چرا مخاطبان امروز کاراکتر «نینجا» را با تمام جزئیات می‌شناسند، اما نام «رئیسعلی دلواری» گوشه ذهن‌شان هم نیست؟ واقعیت این است که در میدان نبرد بازی‌های ویدئویی، سال‌هاست در پوشش سرگرمی به کودکان ما دیکته می‌شود که فرهنگ‌شان فرودست است. راه عبور از این سلطه نرم نه با حمایت‌های مقطعی، بلکه در گروِ پایان دادن به مدیریت‌های جزیره‌ای و ریل‌گذاری برای خلق «فرنچایزهای پایدار بومی» است.
در دنیای امروز دیگر چندان زبان زور و اسلحه کاربرد ندارد؛ مرزهای قدرت جابه‌جا شده‌اند و حالا قاب رسانه‌ها، موزیک‌ویدیوها و حتی بشقاب‌های غذا هستند که تعیین می‌کنند کدام کشور در افکار عمومی دنیا دست بالاتر را داشته باشد. به این اهرم نفوذ، «قدرت نرم» و به بازوی اجرایی‌اش «دیپلماسی عمومی» می‌گویند؛ فرآیندی که به‌جای مجبور کردن آدم‌ها، آن‌ها را شیفته و مجذوب یک فرهنگ می‌کند.
صنعت سرگرمی کُره جنوبی در سال‌های اخیر به قدری با اقبال جهانی مواجه شده است که طرفداری و استقبال از خواننده‌های گروه‌های «کِی‌پاپ» و سریال‌های پرطرفدار کُره‌ای در بین مردم و بیشتر از همه، نوجوانان، تقریبا به امری بدیهی تبدیل شده است.
