به گزارش ایسنا، در میان ازدحام خیابانهای تهران و رفتوآمد روزانه هزاران مسافر، رانندگان تاکسی از نخستین ساعات بامداد تا پایان شب در خطوط مختلف شهر مشغول کارند؛ اما به گفته خودشان، سهمشان از این سالها چیزی جز فرسودگی خودرو، فشار معیشتی و نگرانی برای آینده نبوده است.
افزایش هزینههای زندگی، کاهش تعداد مسافران، فرسودگی ناوگان و نبود حمایتهای صنفی و بیمهای، بخشی از مشکلاتی است که این رانندگان از آن سخن میگویند. بسیاری از آنها معتقدند درآمد روزانه دیگر پاسخگوی هزینههای ابتدایی زندگی هم نیست و در شرایطی که قیمت قطعات، روغن، لاستیک و هزینههای تعمیرات به شدت افزایش یافته، ادامه کار برایشان دشوارتر از همیشه شده است.
در این میان، رانندگان تاکسی میگویند وعدههای مربوط به نوسازی ناوگان و حمایت از رانندگان نیز در عمل نتیجهای برای آنها نداشته است. به گفته آنها، در حالی که خودروهایشان سالها در خطوط شهری فعالیت کرده و مستهلک شدهاند، توان مالی لازم برای تعویض خودرو یا پرداخت آوردههای چند میلیاردی را ندارند و نبود تسهیلات مناسب، آنها را در بنبست قرار داده است.
روایت پیش رو، گفتوگو با چند راننده تاکسی ون در تهران است؛ رانندگانی که از ساعتها انتظار برای جابهجایی مسافر، اجارهخانههای عقبافتاده، نگرانی بابت آینده فرزندان و مهمتر از همه، نداشتن بیمه سخن میگویند. آنها معتقدند بیش از هر چیز، نیازمند دیده شدن و حمایت واقعی هستند؛ حمایتی که بتواند اندکی از فشار سنگین این روزهایشان را کم کند.
یک راننده تاکسی متولد سال ۱۳۵۱ با حدود ۱۶ تا ۱۷ سال سابقه کار، درباره وضعیت این روزهای رانندگان میگوید: «شرایط کاری بد شده، ما از ساعت ۵ صبح وارد خط میشویم، یک سرویس میرویم و بعد از آن ساعتها منتظر سرویس بعدی میمانیم. همان یک سرویس حدود ۳۲۰ هزار تومان میشود اما با این درآمد نمیتوان زندگی را اداره کرد. سن و سالمان بالا رفته، مستأجر هستیم و خرج خانواده و بچهها را داریم.»
او با اشاره به هزینههای سنگین نوسازی خودروها ادامه میدهد: «گاهی میگویند ماشینهایتان را نو کنید یا اسقاط کنید، اما چطور؟ میگویند چند میلیارد تومان آورده داشته باشید. وقتی کار نیست و دخل و خرج با هم نمیخواند، چطور میشود چنین پولی پسانداز کرد؟ فقط برای تعویض روغن ماشین نزدیک سه میلیون تومان هزینه کردم. قبلاً تاکسیرانی روغن و لاستیک یارانهای میداد، اما حالا همان حمایتها هم قطع شده است.»
این راننده تاکسی درباره ساعتهای طولانی انتظار در خطوط نیز میافزاید: «من ۴ صبح از خانه راه میافتم و ۵ صبح سر خط هستم؛ اما ساعت ۸ تازه نوبتم میشود که یک سرویس بروم و دوباره خالی برگردم. برای سرویس بعدی هم شاید دو ساعت دیگر منتظر بمانم. واقعیت این است که الان مهمترین نیاز ما بیمه است. با این سن و شرایط، آیا میتوانم تا ۱۰ سال دیگر رانندگی کنم؟ اگر نتوانم کار کنم، چه باید بکنم؟»
این راننده تاکسی همچنین از هزینههای متعدد و نبود خدمات حمایتی گلایه دارد و تأکید میکند: «تاکسیرانی هزینههای مختلفی مثل تعویض کارنامه، برچسب و نقل و انتقال میگیرد، اما خدمات خاصی به راننده ارائه نمیدهد. برای انتقال ماشین یکی از بستگانمان نزدیک ۱۰ میلیون تومان هزینه کردیم. جوانی که میخواهد تازه وارد این کار شود باید انواع هزینهها مثل عدم اعتیاد، سوءپیشینه، کلاس، حکم خط و برچسب را پرداخت کند، اما در مقابل مشخص نیست چه خدماتی دریافت میکند.»
