به گزارش ایسنا، رفتوآمد روزانه در شهرهای بزرگ، بخش قابلتوجهی از زمان و انرژی شهروندان را به خود اختصاص میدهد؛ در این میان، مترو و اتوبوس تنها ابزار جابهجایی نیستند، بلکه استفاده درست از آنها میتواند نشانهای از مسئولیتپذیری اجتماعی و توجه به کیفیت زندگی جمعی باشد. استفاده از مترو و اتوبوس در واقع یک «زیستبوم اجتماعی» کوچک است که رفتار ما در آن، بازتابی از کیفیت اخلاق شهروندی و مهارتهای ارتباطی ماست.
آرامش روان در ترافیک شهری
استفاده از خودروی شخصی در ساعات پرتردد، باعث ایجاد خستگی و افزایش زمان سفر، مصرف سوخت و تولید آلایندههای زیستمحیطی میشود و در بعضی روزها، خشم جادهای و پیامدهایی را به همراه دارد. حملونقل عمومی این فرصت را فراهم میکند که فرد از نقش «راننده و کنترلگر» به نقش «مسافر و مشاهدهگر» تغییر وضعیت دهد. بر این اساس، حملونقل عمومی امکان جابهجایی تعداد بیشتری از شهروندان را با مصرف انرژی کمتر فراهم میکند و میتواند نقش موثری در مدیریت ترافیک شهری داشته باشد. این گذار، فشار تصمیمگیریهای لحظهای و پرخطر را کاهش میدهد و فضای ذهنی فرد را برای مطالعه، شنیدن موسیقی، تفکر یا حتی استراحت کوتاه فراهم میکند.
اخلاق در فضای مشترک
البته باید در نظر داشت که فضای عمومی، شامل مترو، اتوبوس یا بیآرتی، یک ملک شخصی نیست. رعایت حقوق دیگران در این فضا، ستون اصلی فرهنگ شهروندی است. فرهنگ استفاده از این وسایل فقط به انتخاب آنها محدود نمیشود، بلکه باید حریم خصوصی دیگران نیز محفوظ بماند. از جمله این موارد میتوان به رعایت صف، اجازه دادن به مسافران برای پیاده شدن پیش از ورود، پرهیز از سد کردن درها، توجه به سالمندان، افراد دارای معلولیت، زنان باردار و والدین دارای کودک اشاره کرد. با رعایت این موارد میتوانیم برای خود و دیگران، سفری آرام و آسان را رقم بزنیم. گاهی بیتوجهی به همین نکات ساده، محیط عمومی را به فضایی پرتنش تبدیل میکند.
همچنین داشتن آرامش در واگنها و اتوبوسها نیز بخشی از حق عمومی است. بلند صحبت کردن با تلفن همراه، پخش صدا بدون استفاده از هدفون، هل دادن دیگران برای رسیدن سریعتر به در خروجی یا اشغال بیش از اندازه فضا با کیف و وسایل شخصی (چمدان و کولهپشتی و ...) نمونههایی از رفتارهایی هستند که ممکن است کماهمیت به نظر برسند، اما در سفرهای پرتکرار شهری به نارضایتی عمومی دامن میزنند. از موارد دیگری که باعث ایجاد نظم و احترام به دیگران میشود، میتوان به استفاده از کارتهای بلیت الکترونیکی و پرهیز از توقفهای غیرضروری در ورودی ایستگاهها و اتوبوسها اشاره کرد که به روانتر شدن روند جابهجایی کمک میکنند.
از سوی دیگر، تغییر فرهنگ سفرهای شهری از تصمیمهای بزرگ آغاز نمیشود، بلکه از انتخابها و رفتارهای روزمرهای شروع میشود که هر روز در ایستگاه، واگن و اتوبوس تکرار میشوند. از جمله این موارد میتوان به پرداخت کرایه، حفظ نظافت ایستگاهها و وسایل نقلیه، آسیب نزدن به صندلیها و تجهیزات و خودداری از رها کردن زباله اشاره کرد که بخشی از مشارکت شهروندان در نگهداری از سرمایههای عمومی است. در نتیجه، فرهنگ استفاده از حملونقل عمومی مستقیما بر کارایی ناوگان تأثیر میگذارد.
این فرهنگ، مجموعهای از رفتارهای فردی است که وقتی در کنار هم قرار میگیرند، تجربهای متفاوت از زندگی شهری را رقم میزنند. این فرهنگ نه فقط با آموزشهای رسمی، بلکه با تکرار رفتارهای درست خودمان و بازخورد مثبت اجتماعی در طول زمان شکل میگیرد.
انتهای پیام
