گزارش‌های سفارت انگلیس درباره انتقال قدرت از قاجار به پهلوی نشان می‌دهد: درحالی‌که ساختار سیاسی کشور در حال دگرگونی بود، بخش قابل توجهی از مردم نه واکنش پرشوری به این تغییر نشان دادند و نه نشانه‌ای جدی از حمایت عمومی از سلطنت جدید دیده می‌شد.
عبدالحسین تیمورتاش، اولین وزیر دربار رضاشاه و از تأثیرگذارترین کارگزاران پهلوی اول، سرانجامی جز زندان، محاکمه و مرگ مرموز پیدا نکرد. اما یادداشت‌های محرمانه سفارت انگلیس در ایران طی آن سال‌ها روایتی متفاوت از این سقوط ارائه می‌دهد؛ روایتی که در آن، نفت، بانک ملی، بدگمانی شاه و ترس از آینده سلطنت، بیش از اتهامات مالی در سرنوشت تیمورتاش نقش داشته‌اند.
خاطرات باقر کاظمی از آن جهت اهمیت دارد که به عنوان رجل سیاسی عصر پهلوی اول؛ در شهریور ۱۳۲۰ «شاهد همه رسوایی‌ها و افتضاحات و شکست‌ها و وصفیات دلخراش بوده»، و ناگفته‌هایی از فضای سیاسی، نظامی و اجتماعی ایران را در دورانی که «دیکتاتور استعفا داد و فرار را بر قرار و انجام وظیفه ترجیح داد» به تصویر می‌کشد.
ارتش رضاشاه حاصل دو دهه تمرکز قدرت بود، اما در شهریور ۱۳۲۰ هنگام حمله متفقین، معضلات گوناگون آن از جمله ضعف فرماندهی، فقدان پوشش هوایی، آموزش ناکافی، مشکلات تدارکاتی و روحیه شکننده آن آشکار شد و ارتشی بزرگ، بدون مقاومت مؤثر، فروپاشید.
