مهدی مقاری در یادداشتی تحت عنوان خبرنگاران، حافظان حافظه تاریخی ملتها روایتی از خون و آگاهی در میدان نبرد روایتها که در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت:
هفدهم مرداد در تاریخ معاصر ایران، صرفاً یک روز در تقویم مناسبتها نیست. این روز، خط بطلانی است بر تصور خاموشی قلم در برابر گلوله. روزی که محمود صارمی فقید، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی، در یک مأموریت دور از وطن، در میان غبار انفجار و سقوط یک شهر، آخرین سطرهای زندگی حرفهای خود را با خون نوشت. او در سال ۱۳۷۷، نه در یک سانحه یا تصادف، که در مسیر مستقیم «رسالت اطلاعرسانی» به شهادت رسید؛ همراه با جمعی از دیپلماتهای فداکار ایرانی که هر کدام نماد تعهدی دیگر در مسیر خدمت بودند. این فاجعه، پرده از یک حقیقت همیشگی برداشت؛ خبرنگار، پیش از آنکه گزارشگر رویدادها باشد، شاهدی است که گاه برای شهادت، باید خود به میان رویداد برود.
خبرنگار در معنای حقیقی خود، نه یک ناظر منفعل، که یک کنشگر هوشیار و مؤثر در پیکره جامعه است. او با تکیه بر وجدان بیدار و تعهد حرفهای، پلی است میان نهادهای قدرت و خواست عمومی. تحلیلگران حوزه رسانه بر این نکته پای میفشارند که خبرنگار «آگاهکننده» صرف نیست؛ او «مطالبهگر» است، «نقاد» است و در عمیقترین لایههایش، «حافظ حافظه تاریخی» یک ملت به شمار میرود. روز خبرنگار، بنابراین، پاسداشت همین نقش چندلایه و خطیر است؛ نقشی که بدون جسارت، امانتداری و پایمردی، هیچ معنایی نمییابد.
حادثه مزار شریف، سختترین آزمون این رسالت بود. در آن لحظات بحرانی، قلم صارمی تبدیل به تنها سلاح بیدفاعی شد که در برابر تاریکی تبلیغات و سردرگمی اطلاعاتی میایستاد. اما امروز، میدان نبرد شکل دیگری نیز به خود گرفته است. در کنار جنگهای فیزیکی و تهاجمات نظامی، از جمله حملات شبانهای که تاریخ این سرزمین بارها شاهد آن بوده، جنگی دیگر در جریان است که سختتر و پیچیدهتر از گلوله و موشک است: جنگ روایتها، جنگ شناختی و بمباران اطلاعاتی که از مرزهای نامرئی عبور میکند. در این میدان، خبرنگاران ایرانی، همانند سربازان خط مقدمی که چشمهایشان به آسمان تاریک و ناگهان روشن دشمن دوخته شده، باید هشیارانه و بیهراس، راوی حقیقت باشند و اجازه ندهند تحریف و دروغ، جای واقعیت را بگیرد.
امروز که سلاح دشمن تنها موشک و پهپاد نیست، بلکه هجوم سهمگین روایتهای جعلی و عملیاتهای روانی است، خبرنگاران بیش از هر زمان دیگری در صف اول پدافند غیرعامل رسانهای قرار دارند. دیواری از اطلاعات متناقض، شایعات و محتوای دوقطبی، رسالت آنان را دشوارتر و در عین حال حیاتیتر ساخته است. در این میدان، اخلاق حرفهای و استقلال رأی، همچون دو بال اصلی برای پرواز در آسمان شفافیت و عدالت، ضرورتی انکارناپذیر یافتهاند. وظیفه خبرنگار امروز، فراتر از ثبت رویداد، کشف معنا، تحلیل ریشهها، تبیین ابعاد پنهان تهاجمات ترکیبی و نشان دادن راههای گشایش است؛ رسانهای کارآمد است که بتواند افکار عمومی را از سطح «انفعالی» به سطح «کنشگری آگاهانه» ارتقا دهد و در برابر شبهات تاریک جنگ نرم، چراغ امید و بصیرت باشد.
و بدینسان، هفدهم مرداد، روز تجلیل از یک قشر نیست؛ روز تجدید بیعت با حقیقت، روز احترام به قلمی است که در راه روشنگری، از جان خویش مایه میگذارد. یاد شهید صارمی و همراهان ایشان، یادآور این حقیقت ابدی است که قلم، اگر بر مدار تعهد و آگاهی بچرخد، از هر شمشیر و گلوله و موشکی که در دل شب پرتاب میشود، برندهتر و ماندگارتر خواهد بود. آوای بلند این قلمها، امانتی است بر دوش نسل امروز، تا در مسیر روشنایی، هیچ گاه چراغ آگاهی را خاموش نگذارند، حتی اگر تاریکی از هر سو مسلط شود.
انتهای پیام
