آموزش و پرورش مازندران در حالی همواره در شاخص‌های ظاهری و آزمون‌های سراسری جزو استان‌های مطرح به شمار می‌رود که لایه‌های زیرین و ساختار زیربنایی مدارس به‌ویژه در مناطق روستایی و حاشیه‌ای، با چالش‌های کمرشکن عمرانی و فرسودگی تجهیزات روبه‌رو است.
نشستی که با دعوت فرماندهی سپاه بخش رودپی شمالی و با حضور عالیه زمانی کیاسری، نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس، برگزار شد، آیینه‌ای تمام‌نما از انباشت مطالبات مغفول‌مانده، بروکراسی سنگین نوسازی مدارس و شکاف عمیق میان آمارسازی‌های اداری با واقعیت‌های موجود در کف مدارس بود.
از کاسه‌به‌دستی در روزهای بارانی تا غفلت از هوشمندسازی و نمازخانه‌های انبارشده
روایت مدیران مدارس رودپی شمالی یکشنبه ۱۷ آبان در این نشست، تصویری عریان از محرومیت در بیخ گوش مرکز استان بود؛ مدیرانی که به جای تمرکز بر امر آموزش و تحول دیجیتال، به پیمانکاران عمرانی بی‌بودجه و پیگیران شبانه‌روزی تعمیرات تبدیل شده‌اند.
یکی از مدیران مدارس منطقه با گلایه از چرخه فرسایشی مکاتبات اداری گفت: مدرسه ما مربوط به سال ۱۳۴۶ است؛ دیوارهای محکمی دارد اما سرسازی و حلب‌های سقف آن به شدت زنگ‌زده و تکه‌تکه شده است. در روزهای بارانی برای جلوگیری از نفوذ آب به کلاس باید کاسه و تشت بگذاریم تا سقف فرو نریزد. سه سال قبل برآورد نوسازی مدرسه ۳۰۰ میلیون تومان بود و اقدامی نشد، حالا این رقم به بیش از یک میلیارد تومان رسیده و همچنان در پیچ‌وخم ادارات معطل مانده است.
مدیر مدرسه‌ای دیگر با اشاره به عقب‌ماندگی تجهیزاتی مدارس از دنیای امروز آموزش گفت: در شرایطی که صحبت از تحول دیجیتال است، مدارس ما در ساده‌ترین امکانات هوشمندسازی درجا می‌زنند. چند کلاس درس حتی ابتدایی‌ترین تجهیزات نمایش محتوا، سیستم رایانه یا پروژکتور را ندارند و از سویی دیگر تخته‌های وایت‌برد کلاس‌ها چنان مستهلک شده‌اند که هر روز با الکل سعی در پاک کردن آنها داریم. چگونه می‌توان انتظار آموزش مدرن داشت وقتی حتی زیرساخت‌های الکترونیکی اولیه در منطقه مستقر نیست؟
وی همچنین با اشاره به قطع چندساله خطوط تلفن و کمبود انبار افزود: سال‌هاست سرانه آموزشی به مدارس داده نشده است. برای راه‌اندازی ابتدایی‌ترین فضاهای ورزشی یا تعمیرات جزئی، دست کمک به‌سوی اولیا دراز می‌کنیم یا از حقوق و جیب شخصی‌مان خرج می‌کنیم تا کرامت مدرسه حفظ شود. حتی از داشتن یک انبار استاندارد محرومیم؛ به‌طوری‌که نیمی از نمازخانه مدرسه پر از صندلی‌های شکسته و وسایل اسقاطی و ازکارافتاده است، چون طبق ضوابط، اجازه جابه‌جایی یا خارج کردن آن را نداریم.
خرابی آبخوری‌ها، نبود سیستم سرمایشی مناسب در گرمای طاقت‌فرسای تابستان‌های شمال، فرسودگی کامل تخته‌های وایت‌برد و هزینه‌کردهای ده‌ها میلیون تومانی شخصی معلمان برای رنگ‌آمیزی و مرمت جزئی، سرفصل‌های مشترک گلایه‌هایی بود که مدیران پیش روی نماینده مجلس قرار دادند.
چرا واقعیت محرومیت مازندران به وزارتخانه گزارش نمی‌شود؟
در ادامه این نشست، لیالی، فرماندهی سپاه بخش رودپی شمالی با قدردانی از روحیه جهادی کادر آموزشی منطقه تأکید کرد: در این بخش حدود ۹۰۰ دانش‌آموز در مدارسی با جمعیت‌های ۳۰ تا ۹۰ نفره روستایی درس می‌خوانند.
وی اضافه کرد: معلمان و مدیران این منطقه شبانه‌روزی پای کار هستند و در سخت‌ترین شرایط خانواده‌ها را به حفظ سنگر تحصیل ترغیب کرده‌اند؛ اما پذیرفته نیست مدرسه‌ای در این خطه لنگ چند قوطی، چند متر حلب سقف، یک آبخوری سالم یا سرانه‌های مصوب بماند.
