جشن باستانی «نوروز» که نوید بهار و سرزندگی را میدهد، میراث جهانی ایران و ۱۱ کشور است، که نخستین بار مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی ایران و شش کشور جمهوری آذربایجان، هند، قرقیزستان، پاکستان، ترکیه و ازبکستان در فهرست میراث ناملموس جهانی یونسکو ثبت شد. در سال ۱۳۹۳ پنج کشور دیگر، افغانستان، عراق، قزاقستان، تاجیکستان و ترکمنستان عضویت در پرونده مشترک جهانی «نوروز» را درخواست کردند، که سرانجام دهم آذرماه ۱۳۹۵ با نهایی شدن پیوستن این پنج کشور جدید به پرونده، بار دیگر پرونده «نوروز» در فهرست میراث ناملموس جهانی یونسکو به ثبت رسید. سالگرد ثبت جهانی این پرونده مشترک جهانی، بهانهای شد تا ایسنا درباره گستره جغرافیایی این میراث کهن و باورهایی که درباره نوروز وجود دارد، با شبان میرشکرایی ـ مؤسس دبیرخانه دائمی نوروز و مدیر اجرایی پرونده جهانی نوروز در یونسکو ـ گفتوگو داشته باشد.
میرشکرایی درباره گستره جغرافیایی این آیین باستانی به ایسنا گفت: تمام کشورهایی که در حوزه ایران فرهنگی هستند، نوروز را درک میکنند و این آیین کم و بیش در آن مناطق رواج دارد؛ در شرق و در منطقه سینکیانگ، در شمال و از مرزهای مغولستان و مناطق جنوبی روسیه تا اروپای شرقی، در غرب تا دریای مدیترانه و مرزهای مصر و از جنوب تا آنسوی خلیج فارس و جنوب شبه جزیره عربستان، گسترۀ رواج نوروز است.
او افزود: در این پهنه جغرافیایی که درباره آن صحبت میکنم، تحول طبیعی در زمان اعتدال نجومی بهاری درک شده و شاید مهمترین دلیل آن تأثیر مستقیم این تحول در معیشت انسان بوده است.
این پژوهشگر درباره اینکه چرا کشورهای دیگر، که در پرونده جهانی نوروز مشارکت داشتند، برخلاف سالهای گذشته، این آیین را در کنار یکدیگر جشن نمیگیرند، اظهار کرد: اگر بتوان همچون دورههای گذشته برنامههای مشترکی بین کشورها برگزار کرد، که به مشترکات فرهنگی از جمله نوروز میپردازد، شاید ارزشمندترین حاصل آن توسعه صلح و دوستی و تقویت پیوندها باشد. این فعالیتی بود که در دبیرخانه دائمی نوروز و همچنین در دبیرخانه آیینهای ملی در حال پیگیری بود.
رئیس گروه میراث ناملموس ایکوم ایران و طراح رویداد ملی نوروزگاه با اشاره به اقدامات پاسدارانه و حفاظت و گسترش «نوروز»، گفت: یکی از اقدامات حفاظتی خوب که برای نوروز رقم خورد، رویداد فرهنگی «نوروزگاه» بود که البته چند سالی است ساخت