در روز تاسوعای حسینی، بار دیگر آیین سنتی و عاطفی «سلام دادن علم» در جوار امامزاده درویش ماهروی زیراب، با شکوهی دیرینه برگزار شد. این مراسم که ریشه در تاریخ و فرهنگ منطقه دارد، هر ساله میزبان عزادارانی از نقاط مختلف کشور است که خود را برای سوگواری به این دیار کهن میرسانند .
قدمتی کهن در دل جنگل
بر اساس روایت پیشکسوتان و پیرغلامان منطقه، سابقه عزاداری در این مکان مقدس به حدود ۳۰۰ سال پیش بازمیگردد و آیین «سلام دادن علم» نیز نسل به نسل در میان مردم منطقه حفظ شده است. در این آیین، هیئت عزادار میهمان با همراه داشتن علمی کهن و با سابقه، پا به محوطه امامزاده میگذارد و در مقابل، هیئت میزبان با علمی دیگر به استقبال میآید .
روایت اشکبار دو علم
جلوه اصلی این آیین که آن را از سایر مراسم متمایز میسازد، مرثیهخوانی ذاکران به صورت گفتوگویی پرسش و پاسخ بین دو علم است. در این صحنه، دو مداح در مقابل یکدیگر قرار گرفته و با قرائت اشعار خاص، نمادی از گفتوگوی ملکوتی حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و حضرت زینب(س) را تداعی میکنند و روایتگر رشادتها و مصائب دشت کربلا میشوند. این مرثیهخوانی رفت و برگشتی که با نوای سوزناک عاشورایی همراه است، چنان بر دل حاضران مینشیند که فضای محوطه امامزاده را سرشار از غم و اندوه حسینی کرده و عزاداران را به گریه و زاری وا میدارد . پس از اتمام این بخش که در اصطلاح محلی به «سلام دادن علم» معروف است، دو علم در برابر یکدیگر تعظیم کرده و به عزاداران خوشآمد میگویند .
ادامه سنتهای دیرینه
پس از این آیین، عزاداران با نوحههای قدیمی که برخی از آنها قدمتی بالغ بر یک قرن دارند و با نوای «ای اهل حرم میر و علمدار نیامد...» به سینهزنی میپردازند و سپس نماز جماعت ظهر و عصر را در جوار امامزاده اقامه میکنند. در پایان نیز مطابق رسمی کهن، با پخت آبگوشت نذری از عزاداران پذیرایی به عمل میآید.
این آیین که با حفظ کامل اصالت و اشعار کهن خود، همچنان پابرجا مانده است، نشاندهنده عشق و علاقه وافر مردم این دیار به خاندان عصمت و طهارت و تکریم سنتهای عاشورایی است و به عنوان یکی از گنجینههای ارزشمند فرهنگی مازندران شناخته میشود.
انتهای پیام
