هادی ضیاءالدینی ۲۵آبانماه در نشست تخصصی «اقلیم هنر و ادبیات» که با حضور جمعی از استادان و دانشجویان در دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کردستان برگزار شد، با مرور مسیر زندگی هنری خود اظهار کرد: ورود به دانشکده هنرهای زیبا در سال ۱۳۵۶ نقطه آغاز فعالیت جدی من در حوزه طراحی و مجسمهسازی بود.
این هنرمند با اشاره به ویژگیهای هنر مجسمهسازی افزود: زبان مجسمهسازی، زبان تصویر، خط و فرم است و آثار هنری لزوماً قرار نیست پیام اخلاقی یا پندآموز مشخصی داشته باشند؛ با این حال، فرهنگ و سنت کُردی و توجه به کرامت انسانی همواره از زمینههای اصلی شکلگیری آثار من بوده است.
وی درباره ماندن در زادگاهش با وجود محدودیت امکانات نیز گفت: با وجود اینکه امکان مهاجرت به شهرها و کشورهای دیگر برایم فراهم بود، هیچ مکانی را به شهر و دیار خود ترجیح ندادم و ترجیح دادم فعالیت هنریام را در زادگاهم ادامه دهم.
ضیاءالدینی با اشاره به پیوند عاطفی هنرمند با آثارش، خاطره ساخت تندیس مولانا و سید علیاصغر کردستانی را یادآور شد و بیان کرد: هنگام ساخت تندیس سید علیاصغر کردستانی، همزمان به صدای این هنرمند گوش میدادم و بارها از شدت شوق و حسرت اشک ریختم.
این هنرمند پیشکسوت همچنین بر اهمیت فراهم کردن فرصتهای برابر برای فعالیت هنری کودکان تأکید کرد و خواستار توجه بیشتر به استعدادهای آنان و ایجاد زمینه مناسب برای پرورش خلاقیت در نسل جوان شد.
در این نشست که به همت انجمن علمی زبان و ادبیات کُردی و با همکاری معاونت پژوهشی دانشکده زبان و ادبیات و معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه کردستان در تالار خیام برگزار شد، حسن سرباز، رئیس دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کردستان نیز حضور این هنرمند در جمع دانشگاهیان را فرصتی ارزشمند دانست و با اشاره به بهرهگیری ضیاءالدینی از عناصر بومی و محلی در آثارش، او را هنرمندی در تراز جهانی توصیف کرد.
انتهای پیام