استاد فقه و فلسفه حوزه علمیه قم با واکاوی دوران پرچالش امامت امام جعفر صادق(ع)، از ایشان به عنوان بنیانگذاری یاد کرد که در عین زیستن در سخت ترین شرایط تقیه، موفق شد مدرسهای زمانساز تأسیس کند که دامنه آن از فقه و حقوق تا کلام، اخلاق، عرفان و حتی علوم تجربی گسترده بود؛ مدرسهای که شاگردانی از بلخ، مصر، شام و عراق را به خود جذب کرد و مورد اعتراف بزرگان مذاهب گوناگون اسلامی قرار گرفت.
استاد دانشگاه و مدرس حوزه علمیه، با اشاره به چالشهای عصر امام محمد باقر(ع) مانند خفقان اموی، تحریف مفاهیم دینی و تفرقهافکنی، تأکید کرد که ایشان با راهبرد «مقابله غیرمستقیم و اجتناب از درگیری نظامی» و تأسیس یک مکتب علمی عظیم، پایههای تمدن نوین اسلامی را بنا نهادند و امروز نیز برای تحقق گام دوم انقلاب به «تولید علم»، «وحدت ملی» و «تحقق عملی عدالت» نیاز داریم.
امام محمدباقر(ع)، پنجمین امام شیعیان، در روز اول رجب سال ۵۷ هجری قمری در مدینه به دنیا آمد. ایشان با لقب «باقر»، بهعنوان شکافنده علوم دینی و فلسفی، در دوران سخت بنیامیه، گسترش علم و روشنگری را در دل تاریکیهای سیاسی آن زمان بهپیش بردند.
