سوم اردیبهشتماه، در حالی بهعنوان روز معمار گرامی داشته شد که همزمان با تخریب و آسیبدیدگی برخی بناها در پی حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، این مناسبت با عنوان «دوباره میسازمت وطن» رنگ و بویی متفاوت داشت و معماران نهتنها از خلق فضا، بلکه از حافظه، هویت و زخمهای برجایمانده بر پیکره معماری سخن گفتند.
چهاردهم مهرماه همزمان با روز تهران، جمعی از پیشکسوتان، استادان و پژوهشگران برجسته معماری و شهرسازی در محوطه تاریخی چشمهعلی شهرری گردهم آمدند تا بر اهمیت حفظ و احیای این چشمه، که سرآغاز تمدن ری بوده و در شکلگیری تهران نقشی بنیادین داشته است، تأکید کنند.
چشمه علی، رگِ حیات شهر کهن ری و پناهگاه هزاران ساله مردمان این سرزمین، امروز به سکوتی تلخ فرو رفته است. سه سال از خشک شدن کامل این میراث ملی میگذرد؛ چشمهای که روزگاری نهتنها منبع آب و طراوت، که گرهگاه تمدن، تجارت و هنر بود. اکنون توسعۀ شتابزده شهری و بیتوجهی به ظرفیتهای محیطی، بسترش را به گودالی خاموش بدل کرده است، اما آیا میتوان این تمدن چندهزار ساله را احیا کرد؟
