به گزارش ایسنا، تلسکوپ فضایی جیمز وب(JWST) تصویر جدید و خیره‌کننده‌ای از «سحابی مارپیچ»( Helix Nebula) به ما ارائه داده است.

سحابی مارپیچ، پیچه‌ای یا سحابی چشم خدا با نام علمی NGC 7293، یک سحابی سیاره‌ای در صورت فلکی دلو است که توسط کارل لودیگ هاردینگ و در سال ۱۸۲۴ کشف شد. این سحابی یکی از نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین سحابی‌های حلقوی است.

این سحابی با فاصله حدود ۶۵۵ سال نوری از ما، یکی از نزدیک‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای به زمین است که وقتی بیشتر بزرگنمایی می‌شود، به راحتی می‌توان فهمید که چرا به آن لقب «چشم خدا» داده‌اند. تصویر زیر که در سال ۲۰۰۴ از تلسکوپ هابل به دست آمده است، این موضوع را به خوبی نشان می‌دهد.

آنچه در این سحابی می‌بینیم، به نوعی، لحظه‌ای از مرگ است که زمینه را برای تولدی دیگر فراهم می‌کند. ستاره در حال مرگ، لایه‌های بیرونی خود را به بیرون پرتاب می‌کند. با خنک شدن گاز و غبار دفع شده، آنها مواد خامی را فراهم می‌کنند که می‌توانند روزی ستاره‌های جدید و شاید منظومه‌های سیاره‌ای را تشکیل دهند.

تصویر جدید از ابزار «دوربین نزدیک به فروسرخ(NIRCam) تلسکوپ «جیمز وب»، نمای بسیار نزدیک‌تر و با وضوح بالاتری را از این سحابی ارائه می‌دهد.

ستون‌هایی که می‌بینید، «گره‌های دنباله‌دار» نامیده می‌شوند و این تصویر بهترین نمای ما از آنها تا به امروز است.

آژانس فضایی اروپا در بیانیه مطبوعاتی خود نوشت: در اینجا، بادهای سوزان گاز داغ از ستاره در حال مرگ به پوسته‌های سردتر غبار و گاز که در اوایل زندگی‌اش به بیرون پرتاب شده‌اند، برخورد می‌کنند و ساختار قابل توجه سحابی را شکل می‌دهند.

رنگ گره‌ها نشان دهنده دما و شیمی آنهاست. رگه‌های آبی نشان دهنده داغ‌ترین گاز که توسط نور فرابنفش انرژی می‌گیرد، است. مناطق زرد، جایی که اتم‌های هیدروژن مولکول‌ها را تشکیل می‌دهند، از هسته سحابی دورتر هستند و بنابراین سردترند. در لبه‌ها نیز مناطق نارنجی مایل به قرمز، سردترین ماده را نشان می‌دهند، جایی که گاز رقیق می‌شود و غبار شروع به تشکیل می‌کند.

انتهای پیام