دوشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۵ | ۰۹:۴۷
خاموشی هاشمی؛ روشنگر مشعل اعتدال

خاموشی هاشمی؛ روشنگر مشعل اعتدال

روزی که بنز قدیمی آیت‌الله اکبر هاشمی‌رفسنجانی در لحظات آخر نام‌نویسی از خیابان فاطمی وارد خیابان منتهی به محل ثبت‌نام انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲ شد، امیدی که در مردم چشم‌انتظار جلوی ساختمان وزارت کشور به وجود آمد به تمام کشور انتقال یافت.

در همان روزها گمانه‌زنی‌ها و برخی نظرسنجی‌ها خبر از احتمال رای بسیار بالای هاشمی در انتخابات ۹۲ داشتند. هر چند صلاحیت هاشمی برای انتخابات ۹۲ تایید نشد، اما او با سبک خاص سیاست‌ورزی خود موج ایجاد شده را به سمت حسن روحانی سوق داد تا شیخ اعتدال ثانی به ریاست‌جمهوری برسد.

نگاهی به سبک سیاست‌ورزی اکبر هاشمی‌رفسنجانی نشان می‌دهد که او بی‌شک سیاستمدارترین شخصیت تاریخ معاصر ایران است. هاشمی پیش از انقلاب اسلامی به خوبی خط نهضت امام (ره) را تشخیص داد و در حلقه یاران اصلی ایشان قرار گرفت. او حتی در این راه از جان و مال خود دریغ نکرد، تا جایی که به قول خودش در شکنجه‌های زندان‌های رژیم شاه از هوش می‌رفت و از طرفی برخی از انقلابیون زیر چتر حمایت مالی او قرار داشتند.

پس از انقلاب اسلامی هیچ بزنگاه و اتفاق مهم سیاسی در ایران نیست که نام هاشمی در کنار آن وجود نداشته باشد. از تشکیل شورای انقلاب و مجلس خبرگان قانون اساسی گرفته تا ریاست مجلس و عزل بنی‌صدر. از تشکیل سپاه پاسداران تا فرماندهی در دفاع مقدس. از ارتحال امام (ره) و انتخاب رهبر آینده جمهوری اسلامی تا سازندگی در دوران بعد از جنگ تحمیلی. از ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام تا حوادث سال ۸۸. از انتخاب حسن روحانی در سال ۹۲ تا انتخابات ۹۶. آری انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۶.

هاشمی در تمام این سال‌ها از اصلی‌ترین یاران امام راحل و مقام معظم رهبری بود و همیشه در سخنانش نشان داد که دل در گرو انقلاب دارد و تلاش می‌کند به اصل نظام آسیبی وارد نشود و به همین دلیل است که او مرد تاثیرگذار هر دو جناح سیاسی کشور به حساب می‌آمد.

هاشمی زمانی از موسسین جامعه روحانیت مبارز تهران و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بود که بعد از انقلاب به مهم‌ترین تشکل‌های سیاسی جناح راست بدل شدند. او پس از انقلاب یکی از موسسین حزب جمهوری اسلامی شد تا خط امام (ره) پی گرفته شود و بعد از ریاست‌جمهوری، وزرایش را از تکنوکرات‌هایی انتخاب کرد که هسته اصلی حزب کارگزاران سازندگی را که یکی از مهمترین تشکل‌های سیاسی جناح چپ به حساب می‌آید، شکل دادند.

او روزگای سرلیست انتخاباتی اصولگرایان (محافظه کاران آن زمان) و در زمانه‌ای کاندیدای اصلح اصلاح‌طلبان بود. هاشمی در تمام این سال‌ها تلاش کرد نقطه تعادل میان دو جناح اصلی سیاسی ایران باشد و این رفتار از همان تفکر حفظ نظام جمهوری اسلامی نشات می‌گرفت.

اوج رفتار سیاسی هاشمی بعد از انتخابات سال ۸۸ شکل گرفت. دوران مبهمی که حق و باطل درهم آمیخت و تعادل دو جناح سیاسی کشور را بر هم زد. حالا دیگر صحبت از اصولگرا و اصلاح طلب نبود. سیاست ایرانی به سمت دوگانه تعادل و افراط حرکت می‌کرد. افراطیون هر دو جناح در دوره‌ای که منطقه در آشوب افراط گری می‌سوخت، فضای کشور را به همان سمت می‌بردند، که در همین زمان هاشمی باز هم پرچم اعتدال را بالا گرفت تا نظام جمهوری اسلامی به دامان افراط کشیده نشود.

او که شیخ علی‌اکبر ناطق‌نوری را در همین راه در کنار خود می‌دید، نسخه جوان‌تری از خود یعنی حسن روحانی را برای جامعه ایرانی تجویز کرد. مردی که از همان ابتدا در کنار هاشمی حضور داشته است. از معاونت او در فرماندهی جنگ گرفته تا دبیری شورای عالی امنیت ملی در دوران ریاست‌جمهوری‌اش و پس از آن ریاست مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام به ریاست هاشمی. گویی هاشمی پدر معنوی سیاسی روحانی به حساب می‌آید.

با درگذشت آ