در دنیای حرفهای، اینها اتفاقی نیست. چرا باید در این مقطع که بیرانوند دروازهبان تراکتور است، نام استقلال از زبان نزدیکان او بر سر زبانها بیفتد؟ برای کسی که پیراهن تراکتور را بر تن دارد، این رفتار شبیه چیست؟ بازی دوسره؟ یا شاید هم مقدمهچینی برای یک کوچ بزرگ دیگر؟
در بخشی از مصاحبه اخیر علیرضا بیرانوند با یک پلتفرم اینترنتی مجری برنامه از دختر بیرانوند سوال میکند که آیا دوست دارد پدرش در صورت جدایی از تراکتور به پرسپولیس برگردد یا به استقلال برود؟ دختر بیرانوند در جواب میگوید: من دوست دارم به پرسپولیس برگردد اما خودش استقلالی است. البته بیرانوند با خنده به این ادعای دخترش اعتراض کرد اما دختر او یک بار دیگر تاکید کرد که پدرش دوست دارد به استقلال برود.
یاد آن روزهای نفت تهران میافتم؛ وقتی با صدایی رسا از عشقش به استقلال میگفت و درست در لحظهی آخر، سر از قرمزهای پایتخت درآورد. آن انتقال، شروع دورانِ طلایی او بود، اما برای تراکتور و تبریز، اینگونه پرسه زدن در فضای مجازی و زمزمههای پیوستن به پایتختنشینها، دهنکجی آشکار به پیراهنی است که حالا بر تن دارد. تراکتور، باشگاهی با هواداران بیبدیل، لایق سنگربانی است که با تمام وجود در دروازهاش بایستد، نه کسی که ذهنش هر لحظه میان تهران و تبریز معلق است و هر روز با یک پروژهی رسانهای سعی دارد تیتر اول باشد.
بیرانوند، که روزگاری با چنگ و دندان از دروازهاش دفاع میکرد، حالا گویی بیش از آنکه نگران کلینشیت باشد، نگران موجسازی است. او که تجربهی آن مذاکرهی پرحاشیه با حجت کریمی و بازارگرمی معروفش را دارد، خوب میداند چطور با احساسات هواداران بازی کند تا قیمت سهام شهرت و قراردادش را در بازار نقلوانتقالات بالا نگه دارد.
اما این بار، شاید تماشاگران این نمایش، دیگر آن تماشاگران سادهدل گذشته نباشند. استقلالیها زخمخوردهی وعدههای او هستند و تبریزیها هم به چیزی کمتر از تعهد محض رضایت نمیدهند. بیرانوند ۳۳ ساله، انگار درگیر یک نوستالژی ناکام است؛ تلاش برای زنده کردن همان جنجالهای جوانی، در حالی که دوران طلاییاش در تهران به سر آمده و حالا در تبریز است.
این نمایش دختر و پدر، شاید در فضای مجازی وایرال شود و چند صباحی نام او را در صدر اخبار بنشاند، اما آیا این همان درخشش واقعی است؟ یا فقط تقلای غریقی است که میداند دوران سلطنتش در مستطیل سبز به شماره افتاده و حالا به هر دستاویزی چنگ میزند تا از یادها نرود؟
به گزارش ایسنا، تراکتور، بزرگتر از این نامهاست و فوتبال واقعی، در میدان اتفاق میافتد، نه در قاب برنامههایِ اینترنتی بیمحتوا. بیرانوند بهتر است به جای نقش بازی کردن برای استقلال و پرسپولیس، به فکر جایگاهش در قلب پرشورها باشد و لاغیر.
انتهای پیام
