جمعه ۲۱ مهر ۱۳۹۶ | ۱۳:۰۸
«یک نشان بد از تناقض فرهنگی است»

در پی تخریب یک کاشی‌ماندگار مطرح شد:

«یک نشان بد از تناقض فرهنگی است»

طرح نصب کاشی‌ماندگار از دوره‌ی پیشین مدیریت سازمان میراث و گردشگری آغاز شده و برای ادامه‌ی این اقدام فرهنگی روند خوبی پیش بینی می‌شد اما شکستن نخستین «کاشی‌ماندگار» در مشهد، نشان داد که تجربه‌ی دزدیده شدن مجسمه‌های شهری می‌تواند برای این اقدام فرهنگی هم رخ بدهد.

به گزارش ایسنا، طرح نصب «کاشی ماندگار» سردر خانه‌ اهالی فرهنگ و هنر که از اردیبهشت امسال با پیشنهاد پوریا سوری، مدیرکل سابق روابط عمومی سازمان میراث‌فرهنگی و توسط این معاونتِ ریاست جمهوری بر سردر خانه‌ تعدادی از هنرمندان و پیشکسوتان حوزه‌های مختلف فرهنگ و هنر انجام شد،پروژه‌ای است که بسیاری از اهالی فرهنگ از آن استقبال کردند اما در ادامه‌های راه و با تغییر رئیس سازمان میراث‌فرهنگی و آمدن تیم جدید روابط عمومی، به مرور خبرها از نصب کاشی سر در خانه‌ی اهالی فرهنگ در سراسر کشور به حالت نیمه تعطیل درآمد و از سوی دیگر در یکی دو روز گذشته خبر رسید «اولین کاشی ماندگار نصب شده در مشهد و سردرخانه یک نوازنده موسیقی مقامی شکسته شد»

«پوریا سوری»، ایده‌پرداز این طرح در گفت‌وگو با ایسنا، شکسته شدن کاشی ماندگار «عثمان محمدپرست» را یک نشان بد از تناقض فرهنگی می‌داند و می‌گوید: برای حفاظت از این لوح‌های ماندگار ما کار خاصی نمی‌توانیم انجام دهیم، ما فقط یک دستورالعمل برای استان‌ها فرستادیم که بهتر است کاشی‌ها در جائی بالاتر از دسترس عابران نصب شود، هر چند برای برخی از خانه‌ها این امکان وجود ندارد، مانند کاشی سردر خانه عثمان محمدپرست که به نظر می‌رسد در حداکثر فاصله تا زمین قرار گرفته است.

او با اشاره به فاصله‌ای که برای نصب کاشی خانه «ایران درودی» یا «جواد مجابی» در نظر گرفته شده، می‌گوید: براساس دستورالعمل نصب کاشی باید در درجه اول تا جایی که می‌تواند نه در ارتفاع خیلی بالایی باشد و نه خیلی پایین. از سوی دیگر برای زیرسازی کاشی نیز تا جائی که می‌توانند باید اقدام مناسبی انجام شود، یعنی بعد از این‌که کاشی را نصب کردند، یک زیرسازی اعم از این که چه ملاتی به کار برده شود تا کاشی در قاب قرار گیرد و از هر ضربه‌ای آسیب نبیند، در نظر گرفته شود. هر چند باید به این نکته نیز توجه کرد که اگر به کاشی چند صد ساله هم سنگ بیندازید، می‌شکند.

او تاکید می‌کند: این یک فرهنگ است که باید بین مردم تعریف شود. متاسفانه شکستن نشانه‌های فرهنگی در سطح شهرهای ما به یک سنت مذمون تبدل شده است، مانند خبر دزدیده شدنِ مجسمه بالای میدان ونک در تهران یا شکستن سنگ قبر شاملو که چند بار رخ داده است یا حتی یادگاری نویسی روی آثار تاریخی، این‌ها شکل‌های مختلفی از تخریب آثار تاریخی است.

به اعتقاد سوری؛ ما نمی‌توانیم شهرهایی داشته باشیم که ادعای ارج‌گذاری هنر هنرمندان را دارد اما فرهنگ عمومی شهر از آن مراقبت نمی‌کند. این یک نوع تقبیح عمومی می‌خواهد که نسبت به این نوع حرکات یک فرهنگ سازی برای حفظ آن انجام شود.

وی تاکید می‌کند:‌ به جز انجام فرهنگ‌سازی برای مردم، کار دیگری نه سازمان میراث فرهنگی و نه هیچ گروه دیگری نمی‌توانند  انجام دهند، نمی‌توان که بالای سر هر کاشی ماندگار یک دوربین مدار بسته نصب کرد، باید این موارد فرهنگی را فرهنگ‌سازی کرد.

باید به کاشی‌ ماندگار قفل و زنجیر وصل کنیم تا آسیب نبینند؟

این شاعر با بیان این‌که طبعا جنس کاشی بیشتر از این مقاومت نخواهد داشت و با چنین ضربه‌هایی می‌شکند، می‌گوی