بازخوانی فاجعه حمله دشمن آمریکایی و رژیم صهیونیستی از زبان کودکان بازمانده و خانواده‌های آن‌ها، ابعاد تازه‌ای از ضرورت ارائه حمایت‌های ساختاری، روانی، پزشکی و معیشتی از آسیب‌دیدگان این حمله را در برابر مسئولان و نهادهای ذی‌ربط قرار داده است.
«امیررضا ناصری»، دانش‌آموز کلاس چهارم که کلاسش در طبقه همکف مدرسه بود، از آخرین لحظاتی می‌گوید که تا پیش از تخریب در مدرسه حضور داشت؛ حمله‌ای که تا ۴۵ دقیقه اضطرابِ جست‌وجو برای یافتن او طول کشید.
«شفیقه شفیعی»، مادر امیررضا با اشاره به آسیب‌های جسمی و عصبی فرزندش پس از حمله می‌گوید: پسرم تا حدود یک هفته دچار تپش قلب شدید شده بود و گوش او آسیب دید. نوار مغز گرفتیم و در حال حاضر ناچار است از داروهای اعصاب استفاده کند.
وی با گلایه از وضعیت بد اقتصادی و هزینه‌های تحصیلی می‌افزاید: در این شرایط دشوار اقتصادی، هزینه شهریه مدرسه را ۳۵ میلیون تومان اعلام کرده‌اند؛ از مسئولان خواهشمندیم به طور استثنا به این دانش‌آموزان بازمانده توجه ویژه داشته باشند. تا به امروز تنها حمایت آموزش‌وپرورش، معرفی یک روان‌شناس در حد مشاوره رایگان بوده است. برای درمان به بیمارستان رفتیم و بنیاد شهید اعلام کرد هزینه‌ها بازگردانده می‌شود، اما هنوز هیچ هزینه‌ای عودت داده نشده است. جالب‌تر اینکه کمیسیون پزشکی بدون اطلاع خانواده‌ها توسط بنیاد شهید برگزار و پرونده فرزند من رد شد؛ گویا حتماً بچه‌ها باید از نظر جسمی دچار نقص عضو شدید شوند تا درصد جانبازی به آن‌ها تعلق بگیرد!
«زینب پیری‌زاده»، دیگر دانش‌آموز کلاس چهارم است که سایه سنگین داغ از دست دادن عزیزان بر روحش سایه افکنده است. مادر زینب می‌گوید: محمد، پسرعموی زینب در این حمله به شهادت رسید؛ او هم‌بازی زینب بود و زینب هنوز هم عکس محمد را بغل می‌کند و خیره به آن می‌ماند.
وی با اشاره به افت تحصیلی شدید فرزندش می‌افزاید: زینب شاگرد اول کلاس بود، اما پس از گذشت چهار ماه از آن اتفاق، حال روحی خوبی نداشت؛ نه حرف می‌زد و نه غذای درستی می‌خورد. با وجود وعده‌های مالی مسئولان جهت تأمین هزینه‌های درمان، هیچ‌یک محقق نشد و تمام هزینه‌های درمانی تا به امروز شخصی پرداخت شده است. البته از حمایت‌های خوب آستان قدس رضوی و رایگان شدن هزینه‌های مشاوره فرزندم زیر نظر «مهر رضوی» کمال قدردانی را داریم.
«ترنم رستمی»، دانش‌آموز کلاس دوم ابتدایی از جمله کودکانی است که از این حمله وحشیانه آمریکای جنایتکار جان سالم به در برده است. پدر او، «عباس رستمی» می‌گوید: ابتدا خدا را شاکرم که سالم است؛ ترنم سه چهار بخیه جزئی داشت که از لحاظ فیزیکی درمان شد، اما از لحاظ روحی با شنیدن هر صدایی دچار ترس می‌شود.
این پدر کارگر و مستأجر با گلایه از وضعیت موجود تصریح کرد: عدم پاسخگویی مسئولان ما را ناامید کرده است؛ درد دل ما را نمی‌شنوند و انگار فقط کسانی که سوختگی بالا یا قطع عضو داشته‌اند، مستحق حمایت شناخته شده‌اند. من یک کارگر ساده‌ام و پر از مشکلات روزمره. چند روان‌شناس از سوی آموزش‌وپرورش معرفی شدند، اما تاکنون نتیجه مطلوبی برای روحیه بچه‌ام حاصل نشده است.
وی با اشاره به مشکلات آموزشی فرزندش افزود: فرزند من پایه اول ابتدایی است و کلاس آنلاین برای قدرت یادگیری او بسیار سخت است؛ کلاس‌ها حتماً باید حضوری باشد. از طرفی، فضای جدیدی که برای مدرسه ایجاد شده، در نزدیکی همان مدرسه قدیمیِ مورد حمله قرار دارد و اصلاً فضای مناسبی نیست؛ با این حال، من به عشق شهدای مدرسه شجره طیبه، فرزندم را به مدرسه می‌فرستم.
«عالمه نوری»، مادر «هانیه عباس‌زاده» (دانش‌آموز کلاس چهارم) و «محسن عباس‌زاده» (دانش‌آموز کلاس اول) با نگرانی عمیق از وضعیت فرزندانش می‌گوید: هیچ‌چیزی برایم مهم‌تر از سلامتی بچه‌ها نیست. آن‌ها قبلاً آرام بودند، اما بعد از آن اتفاق بی‌قرار و پرخاشگر شده‌اند، از درس و تحصیل بازمانده‌اند و ذهنشان مدام درگیر است. هیچ مسئولی به ما سر نزده تا مشکلاتمان را پیگیری کند؛ تنها یک روان‌شناس از طرف آموزش‌وپرورش معرفی شده که اصلاً کافی نیست.
