یکی از چالشهای صنعت بازیهای رایانهای ایران در این سالها، تصمیمگیری بر پایه حدس، تجربه، نگاههای مقطعی و به دور از دادههای دقیق بوده است. حالا معاون پژوهش بنیاد ملی بازیهای رایانهای از رونمایی نخستین داشبورد جامع آمار صنعت بازی، ضرورت عبور از مدیریت سنتی، شکاف میان دانشگاه و بازار، و وضعیت آموزش بازیسازی سخن میگوید؛ موضوعاتی که به باور او میتوانند مسیر سیاستگذاری این صنعت را تغییر دهند.
نوسان، اختلال شدید شبکه و قطعی اینترنتی که در ماههای اخیر تجربه کردیم، امنیت شغلی و درآمد صنف استریمرها و گیمرهای ایرانی را به شدت نشان رفته است؛ چالشی ساختاری که حالا متولیان بنیاد ملی بازیهای رایانهای بهویژه در بخش پژوهش را به سمت طراحی یک «پلن بی» یا طرح جایگزین برای بقا در شرایط بحران سوق داده است.
چرا مخاطبان امروز کاراکتر «نینجا» را با تمام جزئیات میشناسند، اما نام «رئیسعلی دلواری» گوشه ذهنشان هم نیست؟ واقعیت این است که در میدان نبرد بازیهای ویدئویی، سالهاست در پوشش سرگرمی به کودکان ما دیکته میشود که فرهنگشان فرودست است. راه عبور از این سلطه نرم نه با حمایتهای مقطعی، بلکه در گروِ پایان دادن به مدیریتهای جزیرهای و ریلگذاری برای خلق «فرنچایزهای پایدار بومی» است.
