به گزارش ایسنا، دکتر بهزاد قرهیاضی امروز در کنفرانس فرآیندهای پالایش آب، هوا و خاک با تاکید بر استفاده از مهندسی ژنتیک در بهبود بهرهوری آب، خاک و سلامت محیط زیست، افزود: محصولات تراریخته به محصولاتی اطلاق میشود که ساختار ژنتیک آنها با هدف بهبود صفات یا حذف صفات نامطلوب مانند بهبود کیفیت محصولات غذایی، مقاومت به بیماریها و افزایش امنیت محصول از طریق مهندسی ژنتیک اصلاح شده باشد.
وی اضافه کرد: بر این اساس، کاهش مصرف سموم، کاهش مصرف سموم علفکش، جایگزین کردن سموم علفکش با سموم کمزیان، ایجاد کشاورزی کم خاکورزی و بدون شخم، کاهش گازهای گلخانهای و ایجاد تنوع زیستی از جمله فواید محصولات تراریخته است.
قرهیاضی ادامه داد: بر اساس آمارها، 88 درصد مبارزه با آفات به کرم ساقهخوار برنج اختصاص یافته است. این در حالی است که شالیکاران در زمان کاشت نهالهای برنج در داخل محلول سمی در مزارع مشغول به فعالیت هستند.
استاد پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی با تاکید بر اینکه ایران در سال 83 موفق به کاشت برنج تراریخته شد، خاطرنشان کرد: علاوه بر آن ما به تولید پنبه تراریخته دست یافتیم که توسعه آن منجر به رونق پنبهکاری در منطقه مکران میشود.
به گفته وی، آفت کرم سرخ پنبه در زمان شاه در منطقه مکران طغیان کرد و به جای ارائه راهکارهای علمی، منع کشت پنبه در این منطقه اعلام شد.
قرهیاضی خاطرنشان کرد: این امر موجب بیکار شدن مردم شد و ما توانستیم گیاه مقاوم به کرم سرخ پنبه را ارائه دهیم.
این محقق حوزه بیوتکنولوژی با تاکید بر اینکه از سال 1996 محصولات تراریخته وارد بازارهای جهانی شده و به تدریج افزایش یافته است، ادامه داد: این امر به گونهای است که در سال 2017 به میزان 189.8 میلیون هکتار از اراضی دنیا به کشت محصولات تراریخته اختصاص یافته است که این میزان 17 درصد سطح کل اراضی کشاورزی جهان است.
قرهیاضی با تاکید بر این که این عدد نشاندهنده پذیرش جهانی از محصولات تراریخته است، اظهار کرد: در سال 2002 پنبه تراریخته وارد هندوستان شد و تا سال 2017 حدود 90 درصد پنبه تولیدشده در کشور هند تراریخته بوده است که این امر به دلیل فواید زیستمحیطی و اقتصادی این محصول بوده است.
وی با بیان اینکه این رکورد در کشورهای میانمار و پاکستان قابل مشاهده است، خاطرنشان کرد: بر اساس آمارهای جهانی 80 درصد کل پنبه دنیا، 77 درصد سویای جهانی، 33 درصد ذرت و 30 درصد کلزای دنیا تراریخته است.
رئیس انجمن ایمنی زیستی با تاکید بر اینکه ارزش حضور تراریخته در سال 2017، 17 میلیارد دلار گزارش شده است، اظهار کرد: بر اساس یک متاآنالیز که بر روی اثرات سموم در ذرت تراریخته انجام شد، نشان داد که در ذرت تراریخته 10.1 درصد از مصرف سموم کاهش یافته است و یک مطالعه وسیع بر روی 147 مقاله مروری نشان داد که در محصولات تراریخته 37 درصد سموم شیمیایی کاهش یافته است.