او درباره برخوردها با رانندگان نیز میگوید: «گاهی یک مسافر بیاحترامی میکند یا شکایت میکند و سریع با راننده برخورد میشود. انگار ما فقط نیروهای خدماتی هستیم که نه حقوق داریم و نه حمایتی. من در مناطق مختلف تهران کار کردهام و تقریباً همه رانندهها همین وضعیت را دارند.»
راننده دیگری در خط ون تاکسی خط متروی صادقیه ـ پونک که ۵۰ سال دارد، مشکلات مشابهی دارد و میگوید: «حدود ۱۰ سال است رانندهام اما تاکنون هیچ بیمهای از طرف تاکسیرانی برای ما رد نشده است. ماشین من ۲۰ سال شبانهروز کار کرده؛ اما برای فرسودگی آن هیچ تسهیلاتی نمیدهند. حتی قرار بود وامی بدهند تا موتور ماشین را تعمیر کنیم؛ اما خبری نشد.»
او با اشاره به شرایط سخت اقتصادی خود ادامه میدهد: «الان چهار ماه است اجاره خانه ندادهام. قبلاً لاستیک سهمیهای و روغن میدادند؛ اما حالا هیچ حمایتی وجود ندارد. بعد از راهاندازی متروی مرزداران، بخش زیادی از مسافران ما کم شد و کار افت شدیدی کرد.»
مسئولان واقعیت زندگی رانندهها را ببیند
وی که دو فرزند دارد، میگوید: «یکی از بچههایم تازه میخواهد وارد دانشگاه شود. اگر دانشگاه دولتی قبول نشود، باید آزاد بفرستم اما واقعاً با چه پولی؟ صاحبخانه چند بار تماس گرفته درباره اجاره عقب افتاده. انتظار ما این است که مسئولان واقعیت زندگی رانندهها را ببیند و حداقل ما بیمه ما کنند. من نزدیک ۵۰ سال سن دارم و فقط چند سال بیمه آزاد برای خودم پرداخت کردهام.»
حل بخش مهمی از مشکلات رانندگان تاکسی با بیمه رانندگان
او تأکید میکند: «تاکسیرانی فقط نظارت میکند و اگر کوچکترین تخلفی صورت بگیرد سریع برخورد میشود، اما حمایتی در کار نیست. اگر فقط همین بیمه را برای رانندهها انجام دهند، بخش مهمی از مشکلات حل میشود.»
درآمد روزانهمان به سختی به یک میلیون تومان میرسد
یک راننده دیگر با ۳۹ سال سن که به تازگی وارد خط متروی صادقیه ـ پونک شده، نیز میگوید: «خرج خانواده را میدهم؛ اما الان کار خوابیده و درآمد روزانه به سختی به یک میلیون تومان میرسد. هزینههای ماشین بسیار بالاست و بازار هم خراب شده است. پدرم قبلاً در همین خط کار میکرد و حالا من جای او آمدهام.»
او درباره شرایط زندگی خود میگوید: «اجاره خانهمان ۱۰ میلیون تومان است و دو ماه هم عقب افتاده. با این وضعیت آدم دیگر انگیزهای برای ادامه کار ندارد. اگر بیمهای وجود داشته باشد، حداقل آدم دلش خوش است که برای آینده چیزی دارد، اما الان ازدواج، زندگی و آینده برای خیلی از ما سخت و مبهم شده است.»
بانوان را به عنوان راننده تاکسی بپذیرید
همچنین یک بانوی راننده تاکسی با اشاره به وضعیت رانندگی بانوان تاکسیران تصریح میکند: «مسافران خانم وقتی میبینند که راننده خانم است، خیلی خوشحال میشوند و حس خیلی خوبی برای آنها ایجاد میکند؛ من با افزایش رانندگان خانم بسیار موافقم. شرکتها و کسانی که راننده و تاکسی در اختیار دارند، ما رانندگان خانم هم به عنوان راننده بپذیرند. چون خیلی از جاها که تقاضای کار میدهند، اعلام میکنند که راننده خانم نمیخواهیم.»
به گزارش ایسنا، آنچه بیش از هر چیز در صحبتهای رانندگان تاکسی دیده میشود، نگرانی از آیندهای است که هر روز مبهمتر از قبل به نظر میرسد؛ رانندگانی که سالها بخشی از بار حملونقل عمومی شهر را بر دوش کشیدهاند و حالا میگویند بیش از هر چیز، نیازمند حمایت واقعی، امنیت شغلی و دیده شدن مشکلاتشان هستند؛ مطالباتی که به باور آنها، نیازمند توجه جدی مسئولان است.
انتهای پیام
