به گزارش ایسنا، این کتاب نوشته سیدجمالالدین زهرایی، جانباز و آزاده استان فارس است. نویسنده که در عملیاتهای بیتالمقدس و محرم حضور داشته است، در سال ۱۳۶۲ و در جریان عملیات «والفجر۱» به اسارت نیروهای رژیم بعث عراق درآمد. او در این کتاب، سراغ نامههایی رفته است که در سالهای اسارت میان او و خانوادهاش ردوبدل شده و در بسیاری از آنها، واژهها و عبارتهایی فراتر از معنای ظاهری خود داشتهاند.
رمزگشایی از نامههای اسارت
یکی از ویژگیهای «عمو علاءالدین»، توجه به رمزها، نشانهها و واژههای پنهان در نامههای اسارتی است؛ نامههایی که در شرایط سخت اسارت و تحت نظارت و سانسور مأموران عراقی نوشته و ارسال میشدند.
نویسنده با واکاوی این نامهها، به مخاطب نشان میدهد که یک نامه در دوران اسارت تنها وسیلهای برای احوالپرسی نبود؛ بلکه گاه تنها پل ارتباطی میان اسیر و خانواده و وسیلهای برای انتقال پیام، حفظ روحیه و بیان دلتنگیها بود.
در یکی از نامههای بازخوانیشده در کتاب، زهرایی به نامهای آبیرنگ اشاره میکند که قرار بود در مدت کوتاهی به دست او برسد، اما پس از هشت ماه دریافت شده است. این نامه که در شرایط دشوار اسارت به دست او رسیده، بخشی از واقعیت تلخ محدودیتها و سختگیریهای اعمالشده بر ارتباط اسرای ایرانی با خانوادههایشان را آشکار میکند.
کتاب «عمو علاءالدین» در بخشهایی با عناوین «ویژگیهای نامههای اسارت» و «واکاوی نمونههایی از نامههای اسارتی»، به بررسی ویژگیهای این نامهها و پیامهای آشکار و پنهان موجود در آنها میپردازد.
کتاب «عمو علاءالدین (واکاوی نامههای اسارتی)» از سوی انتشارات پیام آزادگان منتشر شده است.
انتهای پیام
