحب این عنوان شد. 

درگذشت پدر گلف...

‌القصه ... عامو قدیر ‌سرانجام در ۸۵سالگی پنجم اسفند سال ۱۳۹۰ به دیدار حق شتافت و در زادگاهش آبادان ‌ به خاک سپرده شد.

انتهای پیام