امیر جوادزاده، در گفت‌وگو با ایسنا درباره شکل‌گیری ایده اولیه این اثر نمایشی اظهار کرد: ایده این نمایش از دغدغه‌ای اجتماعی و تجربه‌ای شخصی نسبت به مناسبات سرمایه‌داری شکل گرفت. محتوای اصلی نمایش، نقد نظام سرمایه‌داری و تأثیر آن بر انسان و روابط انسانی است و تلاش کردیم این مفهوم را در قالب یک اثر نمایشی با زبان گروتسک به مخاطب منتقل کنیم؛ چراکه نمایش ما صرفاً کمدی نیست و فضایی تیره، اغراق‌شده و انتقادی دارد.
وی با اشاره به انتخاب عنوان نمایش افزود: نام «کارخانه نوشابه‌سازی کالیکولا» به صورت نمادین انتخاب شده است. فضای کارخانه، نمادی از جامعه صنعتی و ماشینی امروز است و نوشابه نیز به‌عنوان محصولی مصرفی، اشاره‌ای به چرخه تولید و مصرف در نظام سرمایه‌داری دارد.
این کارگردان درباره هدف نمایش توضیح داد: تلاش ما این بوده که مخاطب پس از خروج از سالن، به مفاهیمی مانند سرمایه‌داری، نقش انسان در این چرخه و جایگاه فرد در ساختارهای اقتصادی و اجتماعی فکر کند. به اعتقاد من، رسالت یک اثر نمایشی تنها در زمان اجرا تمام نمی‌شود، بلکه باید ذهن مخاطب را پس از پایان نمایش نیز درگیر کند.
جوادزاده درباره فرایند نوشتن متن و تبدیل آن به اجرا تصریح کرد: متن نمایش در طول زمان و پس از بررسی‌ها و تحلیل‌های مختلف شکل گرفت. این اثر حدود یک سال درگیر بازنویسی، تمرین و آماده‌سازی بود. در روند تمرین‌ها، تغییراتی متناسب با فرمت اجرایی اعمال شد و زمان نمایش نیز نسبت به نسخه اولیه کوتاه‌تر شد تا ریتم مناسب‌تری برای اجرا داشته باشد.
وی با اشاره به چالش‌های مسیر خلق این اثر بیان کرد: یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، تبدیل یک متن تحلیلی به اجرایی قابل‌درک و جذاب برای مخاطب بود. در نهایت تصمیم گرفتیم نمایش را در قالب گروتسک اجرا کنیم تا پیام اثر با زبانی تأثیرگذارتر و چندلایه‌تر به تماشاگر منتقل شود.
کارگردان نمایش «کارخانه نوشابه‌سازی کالیکولا» درباره انتخاب بازیگران گفت: برای نقش‌های اصلی، شناخت قبلی از بازیگران داشتیم و سعی کردیم افرادی را انتخاب کنیم که از نظر شخصیتی و اجرایی به کاراکترهای نمایش نزدیک باشند. برخی از بازیگران این اثر سابقه حضور در جشنواره‌های تئاتری را دارند و تعدادی از آن‌ها نیز از بازیگران فعال تئاتر مشهد هستند.
وی ادامه داد: برای نقش سهامداران، فراخوان جذب بازیگر منتشر کردیم و بیشتر این نقش‌ها را بازیگران کار اولی اجرا می‌کنند. البته در کنار آن‌ها چند بازیگر باتجربه‌تر نیز حضور دارند تا تعادل اجرایی حفظ شود.
جوادزاده درباره طراحی صحنه، لباس و گریم نمایش اظهار کرد: در طراحی صحنه و لباس، فضای یک کارخانه نوشابه‌سازی مدنظر قرار گرفت. از رنگ‌های مشکی، قرمز و سفید استفاده کردیم که هم برگرفته از برندهای نوشابه موجود در بازار و هم دارای بار معنایی هستند. رنگ مشکی نماد سیاهی و سلطه، سفید نشانه ظاهری پاکی و قرمز بیانگر خشونت و هیجان است.
وی افزود: در طراحی صحنه از فلز استفاده شده که نمادی از جامعه صنعتی و ماشینی امروز است و به فضای سرد و مکانیکی نمایش کمک می‌کند. همچنین گریم یکی از عناصر مهم و تأثیرگذار این نمایش است که در همان فضای گروتسک طراحی شده و با رویکردی تلفیقی از گروتسک و اکسپرسیونیسم، به اغراق بصری، برجسته‌سازی شخصیت‌ها و انتقال مفاهیم انتقادی اثر کمک می‌کند.
این کارگردان تئاتر با اشاره به بازخورد مخاطبان و وضعیت تئاتر در مشهد گفت: بازخوردهای مخاطبان تا امروز مثبت بوده، اما واقعیت این است که حمایت چندانی از تئاتر در مشهد نمی‌شود. این نمایش با هزینه شخصی و با کمک تهیه‌کنندگی مسعود حکم آبادی و بدون حمایت هیچ ارگانی روی صحنه رفته است و با توجه به تعداد بالای بازیگران، هزینه‌های تولید بسیار سنگین بوده است.
وی تأکید کرد: بسیاری از هنرمندان تئاتر در مشهد با هزینه شخصی و با سختی فراوان آثار خود را اجرا می‌کنند. با این حال، خوشبختانه مخاطب تئاتر هنوز وجود دارد و همین مسئله انگیزه ادامه مسیر را برای ما حفظ کرده است.
جوادزاده اضافه کرد: امیدوارم توجه و حمایت بیشتری از تئاتر و هنرمندان این حوزه صورت بگیرد تا امکان تولید و اجرای آثار نمایشی با کیفیت بهتر فراهم شود.
انتهای پیام
