به گزارش ایسنا، مجید کیانپور در هجدهمین نمایشگاه قیر، آسفالت و ماشین آلات با اشاره به چالشهای موجود در صنعت راهسازی و روسازی اظهار کرد: کنترل کیفیت یکی از ضرورتهای اجتنابناپذیر در پروژههای راهسازی است اما بهتنهایی کافی نیست و باید تمام فرآیندهای موثر بر کیفیت محصول نهایی از مرحله طراحی تا اجرا و دوره تضمین مورد توجه قرار گیرد.
وی با بیان اینکه در ضوابط و دستورالعملهای موجود بخش عمده مسئولیت کیفیت اجرا متوجه پیمانکار است، افزود: این پرسش مطرح است که آیا پیمانکار بهتنهایی مسئول تمام مشکلات کیفیت آسفالت است؟ باید به جای تمرکز بر کنترلهای مقطعی و برخورد با پیمانکار رویکردی فرآیندمحور در پیش بگیریم و کیفیت را در تمام مراحل پروژه تضمین کنیم.
مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک با اشاره به وضعیت نامناسب بخشی از راههای کشور ادامه داد: کیفیت نامناسب ۲۵درصد راهها صرفا ناشی از محدودیت منابع مالی نیست و بخشی از این وضعیت به ضعف در طراحی، کیفیت مصالح، نحوه اجرا، استفاده از ماشینآلات نامناسب و کمبود نیروی انسانی ماهر بازمیگردد.
کیانپور بر اهمیت توجه به زیرسازی و طراحی مهندسی راهها گفت: مشکلات روسازی همیشه به لایه آسفالت محدود نمیشود و ممکن است ریشه آن در لایههای زیرین راه، طراحی نامناسب، مسائل زمینشناسی و ضعف در اجرای سیستم زهکشی باشد. حتی در برخی محورها پس از اجرای روکش آسفالت ترکهای سازهای مجددا ظاهر میشوند که نشان میدهد باید پیش از اجرای روکش، وضعیت لایههای زیرین و شرایط هیدرولوژیکی مسیر بهدرستی بررسی شود.
وی با اشاره به تفاوت شرایط اقلیمی در محورهای مختلف کشور افزود: نوع قیر و مشخصات آسفالت باید متناسب با شرایط آبوهوایی و ویژگیهای هر منطقه انتخاب شود. در محورهایی که در طول مسیر با تغییرات اقلیمی مواجه هستند نمیتوان بدون بررسی شرایط محیطی یک نوع قیر و طرح اختلاط یکسان را در نظر گرفت.
کیانپور با اشاره به اهمیت نظارت بر کارخانههای آسفالت اظهار کرد: در کنار افزایش ظرفیت تولید، باید برای ارتقای کیفیت نیز برنامهریزی شود. به گفته برخی فعالان این حوزه حدود ۲۵ درصد کارخانههای آسفالت همچنان به کنترل کیفی بیشتری نیاز دارند و باید بررسی شود که آیا تمام این کارخانهها گواهینامههای لازم را دریافت کردهاند و عملکرد آنها بهصورت مستمر ارزیابی میشود یا خیر.
وی افزود: میتوان با مشارکت تولیدکنندگان و کارخانههای آسفالت، آزمایشگاههای مرجع و همکار ایجاد کرد تا کنترل مستمر محصولات انجام شود. صرف دریافت گواهینامههای دورهای برای اطمینان از کیفیت تولید کافی نیست و باید استانداردهای تولید بهصورت روزانه و مستمر مورد بررسی قرار گیرد.
کیانپور همچنین بر ضرورت توجه به مهارت نیروی انسانی در پروژههای راهسازی تاکید کرد و گفت: باید مشخص شود چه تعداد از نیروهای فعال در این حوزه آموزشهای تخصصی دیده و دارای کارت مهارت از سازمان آموزش فنی و حرفهای هستند. علاوه بر این دمای آسفالت از زمان خروج از کارخانه تا انتقال و پخش در محل پروژه باید مطابق استاندارد باشد.
وی با اشاره به فرسودگی ماشینآلات راهسازی اظهار کرد: ماشینآلاتی که حدود ۴۰ سال از عمر کاری آنها گذشته است لزوما توانایی لازم برای اجرای استاندارد عملیات آسفالت را ندارند. بنابراین لازم است سازمان برنامه و بودجه، وزارت صنعت، معدن و تجارت و کمیسیونهای مرتبط مجلس برای نوسازی ناوگان پیمانکاران و تسهیل ورود ماشینآلات جدید برنامهریزی کنند.
مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک ادامه داد: حتی میتوان امکان ورود ماشینآلات دستدوم با حداکثر پنج سال کارکرد را برای پیمانکاران فراهم کرد تا زمینه استفاده از تجهیزات و فناوریهای جدید در پروژههای راهسازی فراهم شود.
کیانپور با اشاره به فاصله میان دانش دانشگاهی و مرحله اجرای پروژهها گفت: میان دانش و اجرا در صنعت راهسازی فاصلهای وجود دارد که باید با حضور تکنسینهای متخصص و آموزشدیده برطرف شود. همچنین لازم است از فناوریهای روز دنیا و انواع روشهای نوین روسازی و آسفالت در محورهای کشور بیشتر استفاده کنیم.
مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک افزود: در روش بازیافت گرم در محل آسفالت موجود پیشگرم شده برداشت و با افزودن جوانسازها و انجام فرآیندهای لازم، مجددا آماده پخش میشود. این روش با استفاده از تجهیزات ویژه و بهصورت یک کارخانه متحرک در محل پروژه قابل اجراست.
کیانپور با اشاره به ارزش اقتصادی آسفالت و مصالح مورد استفاده در راهسازی گفت: با توجه به ارزش بالای این منابع نباید اجازه دهیم سرمایه کشور بهراحتی هدر برود. به جای تراشیدن آسفالت و انتقال آن به محلهای دیگر باید در بخشهایی که مشکل سازهای ندارند از روشهای بازیافت گرم در محل استفاده کنیم.
وی در ادامه با تاکید بر ضرورت جایگزینی نظام تضمین کیفیت به جای کنترلهای مقطعی گفت: پیشنهاد میشود برای پروژههای آسفالت، دوره تضمین کیفیت دو تا سهساله در نظر گرفته شود و پیمانکار مسئولیت کیفیت محصول نهایی را در این دوره بر عهده بگیرد. در این روش پیمانکار میتواند از مرحله طراحی تا اجرا مسئولیت پروژه را بهصورت یکپارچه بر عهده بگیرد، مشاور و آزمایشگاه مورد نیاز خود را انتخاب کند و در نهایت کیفیت محصول را تضمین کند. در مقابل کارفرما نیز نظارت عالیه بر عملکرد پروژه داشته باشد. حتی میتوان از ظرفیت شرکتهای بیمه برای مشارکت در نظام تضمین کیفیت استفاده کرد.
مدیرعامل شرکت آزمایشگاه فنی و مکانیک خاک گفت: اگر بتوانیم طی یک برنامه پنج تا ۱۰ ساله نظام کنترل کیفیت مقطعی را به سمت تضمین کیفیت و نظارت فرآیندمحور هدایت کنیم میتوانیم به ارتقای کیفیت روسازی، افزایش عمر مفید آسفالت و کاهش هزینههای نگهداری راههای کشور کمک کنیم.
انتهای پیام