به گزارش ایسنا، همچنان که بشریت از ماموریت‌های فضایی کوتاه‌مدت به سمت اقامت‌های طولانی‌تر ناشی از جاه‌طلبی‌های تجاری برای احداث پایگاه‌های ماه و در نهایت سکونتگاه‌های مریخی حرکت می‌کند، دانشمندان با این موضوع روبه‌رو شده‌اند که چگونه شرایط فضا ممکن است بر تولید مثل انسان تأثیر بگذارد.

به نقل از اسپیس، یک پژوهش جدید استدلال می‌کند که فقدان شواهد روشن و استانداردهای مشترک پیرامون سلامت باروری در محیط بیرون از زمین، این موضوع را از یک احتمال انتزاعی به چیزی سوق داده است که نویسندگان آن را «فوراً عملی» توصیف می‌کنند.

۹ پژوهشگر این پروژه شامل متخصصان تولید مثل، سلامت هوافضا و اخلاق زیستی به جای طرفداری از بارداری در فضا می‌گویند هدفشان شناسایی خطرات قابل پیش‌بینی و برجسته کردن شکاف‌های موجود در تحقیقات است که می‌توانند با گسترش فعالیت‌های انسانی در فضا و پیش از مشکل‌ساز شدن شتاب فناوری و تجاری از نظارت اخلاقی پیشی بگیرند.

پژوهشگران در مقاله خود نوشتند: همکاری بین‌المللی برای از بین بردن شکاف‌های حیاتی دانش و ایجاد دستورالعمل‌های اخلاقی برای محافظت از فضانوردان حرفه‌ای و خصوصی در حالی که به سمت حضور پایدار فراتر از زمین حرکت می‌کنیم، ضروری است.

لقاح آزمایشگاهی در فضا 

این پژوهش با اشاره به اولین فرود انسان روی ماه و اولین لقاح موفقیت‌آمیز تخمک انسان در خارج از بدن از طریق لقاح آزمایشگاهی یا «آی‌وی‌اف»(IVF) نشان می‌دهد که بیش از نیم قرن پیش، این دو پیشرفت بزرگ توانستند ایده‌ها را درباره آنچه از نظر بیولوژیکی و فیزیکی امکان‌پذیر است، تغییر دهند.

«جایلز پالمر»(Giles Palmer)، جنین‌شناس بالینی ارشد در طرح بین‌المللی آی‌وی‌اف و سرپرست این پژوهش گفت: اکنون بیش از نیم قرن بعد، ما در این گزارش استدلال می‌کنیم که این انقلاب‌های مجزا در یک واقعیت عملی و کمتر بررسی‌شده در حال ادغام با یکدیگر هستند. اجرای فناوری‌های آی‌وی‌اف در فضا دیگر صرفاً حدس و گمان نیست. این یک پیشرفت قابل پیش‌بینی برای فناوری‌هایی است که در حال حاضر وجود دارند.

در همین مدت، پروازهای فضایی به مرزی به سرعت در حال گسترش تبدیل شده‌اند که توسط سرمایه‌گذاری‌های تجاری و همکاری‌های بین‌المللی شکل گرفته است. شهروندان عادی اکنون در کنار فضانوردان حرفه‌ای در ماموریت‌های تجاری پرواز می‌کنند؛ در حالی که آژانس‌ها و شرکت‌های فضایی در حال برنامه‌ریزی برای حضور پایدار انسان در فراتر از مدار پایین زمین هستند. پژوهشگران معتقدند فناوری‌های کمک به باروری اکنون پیشرفته‌تر، خودکارتر و در دسترس‌تر شده‌اند، اما هنوز پرسش‌های اساسی بیولوژیکی درباره تولید مثل به ویژه برای ماموریت‌های بلندمدت بی‌پاسخ مانده‌اند.

پالمر گفت: همچنان که فعالیت‌های انسانی از ماموریت‌های کوتاه‌مدت به حضور پایدار در ورای زمین تغییر می‌کنند، تولید مثل از یک امکان انتزاعی به یک دغدغه عملی تبدیل می‌شود.

آنچه دانشمندان درباره بررسی‌های آزمایشگاهی محدود و داده‌های به‌دست‌آمده از فضانوردان می‌دانند، این است که فضا محیطی طاقت‌فرسا را برای زیست‌شناسی انسان ارائه می‌دهد. قرار گرفتن در معرض تشعشعات کیهانی، تغییر گرانش، اختلال در ریتم شبانه‌روزی، استرس روانی و انزوای بلندمدت، خطرات بالقوه‌ای را برای عملکرد تولید مثل در زنان و مردان ایجاد می‌کنند.

تشعشعات از جدی‌ترین نگرانی‌ها هستند. برخلاف زمین که جو و میدان مغناطیسی آن محافظت قابل توجهی را ایجاد می‌کنند، فضانوردان در معرض پرتوهای کیهانی کهکشانی و تشعشعات خورشیدی قرار دارند.

این پژوهش خاطرنشان می‌کند که بافت‌های تولید مثل به طور ویژه به آسیب DNA حساس هستند و اثرات قرار گرفتن در معرض تشعشعات تجمعی بر باروری مردان در طول ماموریت‌های طولانی مدت، چیزی است که نویسندگان آن را یک شکاف حیاتی در دانش توصیف می‌کنند.

این پژوهش خاطرنشان می‌کند که در حال حاضر هیچ استاندارد پذیرفته‌شده و مورد قبولی در سطح صنعت برای مدیریت خطرات سلامت باروری در فضا وجود ندارد. پژوهشگران به پرسش‌های حل‌نشده درباره جلوگیری از بارداری زودهنگام ناخواسته در طول ماموریت‌ها، درک تأثیرات ریزگرانش و تابش بر باروری و تعیین مرزهای اخلاقی برای هرگونه تحقیقات مرتبط با تولید مثل در آینده فراتر از زمین اشاره می‌کنند.

پژوهشگران در این پروژه خاطرنشان کردند: اگر قرار است تولید مثل فراتر از زمین رخ دهد، باید با تعهد آشکار به ایمنی، شفافیت و صداقت اخلاقی انجام شود.

این پژوهش در مجله «Reproductive Biomedicine Online» به چاپ رسید.

انتهای پیام