یکی از محورهای کانونی این جلسه، پرده‌برداری از «آمارسازی و اعلام وضعیت سفید کاذب» از سوی برخی رده‌های آموزش و پرورش استان به وزارتخانه بود.
در این بخش مطرح شد که ریشه بسیاری از محرومیت‌ها، انتقال نیافتن درست واقعیت‌هاست؛ به شکلی که سیستم استانی همواره به کشور پیام می‌دهد «ما با کمبود نیرو و تجهیزات مواجه نیستیم»؛ سیاستی که باعث تخصیص نیافتن اعتبارات ملی نوسازی و تجهیز به مازندران و به‌ویژه حوزه مرکزی آن شده است.
زمانی کیاسری: رفتار حرفه‌ای معلمان، توجیه‌کننده کم‌کاری متولیان نیست
عالیه زمانی کیاسری، نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس شورای اسلامی، پس از شنیدن دغدغه‌های تفصیلی مدیران، با انتقاد از شعارزدگی در حمایت از جامعه معلمان اظهار کرد: معلمان در اثرگذارترین جایگاه تربیتی و انسان‌سازی جامعه قرار دارند، اما متأسفانه کمترین حمایت مادی و معنوی متوجه آنان و بازنشستگان فرهنگی است.
وی افزود: سال‌ها شعار داده شد اما در عمل بسیاری از وعده‌ها حتی ذره‌ای اجرایی نشد. اینکه امروز معلمان ما با چشم‌پوشی بر کم‌کاری متولیان با جان و دل چرخ مدارس را می‌چرخانند، نشانه اخلاق حرفه‌ای آن‌هاست، اما نباید به رویه‌ای برای عادی‌سازی کاستی‌ها تبدیل شود.
نماینده مردم ساری و میاندورود با یادآوری دوران تحصیل خود و ارج نهادن به شأن معلم گفت: به‌عنوان معلم و فرزند یک معلم، اولویت دادن به مطالبات کادر آموزشی را وظیفه اصلی خود می‌دانم. بخشی از گره‌های فعلی، ساختاری و فرامنطقه‌ای است، اما نباید اجازه داد پیگیری مطالبات برحق مدیران، سبب اعمال فشار یا برخورد با آنان در بدنه اداری شود.
نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس شورای اسلامی بر پیگیری جمعی و راهبردی مسائل تأکید کرد و افزود: مشکلات باید دسته‌بندی و اولویت‌بندی شوند تا بتوان به‌صورت هماهنگ و با اهرم نظارتی مجلس از دستگاه‌های ذی‌ربط مطالبه‌گری کرد.
وی اضافه کرد: قطعاً بخشی از این مسائل ملموس و فوریتی عمرانی با همراهی خیرین، ظرفیت‌های محلی و تعهد دستگاه نوسازی در گام نخست مرتفع خواهد شد تا دانش‌آموزان و معلمان دغدغه‌ای جز امر تعلیم و تربیت نداشته باشند.
زمانی کیاسری برای برون‌رفت از این وضعیت، سه گام راهبردی تعیین کرد و گفت: نخست، اصلاح روند گزارش‌دهی به وزارتخانه و جایگزینی آمارسازی‌های متضاد با واقعیت‌های میدانی برای جذب اعتبارات ملی؛ دوم، پیگیری اختصاص بودجه‌های اضطراری برای تعمیرات فوری مدارس فرسوده و ناایمن؛ و سوم، بسیج ظرفیت خیرین و دستگاه‌ها برای هوشمندسازی مدارس است.
آموزش در گرو بازنگری در ساختار نوسازی و پایان گزارش‌های غیرواقعی
آنچه در نشست رودپی شمالی نمایان شد، مشتی از خروار چالش‌های زیرساختی در استان‌های شمالی کشور است؛ استانی که رطوبت بالا و شرایط اقلیمی، استهلاک ابنیه آموزشی را چند برابر می‌کند و هر تأخیر چندساله در بازسازی، هزینه‌های عمرانی را به علت تورم به چند برابر افزایش می‌دهد.
به گفته عالیه زمانی کیاسری، برای برون‌رفت از این چرخه فرسایشی، بازنگری جدی در نظام توزیع عادلانه سرانه مدارس روستایی، استقلال اجرایی مدیران در مدیریت اموال اسقاطی و مهم‌تر از همه، پایان دادن به رویه «گزارش‌های همه‌چیز آرام است» به ستاد وزارتخانه، ضرورتی غیرقابل‌انکار است.
وی تصریح کرد: اینک باید دید مطالبات صریح مدیران رودپی شمالی در کنار قول مساعد نماینده مجلس، تا چه اندازه می‌تواند ترمز بی‌تفاوتی‌های اداری را در قبال سقف‌های لرزان این مدارس بکشد.
انتهای پیام
