فيلم سينمايي «چراغي در مه» اولين تجربه سينمايي پناهبرخدا رضايي بعدازظهر روز گذشته ـ 18 اسفندماه ـ در شرايطي در فرهنگسراي ارسباران به نمايش درآمد كه علاوه بر كارگردان، اصغر شاهوردي (صدابردار) اين فيلم كه در راه بازگشت از صحنه فيلم دچار سانحه شده بود، حضور داشت.
به گزارش خبرنگار سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در ابتداي اين برنامه، همسر اصغر شاهوردي صدابردار سانحه ديده سينماي ايران در سخناني كوتاه از حضور اصغر شاهوردي در جمع اظهار خرسندي كرد و گفت: اميدوارم كه اين بار اول و آخري نباشد كه او را در چنين جمعهايي ميبينيم. از همه شما دوستان نيز تقاضا دارم كه دعاي خير خود را از ما نگيريد تا اين دعاها اصغر شاهوردي را دوباره به سينماي ايران بازگرداند.
پناهبرخدا رضايي كارگردان اين فيلم هم پيش از نمايش فيلم براي زندهياد بهروز جليلي بازيگر درگذشته اين فيلم، آرزوي غفران كرد و براي حضور اصغر در اين جمع بسيار شادم و براي او آرزوي شادكامي و عمر دراز دارم.
او ادامه داد: بيشك فعاليتهايي كه اصغر شاهوردي در سينماي ما انجام داده و صداهاي ماندگاري كه گرفته نيازي به گفتن من ندارد. به هرحال به شخصه بسيار از اين مسئله و اين حادثه متأثر و متأسفم و اين سانحه تا سالها در ذهن من خواهد ماند. همچنين بسيار خوشحالم كه امروز او را در وضع بهترين ميبينم و اميدوارم كه او روزبهروز بهتر شود و دوباره بتوانيم با او كار كنيم. اين نمايش هم براي من از اهميت ويژهاي برخوردار است چراكه با حضور او برگزار ميشود و اين اولينباري است كه ما اين فيلم را در كنار يكديگر ميبينيم.
به گزارش ايسنا، پس از صحبتهاي رضايي از طرف مسوولان فرهنگسراي ارسباران هدايايي به خانواده زندهياد جليلي و اصغر شاهوردي اهدا شد و پس از نمايش فيلم، جلسه نقد و بررسي آن با حضور پناهبرخدا رضايي (كارگردان)، علي محمدي (طراح صحنه و لباس) و محمد شيرواني (فيلمساز كوتاه و مستند و مجري اين برنامه) برگزار شد.
در ابتداي نشست نقد اين فيلم محمد شيرواني عنوان كرد: 14 ماه بود كه كسي اشك اصغر شاهوردي را نديده بود مثل اينكه در اين مراسم او به گريه افتاده كه با توجه به اينكه پزشك او گفته بود، كه لازم است شوكي به او وارد شود، فكر كنم اين اتفاق، اتفاق خوبي محسوب ميشود.
او ادامه داد: به هرحال هميشه سينما برروي افراد تأثيرگذار بوده است و ما براي شاهوردي بسيار خوشحاليم و اميدواريم كه هرچه زودتر بهبود پيدا كند و دوباره به سينماي ايران بازگردد. همچنين متأسف هستم كه بعد از ساختهشدن اين فيلم اين اتفاق افتاده است. به هرحال از اين اتفاقهاي تلخ در سينماي ايران كم صورت نگرفته و معمولا پس از چنين اتفاقاتي است كه به يكديگر توجه ميكنيم.
او در ادامه درباره فيلم «چراغي در مه» نيز گفت: ساختن فيلم اول در جامعه ما كاري سخت و دشوار است و به نوع خود حركتي قابل احترام محسوب ميشود. /// از طرف ديگر، كارگردان اين اثر، سينمايي شرافتمند را انتخاب كرده و با توجه به ارتباط مستقيم سرمايه با سينما، ميتوان گفت كه قدم در راه پرتلاطمي گذاشته است چراكه معمولا اين نوع فيلمها راه به اكران پيدا نميكنند ودر صورت اكران هم از فروش چنداني بهره نميبرند.
پناهبرخدا رضايي نيز در اين نشست با اشاره به تجربياتش در سينماي كوتاه عنوان كرد: از ابتدا احساس كرديم كه قصه اين فيلم براي سينماي بلند و داستاني مناسبتر است و به همين دليل آن را به شكل سينمايي ساختيم.
طرح اين فيلم نيز مدتها بود كه در ذهن من نقش بسته بود، اما بايد بگوييم كه داستان در اين سينما، براي ما از درجه چندم اهميت برخوردار بود و سعي داشتيم قصه و ساير موارد در سطح حداقل باقي بماند و با چند پلان همهچيز مشخص شود تا بدينترتيب تم انتظار كه به نوعي موضوع اصلي اين فيلم است به تصوير درآيد.
او همچنين اظهار كرد: در لحظه نگارش فيلمنامه اين فيلم در پي آن بوديم كه ميان سينما و نقاشي پيوند برقرار كن