محمد خالدیان، عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور سنندج، در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید که این فاصله‌ی بی‌صدا، نه‌تنها صمیمیت و حمایت عاطفی میان زوجین را می‌بلعد، بلکه الگوی تربیتی فرزندان را هم دگرگون می‌کند؛ زخمی نامرئی که اگر با مداخله‌ی تخصصی درمان نشود، بنیان خانواده را سست می‌کند.
وی، با اشاره به پیامدهای طلاق عاطفی بر روابط زوجین و ساختار خانواده اظهار کرد: این پدیده با تضعیف صمیمیت و اختلال در تعاملات خانوادگی، زمینه کاهش حمایت عاطفی و تأثیرگذاری بر الگوهای تربیتی فرزندان را فراهم می‌کند.
عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور مرکز سنندج، طلاق عاطفی را وضعیتی دانست که در آن زن و شوهر با وجود ادامه زندگی مشترک، از نظر عاطفی و روانی و در زمینه ابراز محبت و علاقه از یکدیگر فاصله می‌گیرند.
وی با اشاره به عوامل مؤثر در شکل‌گیری طلاق عاطفی اظهار کرد: عوامل فردی و روان‌شناختی، مشکلات بین‌فردی، ضعف مهارت‌های ارتباطی و همچنین زمینه‌های خانوادگی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی از جمله عواملی هستند که می‌توانند در شکل‌گیری و تشدید این پدیده نقش داشته باشند.
خالدیان در ادامه با اشاره به پیامدهای طلاق عاطفی بر روابط زوجین و کارکرد خانواده بیان کرد: این پدیده می‌تواند تعاملات خانوادگی را مختل کرده و موجب کاهش صمیمیت، حمایت عاطفی و احترام متقابل میان زوجین شود. در چنین شرایطی، بی‌توجهی به نیازهای عاطفی یکدیگر، احساس تنهایی، بی‌تفاوتی و کاهش مسئولیت‌پذیری در زندگی مشترک افزایش می‌یابد و روابط خانوادگی به‌تدریج تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
وی با اشاره به تأثیر این وضعیت بر فرزندان افزود: تداوم چنین شرایطی می‌تواند بر سبک‌های فرزندپروری و الگوهای رفتاری فرزندان تأثیر بگذارد؛ چراکه فرزندان بخش قابل‌توجهی از رفتارها و شیوه تعاملات خود را از طریق مشاهده رفتار والدین یاد می‌گیرند. از این رو، تنش‌ها و الگوهای ارتباطی ناسالم در خانواده ممکن است در شکل‌گیری رفتارهایی مانند خشم و پرخاشگری و اختلال در روابط فرزندان با والدین تأثیرگذار باشد.
عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور مرکز سنندج با تأکید بر ضرورت مداخله تخصصی برای بهبود روابط زوجین بیان کرد: نوع مداخله روان‌شناختی باید متناسب با مسائل و مشکلات هر زوج تعیین شود و روان‌شناس یا مشاور می‌تواند از طریق آموزش مهارت‌های ارتباطی، اصلاح نگرش‌ها و تقویت مهارت‌های مقابله با مشکلات، به بهبود روابط خانوادگی کمک کند.
خالدیان در ادامه با اشاره به اهمیت جایگزینی راهبردهای مسئله‌مدار به‌جای واکنش‌های هیجان‌مدار در مواجهه با مشکلات زندگی مشترک افزود: افزایش خودشناسی، شناخت نیازهای طرف مقابل، تقویت درک متقابل و توجه به نگاه سیستمی به مسائل خانواده از جمله مواردی است که می‌تواند در بهبود تعاملات زوجین مؤثر باشد.
وی همچنین گذشت، فداکاری، مهربانی و عطوفت را از مؤلفه‌های مؤثر در حفظ تعادل روابط خانوادگی دانست و یادآور شد: زوجین باید بپذیرند که وجود مسائل و مشکلات در زندگی مشترک امری طبیعی است و با همفکری، همکاری و شناخت متقابل برای حل مشکلات و کاهش تنش‌ها تلاش کنند.
انتهای پیام
