به گزارش ایسنا، «خبرآنلاین» افزوده است: حمید سوریان یکبار دیگر باخت؛ این‌بار در المپیک. او سال 2008 را هم باخته بود و در المپیک مدال نگرفته بود. این‌بار هم نگرفت.

البته چه بخواهیم و چه نخواهیم او حمید سوریان است؛ پسری که پر افتخارترین کشتی‌گیر تاریخ ایران بوده و هست. بالاتر از موحد، امامعلی حبیبی و جهان‌پهلوان تختی از نظر میزان مدال‌ها. او بی‌شک تکرارنشدنی برای ایران عزیز ماست. کشتی‌گیری که یا به فینال رفته و بهترین مدال‌ها را آورده یا اصلا مدال نگرفته است.

مدت‌هاست که محمد بنا مدل شاگردش را می‌شناسد و می‌گوید: «حمید آدمی نیست که بتواند پشت سر یکی دیگر برود و نفر بازنده باشد. کشتی اول را که می‌بازد ویران می‌شود.»

بار اول در المپیک پکن، دو سال بعد از آن در بازی‌های گوانگژو، دوباره در مسیر انتخابی المپیک ریو و حالا در المپیک ریو. حمید همچنان بعد از باخت اول، همه‌چیزش را می‌بازد. حتی محمد بنا که به درستی درباره او می‌گویند سلطان احیای روحیه در ورزش ایران است هم نمی‌تواند او را برگرداند. وقتی می‌بازد، حتماً باید ببازد. باخت اول برایش یعنی پایان دنیا. هیچ تلاشی هم نکرده برای تغییر این عادت.

بی‌شک المپیک ریو برای حمید پایان خط است. او دیگر المپیک آینده را دنبال نمی‌کند. شاید می‌رود پی همان کاری که دوسال قبل ‌می‌خواست انجامش بدهد. مثلا شاید شورای شهر یا جایی دیگر در سیاست و مدیریت شهری و شاید بیزینس که موفقیت زیادی در آن داشته است. خیلی سخت است که بخواهد همچنان سالی چند ماه استرس تمرین داشته باشد و ادامه بدهد و این بحران روحی پشت سر بگذارد و اعتمادی که از او سلب شده است را دوباره بدست بیاورد، در این سن برایش بی‌شک کاری بس دشوار است.

آنچه حمید در تمام سال‌های کشتی‌اش نتوانست تغییرش دهد، این است که از نظرش دنیای مسابقه فقط یک معنا داشت. با یک باخت، نابود می‌شد و این روحیه اصلاً خوبی برای یک قهرمان نیست. خیلی‌ها خیلی تلاش کردند اما او توان مدیریت خشم و ناراحتی‌اش را نداشت و همین اخلاق غیرحرفه‌ای البته بزرگترین فرصت‌ها را از حمید گرفت تا به جای 3 مدال از المپیک، تنها یک مدال داشته باشد. اینکه اقلاً 5 مدال جهانی و المپیکی بیشتر داشته باشد.

برای حمید رقابت ورزشی فقط یک رو داشت و تا ته دوران قهرمانی‌اش هم با همین مسیر ادامه‌اش داد. برای او ورزش فقط برد بود و باخت را نتوانست هضم کند تا این‌قدر ساده لطمه بخورد.

کاش باقی بخش‌های زندگی حمید این‌قدر صفر یا صدی نباشد و باورش شود که همیشه در کنار بردها، باخت هم اتفاق می‌افتد. او کم نباخته، اما از باخت‌هایش درس نگرفته و پلی نساخته برای موفقیت‌های بعدی‌اش.

انتهای پیام