تهران یک‌شبه پایتخت نشد و یک‌شبه هم به این شهرِ پرهیاهو نرسید؛ از کوچه‌های خاکی و بازار و خانه‌های قدیمی تا خیابان‌های عریض، برج‌ها و مترو، بیش از دو قرن است که این شهر آرام‌آرام چهره عوض می‌کند و هر نسل، بخشی از داستانش را به آن می‌افزاید؛ شهری که تاریخ معاصر ایران را نه فقط در کتاب‌ها، که در خیابان‌هایش زندگی کرده است.
در تهران، «اهل کجا بودن» یکی از پیچیده‌ترین سوال‌هاست. شهری که میلیون‌ها نفر در آن به دنیا آمده، قد کشیده و پیر شده‌اند، اما موقع جواب دادن به «شما کجایی هستید؟» هنوز تردید می‌کنند و نمی‌دانند که چه پاسخی دقیق و درست است.
«سرمایه‌گذاری روی خاطره» تعبیر احمد مسجدجامعی از اتفاقی است که به گفته او در تهران امروز در حال شکل‌گیری است؛ جایی که با وجود تغییر چهره محله‌ها اما بناها و فضاهای تاریخی دوباره برای مردم ارزش پیدا کرده‌اند. او معتقد است نمی‌توان زندگی را به گذشته برگرداند اما بعضی ارزش‌ها از خودشان دفاع می‌کنند و خاطره یک مکان می‌تواند دوباره به بخشی از زندگی و فرهنگ امروز مردم شهر تبدیل شود.
تهران روستایی ٧٠٠ساله است کنار شهرری که بعد از پایتختی سکونت در آن شد مایه افتخار و فخرفروشی عده‌ای از ساکنان آن به عده‌ای دیگر که بعدها ساکن این شهر شدند، اما بچه ناف تهران به چه کسانی گفته می‌شود و تهرانی اصیل چه کسی است؟
