به گزارش ایسنا، مدتی پیش از آنکه «هوش مصنوعی» وارد دایره لغات گزارشگران خبری شود، مدل دانشگاهی آموزش عالی با مشکل مواجه بود. بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ سالی که چت جیپیتی منتشر شد، ثبتنام در دانشگاهها در سراسر ایالات متحده تقریبا ۱۵ درصد کاهش یافت. کاهش بودجه ایالتی، هزینههای شهریه که از قبل بسیار بالا بود را روی دوش دانشجویان بیشتری گذاشت و باعث شد بسیاری از افراد از خود بپرسند آیا یک مدرک دانشگاهی ارزش سرمایهگذاری عظیم آن را دارد یا خیر.
به نقل از فیوچریسم، وقتی چتباتهای هوش مصنوعی وارد صحنه شدند، وضعیت بد را به یک کابوس واقعی تبدیل کردند؛ فارغالتحصیلان تازه دانشگاهها متوجه شدند که مدارکشان تقریبا در یکی از بدترین بازارهای کاری در تاریخ اخیر بیارزش به حساب میآید.
آلینا مکماهون، فارغالتحصیل تازه دانشگاه پیتسبرگ که توسط مجله نیویورک با او مصاحبه شد، بازار کار را فاقد حتی ابتداییترین فرصتها توصیف کرد. پس از ارسال حدود ۱۵۰ درخواست کار تماموقت، تنها بازخوردی که از مدیران استخدام دریافت کرد، این بود که برخی موقعیتهای کاری حذف شدهاند. او به مجله گفت: میدانم که این اعداد برای این شرایط محیطی عددهای کمی هستند. اما بسیار ناامیدکننده است.
طبق آخرین دادههای منتشر شده توسط بانک فدرال رزرو نیویورک در نیمه دسامبر، نرخ بیکاری برای تازهفارغالتحصیلان دانشگاه ۵.۸ درصد است که ۱.۷ درصد بیشتر از میانگین همه کارگران است. همچنین، تازهفارغالتحصیلان دانشگاه نرخ بیکاری تقریبا دو برابر میانگین همه فارغالتحصیلان دانشگاه را تجربه میکنند که این میانگین ۲.۹ درصد است.
این مساله همزمان با آن است که مسیرهای معمول ورود به بازار کار مانند کارآموزی توسط شرکتهای بزرگ محدود شدهاند. سیمون خو، رئیس پیشین برنامههای دوران اولیه شغلی در شرکت Raymond James Financial، به مجله نیویورک گفت هوش مصنوعی محاسبات مالی مرتبط با استخدام و آموزش نیروی جوان را کاملا تغییر داده است.
او با جزئیات توضیح داد که آموزش تازهفارغالتحصیلان دانشگاه حدود ۱۸ ماه طول میکشد تا هزینه زمان و منابع صرف شده برای آموزش آنها جبران شود.
وی ادامه داد: در آن مقطع، آنها بیقرار میشوند و به دنبال مرحله بعدی در مسیر شغلی خود میروند. بنابراین میتوانید چالشها را از دیدگاه منابع انسانی ببینید. این موضوع پرسشهای ناراحتکنندهای ایجاد میکند: ارزش ما از کجاست؟ آیا هوش مصنوعی این مشکل را حل خواهد کرد؟
تمام این موارد تأثیر مستقیمی بر کاهش تصور «بازده سرمایهگذاری» در ثبتنام دانشگاهها دارد و در نتیجه اندازه کلاسها بهویژه در رشتههای فناوری مانند علوم رایانه کاهش یافته است. بهسادگی میتوان گفت، اگر دانشجویان هنگام فارغالتحصیلی تجربه کارآموزی نداشته باشند، بسیار کمتر احتمال دارد که در حوزه تخصصی خود شغلی پیدا کنند، اما شرکتها نیز بهطور فزایندهای تمایل ندارند این بار را بر دوش بگیرند.
دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی با یک مساله وجودی واقعی روبهرو هستند. آنها باید راهی پیدا کنند تا تجربه کاری مرتبط، عملی و ترجیحا رایگان را برای هر دانشجو فراهم کنند و ترجیحا چندین تجربه پیش از فارغالتحصیلی فراهم کنند. در غیر این صورت، مدل فعلی آموزش عالی در معرض خطر جدی است.
انتهای پیام
نظرات