محمدعلی نوبخت، تحلیلگر مسائل سیاسی و مشاور استاندار مازندران در یادداشتی به موضوع همبستگی در ایران اسلامی پرداخت و نوشت: وطن همان مادر است، ما مادر را تنها در روزهای سلامت دوست نداریم؛ در روزهای سخت، رنج و بیماری نیز کنارش می‌مانیم، دستش را می‌گیریم و برای بهبودش تلاش می‌کنیم. وطن نیز چنین است؛ خانه‌ مشترک همه‌ ماست و مسئولیت ما در برابر آن تنها زمانی معنا پیدا نمی‌کند که همه‌چیز بر وفق مراد باشد.

 وطن صرفاً مجموعه‌ای از حقوق نیست؛ همان‌قدر که از آن حق داریم، در برابرش مسئولیت نیز بر عهده داریم. جامعه‌ای که شهروندانش خود را ناظر، حاضر و مسئول بدانند، جامعه‌ای زنده، پویا و رو به توسعه خواهد بود. توسعه از دل همین احساس تعلق متولد می‌شود؛ از جایی که هر شهروند، آبادانی کشور را بخشی از وظیفه‌ی اخلاقی و اجتماعی خود می‌داند.

 امروز، بیش از هر زمان دیگری، ایران به همدلی، همبستگی و مشارکت همه‌ فرزندانش نیاز دارد. اختلاف سلیقه‌ها، تنوع دیدگاه‌ها و تفاوت نسل‌ها، اگر در چارچوب احترام و گفت‌وگو مدیریت شوند، نه تهدید، بلکه فرصتی برای رشد و پیشرفت خواهند بود.

آینده را ملت‌هایی می‌سازند که بتوانند در کنار تفاوت‌هایشان، بر اشتراک‌هایشان تکیه کنند و امروز، بزرگ‌ترین اشتراک ما، ایران و ایرانی بودن است. در این میان، جوانان مهم‌ترین سرمایه‌ این سرزمین هستند. آنان تنها وارثان آینده نیستند، بلکه سازندگان امروزند.

اندیشه‌های نو، خلاقیت، دانش، نوآوری، روحیه‌ی کارآفرینی و انگیزه‌ تغییر و اصلاح، سرمایه‌هایی هستند که می‌توانند موتور حرکت کشور به سوی توسعه باشند. هرگاه به جوانان اعتماد شده، میدان عمل یافته‌اند و فرصت خلق و ابتکار داشته‌اند، دستاوردهای ارزشمندی برای ایران رقم خورده است.

ایران امروز بیش از هر چیز به امید و همبستگی نیاز دارد؛ امیدی که از دل عمل برمی‌خیزد. امید یعنی هر انسان، در هر جایگاه، باور داشته باشد که هر گام کوچک برای اصلاح، هر ایده‌ی تازه، هر فعالیت مسئولانه و هر دست یاری که به سوی دیگران دراز می‌شود، بخشی از آینده‌ بهتر این سرزمین است.

توسعه، پروژه‌ یک دولت یا یک نسل نیست؛ پروژه‌ یک ملت است. ملتی که بداند موفقیت هر ایرانی، موفقیت ایران است و پیشرفت کشور، حاصل هم‌افزایی همه‌ی کسانی است که این خاک را خانه‌ خود می‌دانند. اگر از جوانان به عنوان آینده‌سازان ایران سخن می‌گوییم، این باور باید از مرز شعار عبور کند و به رفتار، تصمیم و سیاست‌گذاری تبدیل شود. جوانان زمانی به آینده امیدوار خواهند ماند که احساس کنند صدایشان شنیده می‌شود، توانایی‌هایشان دیده می‌شود و در ساختن فردای کشور سهمی واقعی دارند. کنار هم برای ایران؛ نه فقط یک شعار، بلکه عهدی برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر؛ آینده‌ای که در آن امید، مسئولیت‌پذیری، همدلی و اعتماد متقابل، زیربنای توسعه و پیشرفت این سرزمین باشد.

انتهای پیام