وی نیز با اشاره به فشار اقتصادی خانواده افزود: در این شرایط بد اقتصادی، اعلام کرده‌اند که باید هزینه ۳۵ میلیون تومانی شهریه مدرسه پرداخت شود؛ ما از مسئولان توقع و انتظار رسیدگی داریم.
«زیور درخشان»، مادر «ملیکا هاشمی‌پور»، دانش‌آموز بازمانده کلاس چهارم نیز از وضعیت دخترش روایت می‌کند: ملیکا زیر آوار بوده، زانوش ترک خورده و از نظر روحی حال خوبی ندارد؛ به تنهایی جایی نمی‌رود، می‌ترسد و با کوچک‌ترین صدا، همه اعضای خانواده را در راهرو جمع می‌کند.
وی با اشاره به پیگیری‌های صورت‌گرفته افزود: ارتباط ما با آموزش‌وپرورش هر دو ماه یک‌بار برقرار بوده است؛ اما با وجود مراجعه و تشکیل پرونده در بنیاد شهید میناب، به ما اعلام شده که عنوان جانبازی شامل فرزند من نمی‌شود.
«فاطمه رحمانی»، دانش‌آموز کلاس چهارم و از بازماندگان این حمله، روز واقعه را این‌گونه روایت می‌کند: روز حمله دشمن، داخل حیاط مدرسه بودم؛ با وقوع انفجار، دیوار مدرسه تخریب شد. به سمت حیاط دوم دویدم و آنجا آقایی را دیدم که روی زمین افتاده بود و پا نداشت.
مادر او، «زینب شهدادی» با اشاره به فاصله چهار کیلومتری منزلشان تا مدرسه می‌گوید: موقع حمله، صدای انفجار بسیار شدیدی آمد؛ به‌طوری‌که دیوارهای خانه از شدت لرزش ترک خورد و دستگیره‌های در از جا کنده شد. فاطمه دچار اختلال خواب شده و مدام در خواب موشک‌هایی را می‌بیند که جا را بمباران می‌کنند. او ۸ ماه است که با هزینه شخصی زیر نظر روان‌پزشک قرار دارد و دارو مصرف می‌کند.
مادر این دانش‌آموز با گلایه تصریح کرد: انتظار ما از مسئولان این است که نگاهشان به این موضوع، تنها در حد دید و بازدید یا اهدای یک هدیه ساده نباشد؛ این اقدامات برای شادی بچه‌ها خوب است، اما کافی نیست. مطالبه اصلی ما این است که مشکلات و عوارض پس از این اتفاق، با هماهنگی دستگاه‌های ذی‌ربط به صورت ریشه‌ای مدیریت و حل شود. چندین بار نیز برای تشکیل پرونده به بنیاد شهید مراجعه کرده‌ایم، اما پاسخی دریافت نکرده‌ایم.
ضرورت ورود اورژانسی و ساختاری دستگاه‌های متولی به بحران‌های پس از حمله
انباشت مطالبات درمانی، هزینه‌های سنگین شهریه و درمان‌های تخصصی، تناقضات در احراز شرایط جانبازی و از همه مهم‌تر، تداوم زخم‌های عمیق روحی در کودکان بازمانده مدرسه «شجره طیبه» میناب، گویای آن است که التیام پیامدهای این فاجعه، فراتر از بازدیدهای تشریفاتی و اقدامات جزیره‌ای است. خانواده‌های کارگر و کم‌برخوردار این دانش‌آموزان چشم‌انتظار ورود مسئولانه، مستمر و ساختاری نهادهای دولتی، حمایتی و نظارتی برای عبور از این بحران فرسایشی هستند.
امروز با گذشت ماه‌ها از آن شنبه خونین ۹ اسفندماه، خاکستر ویرانه‌های مدرسه «شجره طیبه» شاید فرونشسته باشد، اما عمق فاجعه‌ای که ۱۶۸ لاله پرپر - از کودکان معصوم تا کادر آموزشی و والدین فداکار - را بر جای گذاشت، همچنان در نگاه‌های مضطرب و بغض‌های فروخورده بازماندگان زنده است. التیام زخم‌های ناسور این دانش‌آموزان و خانواده‌های رنج‌دیده‌شان، نیازمند تصمیمی فراتر از تسکین‌های مقطعی، ابراز همدردی‌های اداری و دید و بازدیدهای نمادین است؛ این کودکان که از زیر خروارها آوار جنگ نابرابر قد علم کرده‌اند، امروز برای ادامه حیات، امید و تحصیل، چشم‌انتظار عزمی جزم و حمایتی یکپارچه از سوی نهادهای متولی هستند تا شاید تسکینی باشد بر دردهای تمام‌نشدنی زخم میناب.
خبرگزاری ایسنا آمادگی دارد تا مطالبات و دغدغه‌های به‌حق خانواده‌های آسیب‌دیده و کودکان بازمانده فاجعه «شجره طیبه» میناب را تا حصول نتیجه نهایی از سوی دستگاه‌های متولی و نهادهای مسئول پیگیری کرده و پاسخ‌های رسمی مسئولان را به اطلاع عموم برساند؛ اطلاعات تکمیلی پیرامون روند رسیدگی به این مطالبات، متعاقباً از طریق این خبرگزاری اطلاع‌رسانی خواهد شد.
انتهای پیام
