سیدعلی صالحی
«درودا
کفن دریده و بیمزار،
- جنازهی خود بر دوش-
از دریا خواهم گذشت.
من
در خلیجِ به خون شستهی پارسیان
سرانگشتِ بینوشتِ خویش را
جا گذاشتهام.
نگاهشان کنید!
هوارِ هزار هیولا
بر سَرِ ستاره کشیدهاند،
نمیدانند... نمیدانند
ستاره با مرگِ خود
دوباره به آسمان باز خواهد گشت.
ما هزارههاست
زیرِ بارشِ بُرادهها
از ملالِ مرگ عبور کردهایم.
زنهار...!
این بار
خداوندِ این مردمِ خسته
خود به آوردگاهِ آدمی آمده است
تا دشنه از دو کتفِ شهیدان
به دَر آورد.»
انتهای پیام
