به گزارش ایسنا، هرچند نمونه نمایشی «والو» در نیویورک دارای کابینی لوکس بود، اما دومنال اسلاتری، رئیس هیات‌ مدیره این شرکت و از مدیران باسابقه صنعت هوانوردی تاکید کرد که این وسیله حمل‌ونقل فقط برای ثروتمندان طراحی نشده است و قصد داریم حمل‌ونقل هوایی شهری را در دسترس عموم قرار دهیم.

والو برای سفرهای کوتاه طراحی شده و برد آن حداکثر ۱۰۰ مایل است. این پرنده دارای هشت ملخ برقی نسبتا کم‌صداست که به آن امکان می‌دهد به‌طور کاملا عمودی از زمین بلند شود و پس از آن، با چرخش ۹۰ درجه‌ای چهار ملخ جلویی، به پرواز افقی ادامه دهد.

اسلاتری می‌گوید: هدف شرکت این است که قیمت هر صندلی حدود هزینه یک سفر با «اوبر بلک» و آن هم در کابینی با ظرفیت ۶ نفر باشد.  در حال حاضر، هزینه یک سفر با «اوبر بلک» از مرکز شهر تا فرودگاه جان اف کندی حدود ۱۵۰ دلار است، هرچند در زمان‌های اوج تقاضا این هزینه بیشتر هم شود.

به گفته اسلاتری، از آنجا که «والو» کاملا برقی است، هیچ آلایندگی ندارد و هزینه بهره‌برداری آن نسبت به هلیکوپترهای سنتی بسیار کمتر است. هلیکوپترهایی که پر سر و صدا هستند، آلودگی ایجاد می‌کنند، به سرویس‌های مکرر نیاز دارند و فضای بیشتری برای برخاست و فرود می‌طلبند.

«والو» به‌زودی وارد فرایند سخت‌گیرانه صدور گواهی پرواز نهادهای هوانوردی اروپا خواهد شد، فرایندی که اسلاتری آن را حتی سخت‌گیرانه‌تر از روند اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) می‌داند.  بخش مهمی از این فرایند، اثبات قابلیت پرواز ایمن و ایمنی کلی پرنده است.

اسلاتری تاکید کرد که احساس امنیت و آسودگی خاطر مسافران برای ما اهمیت دارد و قصد داریم واقعا نشان دهیم این پرنده‌ها ایمن هستند.  همه ما در این صنعت سخت تلاش کرده‌ایم تا به چنین سطحی از ایمنی برسیم.  

«ورتیکال ایرو اسپیس» با داشتن شرکای هوایی مانند امریکن ایرلاینز و ژاپن ایرلاینز، سال ۲۰۲۸ را به‌عنوان زمان هدف برای دریافت گواهی نهایی در نظر گرفته و امیدوار است از آن زمان پروازها آغاز شوند.

یاهو فایننس گزارش کرد،  این شرکت خدمات پروازی را ارائه نخواهد داد، بلکه مانند بوئینگ یا ایرباس، نقش سازنده را ایفا می‌کند و هواپیماها را در اختیار شرکت‌هایی می‌گذارد که تجربه و تخصص لازم در انجام پرواز و ارائه خدمات به مسافران را دارند.

انتهای پیام