حجت‌الاسلام والمسلمین احمدحسین شریفی رئیس دانشگاه قم در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت: از راهبردهای مهم دشمنان برای تسلط بر جامعه اسلامی، تفرقه‌افکنی است. شگرد شناخته شده و بارها تجربه شده همه شیاطین، در مواجهه با جوامع ایمانی این بوده و هست که با ترفندهای مختلف می‌کوشد انسجام و اتحاد جامعه ایمانی را از میان برداشته و تفرقه و تشتت و انشقاق ایجاد کنند. قرآن کریم، به صراحت و با شفافیت، از این اراده شیطان پرده برداشته و می‌فرماید:

«إِنَّما یُرِیدُ الشَّیْطانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَالْبَغْضاءَ فِی الْخَمْرِ وَالْمَیْسِرِ وَیَصُدَّکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَعَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ؛ (مائده، ۹۱) همانا اراده جدی شیطان این است که با شراب و قمار، بین شما ایجاد دشمنی و کدورت نماید و از یاد خدا و نماز بازتان دارد. پس آیا دست‌بردار هستید؟ (یا اینکه همچنان در پی ارتکاب چنین گناهانی هستید؟)»

البته معلوم است که ابزارهای شیطانی برای ایجاد انشقاق اجتماعی، منحصر در شراب و قمار نیست؛ شیطان از هر وسیله و ابزاری که برای این منظور به کار آید، بهره می‌گیرد. حتی بعضاً از راه وسیله‌های خوب، گفتارهای خوب، اقدامات خوب و با نام‌ها و عناوین و شعارهای خوبی مثل «صداقت»، «شفافیت»، «عدالت» و امثال آن!

به همین دلیل،‌ خدای متعال در جای دیگری با توصیه به رعایت ادب گفتاری، یکی دیگر از وسایل تفرقه‌افکنی شیطان را پرده‌برداری می‌کند و می‌فرماید: «وَقُلْ لِعِبادِی یَقُولُوا الَّتِی هِیَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّیْطانَ یَنْزَغُ بَیْنَهُمْ إِنَّ الشَّیْطانَ کانَ لِلإِْنْسانِ عَدُوًّا مُبِین‌؛ (اسراء، ۵۳) و به بندگانم بفرما، آن گویند که نیکوتر است (و به نیکو بودن اکتفا نکنند) چراکه شیطان در پی ایجاد فساد در بین آنهاست. همانا شیطان برای انسان‌ها دشمنی آشکار است.»

امیرمؤمنان علیه السلام نیز در خطبه قاصعه، با اشاره به سرگذشت پیشینیان، به اختصار برکات وحدت و انسجام امت اسلامی را از یک طرف و آثار و پیامدهای بسیار ناگوار انشقاق و اختلاف اجتماعی را از طرف دیگر ترسیم کرده و می‌فرماید:

فَانْظُرُوا کَیْفَ کَانُوا حَیْثُ کَانَتِ؛ پس اندیشه کنید که امت‌های پیشین چگونه بودند آنگاه که: الْأَمْلَاءُ مُجْتَمِعَةً؛ وحدت اجتماعی داشتند؛ وَ الْأَهْوَاءُ مُؤْتَلِفَةً؛ وحدت و یگانگی در خواسته‌ها داشتند؛ وَ الْقُلُوبُ مُعْتَدِلَةً؛ قلب‌هایی متوازن و یکسان داشتند؛ وَ الْأَیْدِی مُتَرَادِفَةً؛ دست‌هایی همکار و همیار هم داشتند؛ وَ السُّیُوفُ مُتَنَاصِرَةً؛ شمشیرهایی یاریگر و پیشتیبان هم داشتند؛ وَ الْبَصَائِرُ نَافِذَةً؛ نگاه‌هایی نافذ و همسو داشتند؛ وَ الْعَزَائِمُ وَاحِدَةً؛ و اراده‌هایی واحد و یکسان داشتند.

نتیجه این وحدت همه‌جانبه و انسجام و همدلی و اتحاد عمیق و گسترده، آقایی و سروری آنان بود: أَ لَمْ یَکُونُوا أَرْبَاباً فِی أَقْطَارِ الْأَرَضِینَ وَ مُلُوکاً عَلَی رِقَابِ الْعَالَمِینَ؛ آیا در آن حال مالک و سرپرست سراسر زمین نبودند؟ و رهبر و پیشوای همه دنیا نشدند؟

سپس در ادامه به پیامدها و آثار سوء تفرقه و انشقاق و اختلاف اجتماعی اشاره کرده و می‌فرماید: فَانْظُرُوا إِلَی مَا صَارُوا إِلَیْهِ فِی آخِرِ أُمُورِهِمْ حِینَ؛ پس به پایان کار آن‌ها نیز بنگرید! در آن هنگام که، وَقَعَتِ الْفُرْقَةُ؛ جدایی و پراکندگی در میان آنان رخ داد؛ وَ تَشَتَّتَتِ الْأُلْفَةُ؛ دوستی و باهم بودگی‌شان به پراکندگی انجامید؛ وَ اخْتَلَفَتِ الْکَلِمَةُ وَ الْأَفْئِدَةُ؛ سخن‌ها و دل‌هایشان گوناگون شد؛ وَ تَشَعَّبُوا مُخْتَلِفِینَ؛ از هم جدا شدند؛ وَ تَفَرَّقُوا مُتَحَارِبِینَ؛ و به حزب‌های مختلف گراییدند. نتیجه این اختلاف و تشتت و تفرق این شد که:

وَ قَدْ خَلَعَ اللَّهُ عَنْهُمْ لِبَاسَ کَرَامَتِهِ؛ خداوند لباس کرامت خود را از تنشان بیرون آورد؛ وَ سَلَبَهُمْ غَضَارَةَ نِعْمَتِهِ‌؛ و نعمت‌های فراخ و فراوان خویش را از آنان ستاند؛ وَ بَقِیَ قَصَصُ أَخْبَارِهِمْ فِیکُمْ عِبَراً لِلْمُعْتَبِرِینَ. و داستان‌های آنان در میان شما به منظور عبرت‌انگیزی باقی ماند.

انتهای پیام