۱۰ سالی می‌شود که از دکل‌هایی که بالای پشت بام‌ها یا در بیابان‌ها نصب می‌شوند، بالا می‌رود؛ دکل‌هایی که ارتفاع آنها از ۹ متر شروع می‌شود و به ۱۲۰ متر هم می‌رسد. خودش هم نمی‌داند عنوان شغلش چیست و در نهایت می‌گوید، بنویس «راه‌اندازی تجیهزات دکل‌های مخابراتی» که شامل نصب و تجهیز دکل می‌شود.

برای آنکه مشکلی در کارش به وجود نیاید دوست ندارد اسمش بیاید، به همین دلیل هم  از اسم مستعار برای او در این گزارش استفاده کردم اما حرف‌های زیادی درباره سختی‌های شغلش دارد. هم دکل مخابراتی نصب می‌کند و هم برای تجهیز آن و نصب آنتن و ماکروویو باید در ارتفاع کار کند. قبلا کارهای مربوط به برق انجام می‌داده و بعدها با پروژه‌ای برای نصب کابل برق دکل‌ها آشنا می‌شود و کار را تجربی یاد می‌گیرد. در پروژه دیگری به عنوان راننده مشغول می‌شود و همانجا به زور، با سختی و ترس از ارتفاع  وارد این کار می‌شود. «آرین» تا ارتفاع ۹۰ متر بالا رفته است: «بیشتر کسایی که روی نصب و تجهیز دکلای مخابراتی کار می‌کنن ساکن مازندران و منطقه‌های «خورشید کُلا» و «گلوگاه» هستن و از بچگی وارد این کار میشن. در واقع با دکل بزرگ میشن و به نظر میرسه این شغل ارثی بهشون رسیده. کارو از پدربزرگا و پدراشون که روی دکلای برق کار می‌کردن یاد گرفتن. من هم کارمو با یکی از اونا شروع کردم.»

ابزار کارشان را در کیسه‌ای که به کمر می‌بندند می‌گذارند و از دکل بالا می‌روند. گاهی اوقات آنقدر کار طولانی می‌شود که مجبورند از صبح تا شب در ارتفاع کار کنند. به همین دلیل همکارانشان  که پایین کار می‌کنند مجبور می‌شوند ناهار آنهایی را که در ارتفاع هستند با طناب بالا بفرستند. بعضی از دکل‌ها صفحه استراحتگاه دارند که کارگران می‌توانند همان بالا غذایشان را بخورند.

هر چی تو ۶ ماه گذشته کار کردم طلبکارم

به گفته آرین، معمولا نصب دکل‌های مخابراتی به پیمانکاران واگذار می‌شود و شاید در طول سال سه دکل نصب کنند اما تجهیزات روی آن زمان می‌برد. نصب هر دکل نیاز به زیرساخت و بتن‌ریزی دارد که خودش ممکن است یک ماه زمان ببرد. حمل قطعات دکل از کارخانه تا محل نصب هم حدود یک ماهی زمان می‌برد اما هر دکل را می‌توان چهار روزه جمع کرد. روی یک دکل خیلی‌ها کار می‌کنند. در واقع هر بخش از کار را یک تیم پیش می‌برد.

آنهایی که روی دکل کار می‌کنند هیچ بیمه‌ای ندارند که بعد از فوتشان پولی دست خانواده‌هایشان را بگیرد. او به ایسنا می‌گوید: «یه سری از شرکتا کارگراشونو بیمه می‌کنن که تعدادشون خیلی کمه. شرایط کشور ما هم طوریه که اگه دو روز بیکار بمونیم دو سال از زندگی عقب می‌افتیم. به خاطر همین مجبوریم بدون بیمه  و تو شرایط سخت هم که شده کار کنیم. خودم به فکر بیمه هستم اما مشکلات، یکی دو تا نیستن. مثلا من هر چی تو ۶ ماه گذشته کار کردم طلبکارم؛ یه چیزی حدود ۲۸ میلیون. با هر پیمانکاری که تماس می‌گیرم و میگم پولمو بدین میگن هنوز به ما پولی ندادن. در حالیکه می‌دونم تسویه‌حساب کردن اما فعلا نمی‌خوان پول ما رو بدن. پیمانکارا حتی هزینه تجهیزات ایمنی که ما برای کار استفاده می‌کنیمو نمیدن در حالیکه این تجهیزات خیلی گرونه و بیشتر لوازم، وارداتیه. مخصوصا توی شرایط فعلی که تحریمیم و همه‌چی چند برابر قیمته، مثلا یه کمربندو هشت میلیون تومن و یه کل