وی با تاکید بر اینکه بر اساس مطالعات انجام شده در سال 2016 به میزان 48.3 میلیون کیلوگرم کاهش سموم کشاورزی در تولید محصولات تراریخته بوده است، یادآور شد: این عدد نسبت به سال قبل، 30 درصد کاهش نشان میدهد.
وی در عین حال با تاکید بر اینکه شدت مصرف سموم علفکش در 25 سال گذشته برای همه محصولات غیر تراریخته افزایش یافته است، علت این امر را افزایش جمعیت ذکر کرد، ولی روی آوردن به تولید محصولات تراریخته کاهش مصرف سموم علفکش را به دنبال دارد.
عضو هیات علمی پژوهشکده بیوتکنولوژی با اشاره به مزایای استفاده از سم گلایفوسیت، گفت: براساس مطالعات انجام شده از سال 1994 تا 2014 سم گلایفوسیت نسبت به سایر سموم ایجاد مسمومیت مزمن نمیکند.
به گفته وی بر اساس مطالعات دیگری سم گلایفوسیت که یک سم علفکش است، در کلاس سموم چهار (با سمیت کم) قرار دارد، ولی موادی چون آسپرین، کافئین و ویتامین D با سمیت بالا در کلاس یک قرار گرفتهاند.
قرهیاضی با تاکید بر اینکه کم بودن سمیت گلایفوسیت به تایید اتحادیه اروپا رسیده است، یادآور شد: علاوه بر آن محصولات تراریخته موجب کاهش گازهای گلخانهای میشود. تولید گازهای گلخانهای یک دغدغه جهانی است و بر اساس آمارها ایران سالانه 700 میلیون تن دی اکسید کربن تولید میکند.
استاد پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی اضافه کرد: در صورتی که ایران نتواند از کاهش گازهای گلخانهای جلوگیری کند، ممکن است تا سال 2020 مشمول جریمههای سنگین جهانی شود.
به گفته وی، بر اساس آمارها سالیانه 30 هزار نفر جان خود را در اثر آلودگیهای هوا از دست میدهند.
وی با بیان اینکه محصولات تراریخته از انتشار 28 هزار میلیون کیلوگرم دی اکسید کربن در سال میکاهد، بیان کرد: این عدد یعنی حذف 12.4 میلیون خودرو از جادهها و یا تعطیلی 7 کارخانه بزرگ آلاینده.
رئیس انجمن بیوتکنولوژی زیستپالایی را از دیگر مزایای محصولات تراریخته عنوان کرد و گفت: گیاهپالایی، پالایشی است که امکان جذب، تغییر شکل، تجمیع و تصعید آلایندهها با کمک گیاهان را به منظور زدودن آلودگیهای آب، خاک و هوا فراهم میکند.
وی با بیان اینکه با استفاده از مهندسی ژنتیک میتوان گیاهان پالایش زیستی را تولید کرد، افزود: این امر از طریق انتخاب ژن (و به طور عمده از باکتریهایی که بر روی آلودگیها رشد میکنند)، انجام میشود.
وی با بیان اینکه با استفاده از مهندسی ژنتیک، گیاهان با خاصیت پالایش زیستی قابل تولید است، ادامه داد: این امر از طریق انتخاب ژن (و به طور عمده از باکتریهایی که بر روی آلودگیها رشد میکنند) و ایجاد تغییرات لازم در آن و انتقال گیاهان امکانپذیر میشود.
قرهیاضی تولید درختان تراریخته را از نمونههای گیاهان زیست پالایی عنوان کرد و افزود: درختان صنوبر تراریخته قادر به جذب آلایندههای فلزی در معادن متروکه هستند، ضمن آنکه یونجه تراریخته نیز امکان جمعآوری جیوه را از زمین فراهم میکند.
عضو هیات علمی پژوهشکده بیوتکنولوژی با اشاره به چالش آلودگیهای مواد منفجره در خاک، اظهار کرد: محصولات تراریخته نیز قادر هستند ترکیبات مواد منفجره را در خود تجزیه کنند.
انتهای پیام
