در روزهایی که نوای روضه و مرثیه در حسینیه‌ها و خانه‌های قدیمی دارالعباده طنین‌انداز است، آیینی چند صد ساله‌ای نیز بی‌صدا در میان اشک عزاداران جریان دارد؛ «چای با تال»؛ سنتی که در آن پیرغلامان و خادمان جوان، استکان‌های چای نذری را بر سینی‌های کوچک «تال» می‌چینند و با نظمی برگرفته از احترام و ادب، مقابل مهمانان امام حسین(ع) می‌گذارند؛ رسمی که در کنار گرمای سماورهای قدیمی، حضور کودکان و نوجوانان در کنار پیشکسوتان و فضای سنتی روضه‌های یزد، روایتگر بخشی از میراث ناملموس و فرهنگ عاشورایی مردمانی است که خدمت در دستگاه سیدالشهدا(ع) را میراثی ماندگار برای نسل‌های آینده می‌دانند. اگرچه درباره تاریخچه دقیق تال منابع مکتوب فراوانی وجود ندارد، اما پژوهشگران فرهنگ عامه آن را از شاخص‌ترین جلوه‌های میراث ناملموس عزاداری در استان یزد می‌دانند؛ میراثی که در برخی مناطق کمرنگ شده اما در مراسم‌های سنتی همچنان با همان اصالت گذشته زنده مانده است.