نخستینبار سال ۱۳۸۵ بود که صدای دلنشین او به گوشم خورد؛ در صحنهای از سریال «سالهای برف و بنفشه» که در قسمتی از آن، ماجرای قتلعام کفنپوشان ورامین در جریان قیام ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ به تصویر کشیده شد؛ صدای مداحی استاد محمدعلی کریمخانی، با شعر معروف «مستان همه افتاده و ساقی نمانده»، چنان روی تصاویر مربوط به پیکر شهدا نشسته بود و چنان دل را تکان میداد که آن را ضبط کردم و بارها شنیدم؛ بعدها فهمیدم که نه فقط من، بلکه بسیاری از مردم این دیار و دلدادگان اهلبیت(ع)، با شنیدن صدای او، منقلب میشوند و اشک میریزند.
قطعه «آمدم ای شاه پناهم بده» را بارها از تلویزیون و رادیو و یا هر وسیله پخشکننده موسیقی دیگری شنیدهاید، شاید آن را زمزمه کرده و هوای حرم رضا (ع) به سرتان زده باشد، اما ندانید حبیبالله چایچیان متخلص به «حسان» شاعر این قطعه باشد.
خیلی از ما شعر مشهور «آمدم ای شاه پناهم بده / خط امانی ز گناهم بده» را که در ستایش امام رضا (ع) سروده شدهاست، با صدای استاد محمدعلی کریمخانی شنیدهایم، اما شاید ندانیم این شعر دلنشین از کدام شاعر است.
