به گزارش ایسنا، لالجین نزدیک دو سال است به فهرست شهرهای جهانی صنایع دستی اضافه شده و مدیر میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری آن مدعی است این واقعه همه شایعات مربوط به سفال لالجین را از چهره این شهر پاک کرده است؛ از سمی بودن آن بخاطر استفاده زیاد سرب گرفته تا سفالهای بیکیفیتی که ایران را در بازار جهانی بدنام کرده است.
محمدرضا قادری وجود سرب را در ظروف مصرفی لالجین تکذیب کرد و به خبرنگارانی که در جریان رویداد همدان ٢٠١٨ سری هم به لالجین زدند، گفت: در گذشته از سرب در ظروف مصرفی استفاده میکردند، ولی اکنون دو سه سال است که در جریان جهانی شدن این شهر، دیگر کمتر از سرب استفاده میشود. مصرف سرب در لعاب به خاطر جلا دادن به رنگ سفال است که درصد آن استاندارد بوده و مضر نیست.
البته او اشاره کرد که در تولید ظروف تزیینی به خاطر زیبایی رنگ از سرب، بیشتر استفاده میشود.
امین محبی ـ شهردار لالجین ـ هم گفت: از نظر علمی قابل اثبات است که درصد سرب مصرفی در سفالهای لالجین مضر نیست. تقریبا یکی دو هفته پیش با اساتید که صحبت میکردم، این موضوع را تایید کردند.
او مدعی است که کیفیت لالجین نسبت به چهار پنج سال پیش بهتر شده که تغییرات آن در همین رنگ و طراحی بوده است.
محبی اعتراضهای تولیدکنندگان سفال لالجین را در سالهای اخیر ناشی از افت محصول ندانست و گفت: مالیات و بیمه مهمترین مشکل هنرمندان سفال این شهر است که پیگیر هستیم به نتیجه برسانیم.
او با بیان اینکه حجم صادرات سفال لالجین گویای وضعیت تولید و کیفیت آن است، افزود: آمار ثبت شده در گمرک نشان میدهد سال قبل صادرات سفال این شهر ۱۵ میلیون دلار بوده و در سه ماهه نخست امسال نیز سه میلیون و ۲۵۰ هزار دلار سفال صادر شده است.
مدیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری لالجین نیز با بیان اینکه رکود در صادرات سفال این منطقه به نسبت کل کشور کمتر بوده است، اظهارکرد: رکود در کل کشور وجود دارد، ولی در لالجین کمتر بود، چون با جهانی شدن این شهر، روی کیفیت محصولات بیشتر کار شد تا بازار داخل و خارج را از دست ندهد. فقط مساله این است که توان خرید مردم پایین آمده و فروش محصولات نیز تحت شعاع قرار گرفته است.
او سپس درباره فروش سفال و سرامیک چینی در فروشگاههای این شهر جهانی، گفت: تصور اشتباهی در این باره وجود دارد، چیزی به نام سفال چینی نداریم آنچه هست سرامیک است که از مبادی قانونی وارد میشود. قبل از جهانی شدن حجم سفالهای چینی زیاد بود، ولی پس از آن به خاطر حفظ و توسعه اشتغال، تلاش شد واردات کمتر شود که البته با وضعیت امروز دلار این کار دیگر صرفه اقتصادی ندارد.