دوازده سال از خاموشی غلامعلی پورعطایی می‌گذرد اما هربار که صدای «نوایی نوایی» به گوش می‌رسد، یاد او دوباره زنده می‌شود؛ قطعه‌ای که او با صدای خاص و همراهی دوتار اجرا کرد و به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های موسیقی خراسان تبدیل شد.
۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ تقریبا چهار سال از خاموشی زخمه‌های آن یگانه مرد خواف بر سیم‌های دوتار می‌گذر؛ مردی که وقتی تنها یک کودک هشت ساله بود با شنیدن آواز «ادیب خوانساری» شیفته موسیقی شد و از آن روز به تب و تاب یادگیری دوتار افتاد و آنقدر مستعد بود که خود به تنهایی با نواختن در کویرهای خواف استاد دوتار شد.
موسیقی مقامی ایران، گنجینه‌ای است که ریشه در خاک و تاریخ این سرزمین دارد؛ نقشی حیاتی در هویت فرهنگی وانتقال مفاهیم عمیق از طریق نغمه‌ها واشعار کهن ایفا کرده است. با وجود این جایگاه رفیع، روز بزرگداشت موسیقی ایران، فرصتی است برای تأمل دریک پارادوکس تلخ؛ در حالی که میراث‌داران این هنر در تلاش برای حفظ آن هستند، موجی ازبی‌تفاوتی، به ویژه در میان نسل جوان، سایه سنگینی بر این نغمه‌های اصیل افکنده است.
