سیدعلیرضا بحرالعلومی‌فرد در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: نگارش نشریات دانشجویی در مسیر ایجاد خط سیر تفکر و مهارت‌های نوشتاری در دانشجویان موثر واقع می‌شوند. زمانی که دانشجو قصد آغاز نگارش را دارد، قطعا باید نخستین تمرین‌های خود را در یک نشریه دانشجویی انجام دهد. اولین رسانه‌هایی که قشر دانشجو می‌تواند متن را ایجاد و محل شروع رقابت‌ها باشد، این گونه از نشریه‌ها هستند. البته این نکته حائز اهمیت است که پیش‌شرط‌هایی در آن‌ها رعایت شود.
وی ادامه داد: سرانجام متن‌هایی که در نشریات دانشجویی نوشته می‌شوند به محیط‌های حرفه‌ای ختم نمی‌شود. علت این اتفاق این است که چنین متونی از استانداردهای نشریات دانشجویی برخوردار نیستند. اگر معیارهای درست و اصولی برای چنین بستری تعریف و رعایت شود می‌توان در ادامه درمورد حضور دانشجو و آمادگی او برای ورود به محیط‌های حرفه‌ای صحبت کرد.
این دانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی افزود: اگر این موضوع را بپذیریم که فضای مجازی در حال فراگیر شدن است، نشریات نیز در حال تبدیل به نسخه‌های دیجیتالی و صوتی هستند. نشریه‌های کاغذی در نسل‌های آینده هویت‌ساز نیستند. در این میان اگر نشریات کاغذی از لحاظ کیفیت با گونه دیجیتالی هم‌سطح نباشند، نمی‌توان آن‌ها را به شکل هویت‌ساز تلقی کرد که بخشی از هویت اجتماعی دانشجو را در بر بگیرد. اگر جریان تولید یک نشریه دانشجویی به سمت دیجیتالی شدن برود، از کیفیت بالاتر و مخاطب بیشتر برخوردار خواهد بود که همگی این‌ها باعث رشد و معرفی دانشجو خواهد شد.
ضرورت حمایت مالی از هیات تحریریه نشریه دانشجویی
بحرالعلومی‌فرد با اشاره به اینکه عوامل مختلفی باعث موفقیت یک نشریه دانشجویی می‌شود، گفت: وجود مقالات معتبر و علمی که از جنبه واقع‌بینی و انتقادی که فارغ از جنبه‌های تشریفاتی هستند یکی از این معیارها است. مقالاتی که امروزه در نشریات دانشجویی منتشر می‌شوند، به صورت سفارشی یا حول یک محور خاص نوشته می‌شوند که از لحاظ بار علمی و تاثیرگذاری فاقد ارزش است. بار ادبی فرد نویسنده و میزان گستردگی دایره لغات او از اهمیت برخوردار است. به‌روز بودن مقاله در هر حوزه‌ای و فهم زبان مخاطب امروز نیز مساله‌ای است که باید به آن توجه داشت تا نشریه به یک امر تاریخی تبدیل نشود و با مسائل روز ارتباط داشته باشد.
وی اضافه کرد: در یک نشریه دانشجویی همانطور که از نامش پیداست، نویسندگان از قشر دانشجو هستند و موضوعات برآمده از دغدغه‌های آنان از زوایای دید مختلف است. این موضوعات می‌تواند به مواردی همچون حوادث دانشگاه، زندگی، آینده و شغل دانشجو اشاره داشته باشد. اگر خط سیر نگارش یک نشریه دانشجویی تمامی این موارد را در بر بگیرد می‌توان این دسته را از نشریات غیردانشجویی مجزا کرد.
این دانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی با بیان اینکه مهم‌ترین چالشی که هیات تحریریه یک نشریه دانشجویی با آن روبه‌رو است مساله سانسور است، ادامه داد: فرمایشی بودن نگارش مقالات از دیگر موانع است که باعث کاهش خلاقیت دانشجو می‌شود. حس ایجاد درآمدزایی و تولید رزومه مناسب نباید متر و معیار اعضای هیات تحریریه باشد. درواقع باید یک اسپانسر یا یک مدیر مالی برای دانشجو تعریف شود که در ازای نوشتن متن، مبلغی به او تعلق بگیرد. متاسفانه هیات تحریریه به سمت صنعتی‌سازی حرکت نکرده و به همین دلیل شاهد کاهش حضور دانشجو در نشریه هستیم.
ضرورت بازتعریف مفهوم نشریه دانشجویی در دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی
بحرالعلومی‌فرد با بیان اینکه دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی به ایجاد و گسترش نشریات دانشجویی توجه ندارند، یادآور شد: برای برگزاری سایر برنامه‌ها در دانشگاه بودجه در نظر گرفته می‌شود و حتی برای اموری مانند کتابداری، مسئولیت خوابگاه‌ها و سالن مطالعه حق کار دانشجویی همواره در نظر گرفته شده است. موضوع رقابت نشریات دانشجویی و اعطای جایزه در پایان جشنواره‌های مربوط با این گونه از نشریه‌ها یک موضوع جداگانه است. خط سیر کارآفرینی و تلاش برای ارتقاء کیفیت آثار دانشجویان یک مقوله متفاوت است که دانشگاه‌ها به آن نمی‌پردازند.
وی با اشاره به اینکه انتخاب موضوع برای نشریه باید چند ویژگی را درون خود به همراه داشته باشد، افزود: به‌روز بودن، زبان مشترک جامعه، هیأت تحریریه منتقد، بی‌پروا بودن و میزان سواد و دانش نویسندگان است. هر کدام از این موارد دارای یک خط سیر است که از قابلیت آموزش دادن برخورداری دارد. این پرسش که: «چگونه بنویسیم تا تاثیرگذار باشد؟» موضوعی است که می‌توان درمورد آن بحث و یا حتی کلاس‌های آموزشی برگزار کرد. در کنار همه این‌ها دغدغه مالی دانشجو و پرداخت دستمزد به افراد نویسنده نیز حائز اهمیت است.
مدیر مسئول گاهنامه سووشون ادامه داد: هوش مصنوعی ابزار کار است؛ نه ابزار همکاری. از این ابزار دیجیتال می‌توان برای دسترسی به اطلاعات و داده‌های آماری بهره برد اما این توانایی را ندارد که به تنهایی یک مقاله را به نگارش درآورد؛ حتی اگر مقاله‌ای هم نوشته شود از کیفیت‌های لازم برخوردار نیست. سلب خلاقیت دانشجو یکی از معایبی است که می‌توان به آن اشاره داشت. تمامی امور تولید یک نشریه دانشجویی باید زیر نظر خود دانشجویان باشد و نباید نظارتی از سوی اساتید صورت گیرد. به همین سبب کیفیت‌سنجی مطالب و چاپ نشریه باید از سوی شورای مرکزی دانشجویان تایید شود.
بحرالعلومی‌فرد تصریح کرد: دانشجویانی که قصد راه‌اندازی یک نشریه دانشجویی را دارند بهتر است که از حالت فیزیکی و کاغذی فاصله بگیرند و بر حالت دیجیتالی و مجازی تمرکز داشته باشند. پیشرفت نشریات وابسته به تفکرات مختلف گروه نگارش آن نشریه دانشجویی است. باور انتقاد در کنار دانش در میان اعضاء باید قوی باشد و سعی در ایجاد تکامل داشته باشند. حضور تعدادی دانشجو به عنوان هیات تحریریه از مقاطع مختلف کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری برای رای‌دهی می‌تواند بهترین گزینه برای ایجاد یک نشریه باشد.
انتهای پیام
